ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง の小説・ストーリー

“มีแต่ตัวเราเท่านั้น...ที่ต้องดิ้นรนช่วยตนเอง” “นับจากนี้ไป ข้าคนนี้จะทำทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด” “ข้าจะยื้อชีวิตเขาไว้...” “ทำทุกอย่างให้เขา”

ฉันยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาทั้งสองข้างก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมอ่อนข้อให้อีกแล้ว ฉันจะเป็นคนกำหนดชะตาชีวิตของตัวเอง “ฉันจะให้แกแต่งงานกับพนัสให้มันจบ ๆ จะได้ไม่ต้องมาเกิดเรื่องให้อับอายขายหน้าไปถึงตระกูล”

ฉันเสียงสั่นๆ แม้พยายามจะฝืนยิ้มออกมา แต่ขามันแทบจะก้าวต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ฉันรีบพาตัวเองออกมาจากจุดตรงนั้น " ทุกอย่างฉันเลือกเอง " " ต่อให้มาร์คัสไม่มีฉัน เขาก็จะอยู่ต่อไปได้ และคงมีชีวิตที่ดีขึ้น" " ฉันทำถูกแล้วจริงๆ ที่เดินออกมาจากชีวิตของพวกเขา"

ฉันรู้ดีจ้ะพ่อ ว่าสิ่งที่ฉันทำอยู่มันเรียกว่า เนรคุณ ฉันกำลังเหยียบย่ำจิตใจคนที่ช่วยชีวิตตัวเองไม่ต่างอะไรกับหมาลืมนาย แต่ฉันพร้อมรับเวรกรรมที่ก่อเอาไว้ฉันอยากใช้ชีวิตครองคู่กับคนที่ฉันรัก ต่อให้ต้องลงนรกขุมไหนฉันก็ยอม -------------

EPISODE 44 : ฆาตกรตัวจริง “You can’t live your life for other people. You’ve got to do what’s right for you, even if it hurts some people you love.” -The Notebook- (คุณจะใช้ชีวิตเพื่อคนอื่นไม่ได้หรอกนะ คุณต้องทำสิ่งที่ถูกต้องสำหรับตัวคุณเอง ถึงแม้ว่ามันจะทำให้คนที่คุณรักเจ็บปวดก็ตาม)

“เสียดายจัง แต่เอาเถอะชีวิตแกนิ่เนอะใครจะกำหนดได้ล่ะนอกจากตัวแกเอง” คำพูดของขนมผิงทำเอาพริกหวานสะอึก ชีวิตเธอกำหนดเองงั้นเหรอ แต่ดูเหมือนทุกวันนี้ชีวิตเธอจะถูกกำหนดโดยอีกคนมาสักพักแล้ว แต่ทุกอย่างมันเริ่มต้นจากตัวเธอเอง ถ้าเธอไม่ก้าวเข้าไปหาเขาก่อนชีวิตเ ธอคงกำหนดได้ด้วยตัวเอง

ฉันอึ้ง “ตอนนี้ล่ะ ถ้าอย่างนั้น ขอลูกคืน มึงจะได้มีชีวิตดีๆ มีความสุขกับคนรักใหม่ อย่าทำมาเสียใจเรื่องวันวายนอีก ทิ้งๆ มันไปอีกครั้ง”

"ข้ารักเจ้ามาเนิ่นนานคนดี คิดว่ามันคงเป็นพรมลิขิตน่ะ ลิขิตแห่งรัก" "ใช่ ลิขิตแห่งรัก ท่านพี่ข้าขอรักท่านทุกชาติภพไม่ว่าชาติภพไหนข้าซ่งจื่อหรูก็ขอมีเพียงท่านเท่านั้นหากไร้ซึ่งท่านข้าขอไม่มีคู่"

มุมปากหยักแสยะยิ้มหยัน อดสูชะตากรรมตนเองยิ่งนัก จะเลือกทางสว่างหรือปกป้องคนที่รักก็ทำไม่ได้ เพราะชีวิตถูกลิขิตให้เป็นเช่นนี้ “เงินซื้อได้ทุกอย่างแต่ไม่ใช่ชีวิตคนไอ้โง่” คล้ายเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจจนร่างสง่าสั่นเทิ้ม เพียะ!

ลืมแล้วเหรอว่ามีวันนี้ได้เพราะใคร! “ฉันมีวันนี้ได้เพราะตัวเอง” (อกตัญญู! ถ้าฉันไม่ให้โอกาสป่านนี้เธอคงเป็นได้แค่ลูกคุณหนูทำอะไรไม่เป็น เอาแต่ผลาญเงินปู่ไปวัน ๆ)