LOGIN
@V bar
เพราะเชื่อในคำล่อลวงของเพื่อนสนิทอย่างเอวา ทำให้ ลูกพีช นักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ชั้นปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ตัดสินใจเสียสละเวลาในการปั่นรายงานมานั่งดื่มในบาร์หรู เพื่อมองหาความรักครั้งใหม่ตามคำแนะนำของเพื่อน บาร์ชื่อดังแห่งนี้เปิดให้บริการอยู่ในย่านเศรษฐกิจ ราคาสมาชิกช่วยคัดสรรระดับลูกค้าที่มาใช้บริการไปในตัว และมีผู้คนไม่น้อยที่เลือกใช้สถานที่แห่งนี้ เป็นตัวช่วยคัดสรรระดับบุคคลที่จะเข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตเช่นเดียวกับที่ลูกพีชทำ “โธ่! คนนั้นโดนยัยนั่นฉกไปแล้ว!” เป้าหมายรายที่หก ที่เอวาแสกนแล้วแสกนอีกจนกว่าจะผ่าน ถูกผู้หญิงแต่งตัวจัดจ้านฉกไปต่อหน้าต่อตา ในขณะที่เธอมองหาผู้ชายดีๆสักคนให้เพื่อน ยัยเพื่อนตัวดีกลับเอาแต่นั่งดื่ม ไม่ได้สนใจอะไรมากมายจนเธอเริ่มฉุน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าบ่นอะไรมาก ด้วยเข้าใจว่าเพื่อนยังมูฟออนจากคนเก่าไม่ได้ รักแรกก็เป็นแบบนี้แหละ ฝังใจ! เป้าหมายใหม่ยังคงถูกสแกนหาโดยฝีมือของเอวา เมื่อเจอคนที่ตรงตามมาตรฐานของเพื่อนก็สะกิดไหล่เรียกให้หันไปมอง เป็นอีกครั้งที่ลูกพีชส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วก็เป็นอีกครั้งที่เอวาคว้าน้ำเหลวในการจับคู่ให้เพื่อน แต่ถึงอย่างนั้นเอวาก็ไม่ย่อท้อ เธอยังคงมองหาผู้ชายที่น่าจะใช่ให้กับเพื่อน กวาดสายตาแสกนหาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมันสะดุดอยู่บนเรือนร่างของผู้ชายคนหนึ่ง ที่มีรูปร่างสูงโปร่งกำยำอย่างกับเป็นนักกีฬา เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูแบบผ่านๆตาก็รู้เลยว่ามันเป็นของจากแบรนด์ดัง แม้จะมีเรือนผมสีดำบางส่วนตกระกรอบหน้า แต่มันไม่สามารถซ่อนดวงตาเฉี่ยวคมเหมือนนักล่าได้เลย จมูกโด่งสันกับริมฝีปากหยักสีเชอร์รี่นั่นอีก อ่า! นี่มันสามีแห่งชาติชัดๆเลย “ลูกพีช ๆ เธอดูคนนั้น” เอวาสะกิดไหล่เพื่อนเรียกให้ดูเป้าหมายรายที่แปด ลูกพีชที่นั่งดื่มจนเริ่มมึนแต่ไม่ถึงขั้นเมา มองตามสายตาตื่นเต้นของเพื่อนสนิทไป หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้น ยกมือขวาขยี้ตาให้ภาพพร่ามัวตรงหน้าชัดเจน จนกระทั่งสายตากลับมามองเห็นตามปกติ เธอถึงได้เข้าใจว่า การหนีเสือมาปะเข้ากับสิงโตมันเป็นยังไง เธอหลบหน้าพี่ใต้หล้าตั้งแต่รู้ว่าเขาไม่สามารถมองเธอในฐานะอื่นได้ เพื่อจัดการกับความรู้สึกที่มันเกินเลยอยู่ฝ่ายเดียวของตัวเอง ยังจัดการมันได้ไม่ดีด้วยซ้ำ โลกก็เหวี่ยงคนที่มีหน้าตาคล้ายกันกับเขาเข้ามา ยังตัดสินใจไม่ได้เลยว่าจะต้องทำยังไง ยัยเพื่อนตัวดีก็ลุกพรวดพราดไปยืนอยู่ข้างๆเขาแล้ว บรรลัย! ลูกพีชเผลอสบตากับเขาเข้าจังๆ สายตาอบอุ่นอ่อนโยนที่เธอเห็นมันมาทั้งชีวิต คุกรุ่นและไหววูบไปมา เธอไม่คิดว่าพี่เหนือฟ้าจะมาอยู่ที่นี่ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจอะไร เพราะโรงแรมที่บาร์นี้เปิดให้บริการเป็นของเพื่อนเขา “อือ!” ลูกพีชครางแผ่ว ขนอ่อนในกายลุกตั้งเกรียวกราว แนวสันหลังเสียววาบลามต่ำลงไปถึงช่องท้อง เมื่อเผลอหลบความดุกร้าวในดวงตาของพี่ชายข้างบ้านลงต่ำ และสิ่งที่เห็นคือเป้ากางเกงของเขา เป้ากางเกงที่เห็นได้ชัดเลยว่ามาตุงขึ้นมา “อึก!” ลูกพีชกลืนก้อนความหนืดในลำคอลง เมื่อสิ่งใหญ่โตที่กำลังซุกซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้าชั้นดีนั้น ขยายตัวดันกางเกงขึ้นมาอีกหลายระดับ จนเห็นเป็นรูปร่างได้อย่างชัดเจน และพระเจ้า! ลำตัวของมันยาวมาก กรี๊ดดดดดด! ลูกพีชกรีดร้องในใจกับความเสียสติของตัวเอง เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้มองเป้ากางเกงเขาไม่วางตาแบบนี้ นั่นมันพี่ชายข้างบ้านของเธอนะ ‘พี่เหนือฟ้า’ คนที่เธอเห็นมาตั้งแต่จำความได้ และที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เขาเป็นพี่ชายของคนที่เธอแอบรัก ฮือออออ! ลูกพีชหน้าแดงก่ำซัพไปด้วยสีเลือด เพราะน้ำเมาหลอมรวมเข้ากับความอับอาย สมองไร้ยางอายของเธอค่อยๆ เปิดเปลือยเนื้อหนังของพี่ชายข้างบ้าน ในแบบที่ไม่เคยทำกับผู้ชายคนไหนมาก่อน เปิดเปลือยทุกส่วนที่ซุกซ่อน ไม่นานร่างกำยำนั้นก็ขาวโพลนไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ปกปิด ศีรษะทุยสวยสะบัดไปมาแรงๆ จนเส้นผมสีดำยาวพลิ้วไหวไปมา เธอเรียนเอกภาพยนตร์และภาพนิ่ง แน่นอนว่าเรื่องจินตนาการล้ำเลิศไม่แพ้ใคร แต่มันไม่ควรมาดีเยี่ยมตอนนี้ไหม ไม่ควรเอามาใช้จินตนาการรูปร่างเปลือยเปล่าของผู้ชาย แต่ให้ตาย! … ยิ่งสั่งให้เลิกทำ สมองลามกยิ่งฉายภาพความกำยำของร่างเปลือยนั้นชัดขึ้น“ก็วันนั้นพีชป่วยอ่า พี่เพอร์ไม่ได้บอกพี่ใต้หล้าให้พีชเหรอ”“ก็บอกแหละ แต่ … ช่างเถอะ เจอที่นั่งหรือยัง ให้พี่พาไปไหม” ใต้หล้าเหลือบมองพี่ชายที่อยู่ใกล้คนตัวเล็ก เห็นได้ชัดว่าท่าทางมันดูผิดปกติ อยากรั้งเธอออกมาให้ห่างจากเขา แต่เจอสายตาแบบนั้นก็ไม่กล้า “ก็ดีค่ะ”ลูกพีชรีบตอบตกลง ไม่ใช่ว่าเธออยากจะไปกับเขามาก แต่เธออยากหนีจากบางอย่างที่มันกำลังเบียดเสียดอยู่แถวบั้นท้ายมากกว่า เขาต้องหน้าด้านเบอร์ไหนเนี่ย ถึงได้กล้าเอาไอ้นั่นมาถูบั้นท้ายเธอ กรี๊ด! ไอ้! ไอ้พี่เหนือโรคจิตที่สุด “อย่าเพิ่งไป”“ระ รีบไปกันเถอะค่ะพี่ใต้หล้า”ลูกพีชรู้สึกหวาดกลัวน้ำเสียงพร่าต่ำที่ดังอยู่เหนือศีรษะชะมัด ไม่รู้ว่ามันเกิดจากความกระสันหรือความโกรธกันแน่ ไม่รู้และไม่อยากจัเดา เอาเป็นว่า รีบๆ หนีไปก่อนที่ร่างกายเธอจะวูบไหวดีกว่า “พีชซื้ออะไรเป็นของขวัญพี่เหนือเหรอ?” ใต้หล้าถาม ขณะเดินเคียงข้างกันเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ดวงตาสีเข้มทอดต่ำมองคนข้างๆ วันนี้ลูกพีชแต่งตัวเซ็กซี่มาก ชุดราตรีสีชมพูหวานแหวกด้านหน้าลงจนเห็นเนินอก ด้านหลังมีเนื้อผ้าปิดมาถึงแค่บริเวณสีข้าง ทั้งที่มีเส้มผมสีดำตกระลงมาปิดไว้บางส่วน ก
19 : 00 น. โรงแรมดังระดับหกดาว คือสถานที่จัดงานวันเกิดให้แก่ทายาทคนโตของพิชญพาณิช เพราะเจ้าของงานเป็นหนึ่งในผู้บริหารหลักของกรุ๊ป แขกเหรื่อที่ถูกเชิญมาร่วมงาน จึงไม่ได้มีแค่ญาติสนิทและคนใกล้ตัว ยังมีพนักงานระดับสูงจากฝ่ายต่างๆของบริษัทหลัก รวมถึงพนักงานจากบริษัทย่อยในเครือ ที่ถูกเชิญมาร่วมงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ และที่ขาดไปไม่ได้เลยก็คือ ครอบครัวจากวงการต่างๆ ที่ลูกสาวในบ้านยังครองตัวเป็นโสด ซึ่งครอบครัวเหล่านั้น ถูกคุณนายเก็จมณีสแกนไว้เป็นที่เรียบร้อย “สวัสดีค่ะท่าน คุณหญิง หนูพลอย”‘พลอยไพลิน’ หญิงสาวหน้าตาสวยหวานวัยยี่สิบห้า เธอเป็นผู้หญิงที่คุณนายเก็จมณีหมายตาไว้ แม้จะเป็นเพียงบุตรสาวคนเล็กของท่านผู้ว่าฯ แต่ถ้าได้แต่งงานกับเหนือฟ้า บารมีย่อมส่งเสริมกันและกัน ทางนั้นต้องการกำลังทรัพย์มาหนุนส่งฐานอำนาจของตัวเอง ลูกชายท่านเองก็ต้องพึ่งอำนาจเพื่อมาสร้างรากฐานในการเบิกทรัพย์ คู่ที่เหมาะสมกันเหมือนกิ่งทองกับใบหยกขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ “สวัสดีครับคุณเก็จมณี แล้วนี่เจ้าของงานไปไหนแล้วล่ะ?”ผู้ว่าราชการจังหวัดข้างเคียงกับกรุงเทพ เอ่ยถามพลางมองหาเด็กหนุ่มเจ้าของงาน ที่
“พีชขึ้นไปทำรายงานก่อนนะคะ”อยู่ดีๆก็รู้สึกไม่ดี ลูกพีชตั้งใจจะหนีออกมาจากอาการปั่นป่วนของหัวใจ แต่ถูกมารดาใช้สายตารั้งไว้ มันคงน่าเกลียดแหละที่หนีออกไปทันที หลังจากที่มีแขกเดินเข้ามา “ผมเห็นว่าวันนี้อยู่กันครบ ก็เลยจะมาเชิญทุกคนไปร่วมงานวันเกิดของผม ที่จะจัดขึ้นในวันมะรืนนี้น่ะครับ”“หืม? ปกติเหนือไม่จัดงานไม่ใช่เหรอ”“แม่เขาคะยั้นคะยอให้จัดน่ะครับ คงหาโอกาสให้ผมได้เจอกับลูกสาวของใครสักคน”เหนือฟ้าถือวิสาสะนั่งลงบนโซฟาว่าง เหลือบสายตามองใบหน้าหวานเล็กน้อยคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย ยัยตาถั่วรีบหลุบเปลือกตาหลบ เขาจึงเบนสายตากลับมาบ้าง หลังจากนั้นก็ไม่มองไปทางเธออีกเลย แม่ของเธอสวยกว่าเยอะเลย ขนาดอายุเข้าเลขห้าแล้วนะ หน้ายังอ่อนเยาว์เหมือนกับเด็กเพิ่งเรียนจบ“เหนืออายุขนาดนั้นแล้วเหรอ?” คนที่ยุ่งงานจนลืมวันเดือนปีเอ่ยถาม “ครับ วันเกิดปีนี้ก็จะอายุ 30 แล้ว โตจนแม่อยากจะให้ออกเรือนเลยล่ะครับน้าเฟร”“อ่า … เหนือไม่ได้มีคนที่คบอยู่หรอกเหรอ?”หนุ่มฮอตที่มีสาวติดเป็นพรวน ที่สำคัญเขายังเป็นคนยุคใหม่ แล้วเหตุไฉน ถึงยอมเดินตามเกมส์ให้คนเป็นแม่จับดูตัว ไม่ใช่ว่าเขามีคนที่คบอยู่
สามวันต่อมา กิจวัตรประจำวันที่ค่อนข้างอัดแน่น ทำให้ลูกพีชหลงลืมวีรกรรมสุดโต่งของตัวเองลงไปได้บ้าง แต่สัมผัสในมือวันนั้นยังคงตามหลอกหลอน ติดแน่นยิ่งกว่าสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในสมองซะอีก มือเล็กกำแท่งข้าวหลามหนองมนที่มีคนหิ้วมาฝากมารดาแน่น ของพี่เหนือฟ้าก็ประมาณนี้เลย แต่กำแล้วนุ่มมือกว่า รู้สึกอุ่นกว่าข้าวหลามแท่งนี้ด้วย “ทำอะไรอะพีช หนูจะแกะเองเหรอ?”“เปล่าค่ะแม่ พีชแค่สงสัยอะไรนิดหน่อย รบกวนแกะใส่จานให้หน่อยค่ะพี่มล”เสียงของแม่ที่นั่งจัดแต่งจานผลไม้อยู่ช่วยเตือนสติ ลูกพีชยัดแท่งข้าวหลามใหญ่กว่ากำมือเข้าถุงเหมือนเดิม จากนั้นก็ยื่นทั้งถุงไปให้พี่มล ที่รับหน้าที่งานครัวมานานเกือบห้าปี พี่มลทำงานของตัวเองอย่างรู้หน้าที่ เพียงไม่นานข้าวหลามหนองมนก็ถูกจัดวางบนจาน หั่นชิ้นขนาดพอดีคำ บนจานมีซ้อมมาให้จิ้มทานด้วย “ลองทานดูสิ ข้าวหลามจากหนองมนเลยนะ”“พีชรู้แล้วค่ะ สติ๊กเกอร์ติดตัวเบ้อเร่อแน่ะ”ลูกพีชไม่ชอบของหวานสไตล์ขนมไทยเท่าไหร่ ข้าวหลามก็ไม่เคยทานเลยสักครั้ง แต่ความอยากรู้ในเรื่องบางอย่าง ทำให้เธอตัดสินใจใช้ซ้อมจิ้มมันขึ้นมาลองอย่างไม่ลังเล ลองยัดมันเข้าไปทั้งหมด ท่ามกลางสายตาตกใจขอ
วันนั้นทั้งวันลูกพีชใช้ชีวิตอยู่กับอารมณ์ขุ่นมัว วันต่อมาก็ยังไม่หายขาด และมันลามมาถึงวันจันทร์ วันที่เธอต้องแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อฝ่ารถติดมามหาวิทยาลัย ลูกพีชขับรถเองได้ แต่วันนี้อารมณ์เธอขุ่นจนไม่อยากขับ เธอให้คนที่บ้านขับรถให้ แต่เขาขับไม่ถูกใจ มันจึงไปตีอารมณ์ขุ่นในใจให้ยิ่งหมอง แม้เขาจะขอโทษขอโพยด้วยใบหน้าสำนึกผิด เธอก็ยังไม่คลายสีหน้าบูดบึ้งลง ยิ่งตอนที่เห็นยัยเพื่อนสนิทยิ้มหน้าระรื่นลงมาจากรถของแฟนหนุ่ม ยิ่งเพิ่มจะดับความขุ่นในหัวใจ “หน้าระรื่นเชียวนะ ลืมไปหรือเปล่าว่าทิ้งเพื่อนไว้”“ทิ้ง? ฉันเปล่าทิ้งนะลูกพีช ก็พี่คนนั้น คนที่บอกว่าเป็นพี่ชายของพี่ใต้หล้าอะ เขาอาสาว่าจะช่วยบอกเธอให้”เอวาไม่ได้พูดปด หลังจากที่พูดคุยกับหนุ่มหล่อจัดรายนั้น จนรู้ว่าเขาเป็นพี่ชายของพี่ใต้หล้า พี่ชายข้างบ้านอีกคนของเพื่อนสาว เธอก็ขอให้เขาช่วยไปบอกลูกพีชให้หน่อย ว่าตัวเธอต้องกลับก่อนเพราะแฟนงอนหนักที่แอบหนีออกมาเที่ยว เขารับปากว่าจะบอกให้ เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าหูตัวเองไม่ได้เพี้ยน “พี่เหนือฟ้า”“อือ นั่นๆ”“แล้วรีบอะไรขนาดนั้น ถึงไม่ไปบอกเอง”ลูกพีชเอนหลังไปพิงรถหรูของตัวเอง ที
“กดแผลไว้นะ เดี๋ยวพี่มา”เมื่อลูกพีชหย่อนบั้นท้ายลงไปบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว พี่เหนือฟ้าคนใจดีก็รีบปรี่ไปหาอุปกรณ์ทำแผลจากตู้ใกล้ๆ เธอใช้โอกาสนั้นสำรวจเขา พี่ชายจากบ้านข้างๆ ที่แสนจะใจดีไม่ได้เปลี่ยนไปจากที่เคยเป็นเลย เขายังเป็นคนเดิม คนที่คอยห่วงใยตอนเธอบาดเจ็บ คนที่คอยเช็ดน้ำตาเวลาร้องไห้ แต่ทำไม … ทำไมตอนนี้เธอถึงได้มองเขาต่างไปจากเดิม สายตาที่ไม่เคยโฟกัสอยู่ตรงไหนบนร่างกายเขา เริ่มมีจุดโฟกัสที่มันแปลก มันใช่เหรอยัยลูกพีช ผู้หญิงดีๆที่ไหนเขาจ้องเป้าผู้ชายอย่างที่เธอทำ ขนาดพี่ใต้หล้าที่เธอชอบ เธอยังไม่เคยมองเขาอย่างจาบจ้วงแบบนี้เลยนะ เลิกสักที เอาสายตาเธอออกมาจากเป้าตุงๆนั้นได้แล้ว “เป็นอะไร? เจ็บแผลมากเลยเหรอ?”เมื่อเห็นคนตัวเล็กนั่งก้มหน้า ก็อดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ ซ่อนความโกรธของเมื่อคืนไว้ข้างใน ปั้นสีหน้าที่ทำหน้าที่พี่ชายใจดี ทั้งที่ไม่ได้อยากทำ ถ้าลูกพีชเป็นน้องสาวของเขา เขาได้จับไม้เรียวหวดใส่ขาขาวเนียนของเธอแน่ แต่งตัวโป๊เปลือยไม่พอ ยังเที่ยวไปจับของหวงของผู้ชายเล่น ไม่รู้จับมาแล้วกี่คน แม่ง! คิดมาถึงตรงนี้มันยิ่งโกรธ “ก็ไม่เท่าไหร่นี่คะ”“ไม่เจ็บ?”“เปล่า มะ ไม







