๑ กองทัพปีศาจสะท้านเมืองหลวง

๑

กองทัพปีศาจสะท้านเมืองหลวง

          ชัยชนะเหนือแคว้นต้ามู่เล่าลือไปทั่วเมืองหลวง ทว่ายามขบวนทัพคืนถิ่นกลับยิ่งเป็นที่โจษจัน เมื่อทหารม้าเกราะเหล็กนับหมื่นยาตราเข้าสู่เมืองด้วยเสียงกึกก้องกัมปนาท ดุจขุนเขาถล่มทลาย พสุธาสั่นสะเทือน

          ชาวเมืองที่รอต้อนรับกองทัพปีศาจตะลึงค้าง เมื่อเห็นฝุ่นควันมหาศาลมาพร้อมกับกองทัพที่ทุกคนสวมผ้าคลุมอัศวินสีดำโบกสะบัดพลิ้วไปตามจังหวะอาชาย่างเหยาะและลมฤดูร้อนที่มาพร้อมกับอภิมหาฝูงกา

          ชาวเมืองที่ไม่เคยเห็นฝูงกามากมายเช่นนี้หลุดความสนใจไปครู่หนึ่ง ต่างพากันชี้นิ้วไปบนนภา วิจารณ์ตามความเชื่อ แสดงทัศนะตามข้อมูลที่ฝังรากลึกในใจ

          “เหตุใดอยู่ ๆ ก็มีอีกามากมายเพียงนี้”

          “อยู่มาจะสามสิบปี ข้าก็เพิ่งเคยเห็นเช่นกัน น่าแปลก เหตุใดต้องมาพร้อมท่านอ๋องเช่นนี้”

          “หรืออีกาอัปมงคลนี่เกิดจากท่านอ๋อง”

          เสียงวิจารณ์ที่ดังขึ้นด้านล่างหอคอยประตูเมืองเรียกให้กงซุนหมิงจูองค์หญิงใหญ่ของแคว้นต้าลู่ในวัย 29 ชันษาให้ความสนใจ หันไปถามญาติผู้น้องฝั่งพระมารดาที่พ่วงตำแหน่งนางกำนัลคนสนิท

          “ซานเฉียว ชาวบ้านพูดอันใดกัน เหมือนจะเป็นในแง่ร้ายมากกว่าในแง่ดี”

          “หม่อมฉันจะลงไปสำรวจให้เพคะองค์หญิง”

เจ้าของนามจูซานเฉียวย่อกายลงทำความเคารพองค์หญิงอย่างนอบน้อม ร่างที่นับว่ามีเนื้อหนังมังสามากกว่าคุณหนูทั่วไปเดินลงจากหอคอยประตูเมืองไปด้านล่างเพื่อสืบเรื่องราวให้องค์หญิง

          ด้วยบันไดหลายขั้นกับช่วงขาที่ไม่ได้ยาวมากนัก แม้ตอนลงบันไดจะไม่ลำบากเท่าตอนขึ้นบันได แต่ก็ยังหายใจเป็นจังหวะไม่เป็นปรกติ

          “กาลกิณีเข้าเมืองก็เป็นเช่นนี้ มาพร้อมอีกาสัตว์อัปมงคลก็สมกับอ๋องปีศาจแล้ว”

          กึก!

          จูซานเฉียวชะงักเท้าให้กับวาจาแปล่งหู จากที่ลมหายใจติดขัดเพราะต้องขยับตัวเยอะเมื่อครู่ ความเหนื่อยพลันหายไปเป็นปลิดทิ้ง

          “เมื่อครู่เจ้ากล่าวว่าอันใด!”

          ดวงตาคู่งามถลึงตาใส่บุรุษชาวบ้านที่มีความอาวุโสมากกว่าแต่ศักดิ์ไม่ทัดเทียม

          “กล้าดีอย่างไรมาวิจารณ์ท่านอ๋องในทางเสียหาย ไม่ว่าจะในแง่ของการกระทำเพื่อบ้านเมืองหรือฐานันดรศักดิ์ พระองค์ล้วนเหนือกว่าเจ้าทุกอย่าง ปากเน่า ๆ ของเจ้าหากไร้คำพูดที่ดีจะกล่าวถึงท่านอ๋องก็อมขี้ฟันไปเสีย!”

          “ปากเปราะเราะรายนักแม่นางผู้นี้ ข้าเพียงกล่าวไปตามที่ใจคิดเท่านั้น ผิดด้วยหรือ”

          “ยังไม่รู้ความผิดของตัวเองอีก กาลกิณีคำนี้ต่อให้พูดใส่ใครก็ไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวง”

          ยิ่งได้ทวนคำพูดนี้อีกครั้ง จูซานเฉียวยิ่งอารมณ์เดือดดาล เดินเข้าหาบุรุษชาวบ้านจนเขาต้องถอยห่างเพราะไม่อยากมีเรื่องกับคนต่างระดับ

          “กรี๊ด~”

          “เฮ้ย! มันเข้ามากันแล้ว”

ในตอนนั้นเองที่เสียงแตกตื่นของชาวเมืองดังขึ้น เป็นระฆังช่วยบุรุษชาวบ้านผู้นี้ให้รอดพ้นจากมือนิ่มที่เล็บยาวพร้อมสำหรับข่วนหน้าคน

จูซานเฉียวเห็นชาวบ้านชี้นิ้วไปยังท้องนภาก็เงยหน้าขึ้นมองตามปลายนิ้วสบเข้ากับฝูงกากำลังพุ่งเข้ามาในเมือง บางตัวบินโฉบหวิดโดนชาวบ้าน

การเคลื่อนไหวของพวกมันมองผิวเผินดูไร้ทิศทาง แต่หากมองดูอย่างละเอียดแล้วจะเห็นว่าพวกมันคล้ายกำลังถูกชักใย คนเขลาก็คิดว่าเป็นอาเพศ ต่างจากผู้มีวิชาความรู้ที่มองเพียงแวบเดียวเท่านั้นก็ทราบว่านี่คือฝีมือมนุษย์

“ท่านอ๋อง...”

ความสนใจของจูซานเฉียวถูกดึงดูดด้วยเจ้าของมือหนาสวมปลอกข้อมือ เขาปล่อยมือจากบังเหียนม้า ง้างคันศรเล็งไปที่ฝูงกา ธนูสามดอกพุ่งออกจากปลายนิ้ว กระจายเป็นสามทิศทลายฝูงอีกาให้หายวับไปทันตา จากฝูงกาที่มาเป็นพยับเมฆเหลือเพียงท้องฟ้าสว่างไสว ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

“หายไปแล้ว”

“ที่แท้เป็นค่ายกลหรอกหรือ ท่านอ๋องจับค่ายกลนี้ได้ ทลายค่ายกลด้วยองค์เอง”

“ทรงพระปรีชาสามารถนัก สมแล้วที่เป็นอ๋องปีศาจ แม่ทัพที่เหล่าทุรชนพวกนั้นหวั่นกลัว”

ผลงานการทลายค่ายกลเมื่อครู่เป็นที่ประจักษ์ถึงพระอัจฉริยภาพ จากอ๋องกาลกิณีคืออ๋องวีรบุรุษ

จูซานเฉียวยิ้มที่อ๋องกงซุนหยุนไฮ้เปลี่ยนคำว่าร้ายให้กลายเป็นดีได้ด้วยความสามารถ นางละสายตาจากอาชาสีนิล เดินไปหาบุรุษชาวบ้านคนเมื่อครู่ที่นางมีเรื่องค้างเอาไว้

โชคดีของนางที่เขายังอยู่ที่เดิม โชคร้ายของเขาที่ครั้งนี้จะไม่มีสิ่งใดมาขวางการวิวาทได้อีกแล้ว นางจะเอาเรื่องคนที่ว่าร้ายท่านอ๋องของนางให้ถึงที่สุด!

“เห็นแล้วหรือไม่ ท่านอ๋องมิใช่ตัวกาลกิณีอย่างที่เจ้าพูด ท่านอ๋องทรงพระปรีชาสามารถ ทราบว่านี่คือการจงใจของคนในที่ลับ หวังซึ่งทำลายท่านอ๋องแต่กลับซ่อนตัวอยู่ในเงามืดอย่างคนขลาด หารู้ไม่ว่านอกจากจะทำอันตรายท่านอ๋องไม่ได้แล้ว ยังทำให้ท่านอ๋องได้แสดงพระอัจฉริยภาพ”

“เรื่องเป็นเช่นนี้แล้วข้าจะกล่าวอันใดได้”

จูซานเฉียวเห็นอีกฝ่ายมีท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนขึ้นแล้วก็หันมาให้ความสนใจอ๋องหนุ่มซึ่งจังหวะนั้นได้ทรงอาชาผ่านประตูใหญ่เข้ามาโดยไม่ชายตามองนางแม้แต่น้อย

พรึบ!

วรกายแกร่งกระโจนลงจากอาชา ช่วงขายาวก้าวฉับ ผ่านนางไปขึ้นบันไดสูง

จูซานเฉียวทราบในทันทีว่าอ๋องหนุ่มกำลังขึ้นไปหาใคร นางเลิกให้ความสนใจบุรุษชาวบ้านคนดังกล่าว รีบตามหลังอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ไปติด ๆ

ทว่าเมื่อยามที่นางเงยหน้าขึ้นมองขั้นบันไดกลับเห็นว่าอ๋องหนุ่มก้าวนำไปไกลหลายขั้นทั้งที่ก้าวเพียงก้าวเดียวเท่านั้น...แต่ทีเดียวสามขั้น!

เร็วเพียงนี้

จูซานเฉียวดวงตาเบิกโพลงจ้องช่วงขาเขาเพียงครู่เดียวเท่านั้นก็รีบก้าวตามขึ้นไป

“แฮ่ก ๆ”

กึก!

ในตอนนั้นเองที่นางสัมผัสได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจดจ้องมา เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ยืนกอดอกอยู่ตรงช่วงบันไดโค้ง

“คิดว่าหมาตัวใดตามมา ที่แท้ก็สตรีเจ้าเนื้ออย่างเจ้านี่เอง เนื้อเยอะก็เหนื่อยแบบนี้”

อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ไม่ให้ความสนใจจูซานเฉียวอีก ก้าวเดินฉับ ๆ ขึ้นบันไดต่อ จูซานเฉียวเห็นเช่นนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก รวบรวมพลังกาย มือจับเข่าก้าวเดินขึ้นไปต่อ

นางพยายามไม่มองเท้าตัวเองเพราะไม่อยากย่อท้อ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แสงทองอาบส่องทำดวงตานางพร่ามัว

“อ๊ะ!”

จูซานเฉียวยื่นมือไปบีบราวบันไดเอาไว้ ณ ห้วงเวลานั้นเป็นจังหวะเดียวกับที่ลมสายใหญ่พัดไอร้อนจากแสงแดดจ้ากระทบร่างหญิงสาว อยู่ ๆ นางก็เกิดอาการหน้ามืด ร่างกายซวนเซน่ากลัวว่าจะพลัดตกจากที่สูง

“ไม่นะ! ข้าจะตกไม่ได้”

จูซานเฉียวมือข้างหนึ่งบีบราวบันไดไว้แน่น อีกข้างยกขึ้นกลางอากาศในท่วงท่าที่ใครก็คิดว่านางขอความช่วยเหลือ มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่กำลังช่วยเหลือตัวเองด้วยการเปิดระบบพิเศษ เสี่ยงใช้ความสามารถอันเป็นความลับเฉพาะตนเคลื่อนย้ายตัวเองไปจากสถานการณ์อันตราย

พรึบ!

ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะเรียกใช้ระบบพิเศษนั้น ร่างอิ่มก็ถูกฉุดรั้งด้วยมือคู่หนึ่งพานางจากราวบันไดมายืนตรงลานพักบันไดซึ่งมีกำแพงสูงก่อเอาไว้ ปลอดภัยสำหรับคนที่กำลังเป็นลมแดด

“สตรีเจ้าเนื้อ ขึ้นบันไดเพียงไม่กี่ขั้นถึงกับจะเป็นลมเชียวหรือ เนื้อส่วนเกินของเจ้าเป็นตัวถ่วงแล้ว”

ขนงเข้มเลิกขึ้นสูงเป็นเชิงตั้งคำถามที่คนมองรู้สึกว่ากวนอารมณ์ยิ่ง ในใจนางคิด...

นี่ท่านอ๋องใช่กำลังหยอกเอินกันอยู่หรือไม่

จูซานเฉียวจ้องหน้าชายหนุ่ม ลืมไปสิ้นว่าตนกำลังอยู่ในท่วงท่าใด ยามนี้มือหนาช้อนเอาไว้ใต้เอวนางในท่าสะพานโค้งก็ไม่ปาน

“นี่! จะให้เปิ่นหวางยกร่างเจ้าอีกนานหรือไม่ เมื่อไรจะยืนตัวตรงเสียที”

จูซานเฉียวก้มลงมองตัวเอง ตกใจไม่น้อยด้วยไม่คิดว่าตนจะได้อยู่ใกล้ชิดกับบุรุษในดวงใจในท่วงท่าแนบชิดเช่นนี้ นางกลับมายืนหลังตรงเช่นเดิม ริมฝีปากสีหวานคิดจะเอื้อนเอ่ยขอบคุณเขาที่ให้การช่วยเหลือ แต่ยังช้าไปเมื่อเทียบกับประโยคนี้...

“เปิ่นหวางแข็งแกร่งยังเมื่อยแขน ไม่เบาเลยเจ้า!”