ภาพยนตร์ Fast มีกี่ภาคที่เข้าฉายในไทย

แค่นับตามไลน์หลักเลยนะ: ถ้านับเฉพาะภาพยนตร์ชุดหลักจากจอใหญ่จนถึงปี 2023 แฟรนไชส์นี้มีทั้งหมด 10 ภาค โดยเริ่มต้นจากยุครถซิ่งแบบสมจริงแล้วค่อยขยับเป็นแอ็กชันบล็อกบัสเตอร์เต็มรูปแบบ เราอยากเรียงให้เป็นภาพชัด ๆ ทีละเรื่องตามปีฉายเพื่อให้เห็นวิวัฒนาการของแฟรนไชส์: 'The Fast and the Furious' (2001), '2 Fast 2 Furious' (2003), 'The Fast and the Furious: Tokyo Drift' (2006), 'Fast & Furious' (2009), 'Fast Five' (2011), 'Fast & Furious 6' (2013), 'Furious 7' (2015), 'The Fate of the Furious' (2017), 'F9' (2021) และ 'Fast X' (2023). นอกเหนือจากสิบภาคหลัก ยังมีสปินออฟที่เด่นอย่าง 'Fast & Furious Presents: Hobbs & Shaw' (2019) และสั้น ๆ ที่ปล่อยมาเป็นสะพานเรื่องอย่าง 'Los Bandoleros' (2009) กับ 'Turbo-Charged Prelude' (2003) ซึ่งช่วยเติมบริบทให้บางตอนในชุดหลัก สำหรับคนอยากดูแบบครบทุกรส แนะนำเริ่มจากฉายตามปีแล้วค่อยตามลำดับเนื้อเรื่องถ้าสนใจความเชื่อมโยงของตัวละคร

เราไปดู 'Venom' ทั้งสองภาคที่เข้าฉายในไทย และความรู้สึกตอนนั้นยังชัดเจนเหมือนเพิ่งออกจากโรงเมื่อวานนี้ บรรยากาศของรอบเปิดตัวทั้งสองรอบมีความต่างกัน: รอบแรกของ 'Venom' (2018) ให้ความรู้สึกเซอร์ไพรส์กับโทนมืดผสมสยองเล็กๆ และคนดูยังตั้งใจดูการเดินเรื่องของซิมไบโอต ส่วนรอบของ 'Venom: Let There Be Carnage' (2021) กลับออกแนวเต็มที่กับความบ้าพลังและอารมณ์ขันที่ชัดเจนกว่า การแสดงของนักแสดงนำทั้งสองภาคทำให้ฉากคอนโทรลอารมณ์ไม่ตึงจนเกินไป เมื่อนึกเทียบกับหนังแนวฮีโร่อื่นๆ เช่น 'Logan' ที่เลือกเดินทางดราม่าเงียบ ๆ ผมชอบการบาลานซ์ของซีรีส์นี้ที่ยังคงความบันเทิงเชิงแอ็กชันเป็นหลัก แม้ว่าจะมีความมืดและความรุนแรงแทรกอยู่ก็ตาม สรุปสั้นๆ ว่า ณ ตอนนี้มีสองภาคที่ฉายในโรงไทย และทั้งคู่ก็ให้ประสบการณ์ดูโรงที่ต่างกันไป คนที่ชอบความซับซ้อนของตัวละครก็จะได้รับมุมมองที่น่าสนใจจากทั้งสองเรื่อง

เอาแบบตรงไปตรงมา แฟรนไชส์ 'Fast' ในไทม์ไลน์หลักมีทั้งหมดสิบภาค ซึ่งนับถึง 'Fast X' ที่ออกฉายเป็นภาคที่สิบแล้ว。 โดยรวมแล้ว ผมมองว่าเมื่อเราพูดถึง "ไทม์ไลน์หลัก" ก็หมายถึงภาพยนตร์ที่เล่าเรื่องต่อเนื่องของครอบครัวและตัวละครหลัก ไม่รวมสปินออฟหรือโปรเจ็กต์ข้างเคียงที่ยืนแยกไปอย่างชัดเจน จึงทำให้จำนวนที่แฟนทั่วไปนับกันคือสิบภาคจริง ๆ การเชื่อมโยงตัวละครและเหตุการณ์จากภาคแรกมาจนถึงภาคสิบคือสิ่งที่ทำให้มันถือเป็นไทม์ไลน์หลักเดียวกัน ในมุมมองแฟนที่ติดตามมายาวนาน ผมชอบสังเกตว่าการเดินเรื่องบางครั้งกระโดดเวลาไปมา แต่ท้ายที่สุดทุกภาคที่อยู่ในสายหลักก็ขับเคลื่อนโครงเรื่องรวมของแก๊งนี้ การพูดคุยเรื่องจำนวนภาคจึงสะดวกกว่าถ้าจะแยกชัดเจนระหว่างสิบภาคหลักกับงานอื่น ๆ ที่เป็นเสริมขึ้นมาอย่างชัดเจน — เรื่องนี้ทำให้การนับง่ายขึ้นและช่วยให้การอ้างอิงฉากสำคัญหรืออาร์คตัวละครไม่สับสน

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร' บนจอใหญ่ ฉันไม่เคยคาดคิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องราวที่ยืนยาวและมีอารมณ์หลากหลายขนาดนี้ ความจริงง่าย ๆ คือภาพยนตร์ชุดนี้ที่เข้าฉายในไทยจนถึงตอนนี้เป็นภาพยนตร์ฉายโรงหลักสามภาค ได้แก่ 'How to Train Your Dragon' ภาคแรกที่เปิดโลกระหว่างฮิคคัพกับไนท์ฟูริ, ต่อด้วย 'How to Train Your Dragon 2' ที่ซับซ้อนขึ้นทั้งโทนและเนื้อหา แล้วปิดท้ายด้วย 'How to Train Your Dragon: The Hidden World' ที่ให้บทสรุปของการเดินทางและความสัมพันธ์ระหว่างคนกับมังกร เมื่อมองย้อนหลัง ผมชอบความที่แต่ละภาคมีตัวตนต่างกัน—ภาคแรกเต็มไปด้วยการค้นพบ ภาคสองขยายจักรวาลและความขัดแย้ง ส่วนภาคสามก็มอบความลาจากอย่างอบอุ่น ดังนั้นถาถามว่าส่งฉายในไทยกี่ภาค คำตอบสั้น ๆ คือสามภาคที่ฉายในโรงภาพยนตร์ และนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้แฟนหลายคนซึมซับเรื่องราวจนติดใจ

วันนั้นยังจำความตื่นเต้นได้ดีเมื่อเห็นโปสเตอร์ใหญ่ของหนังเรื่องนั้นในห้างกลางเมือง เราเชื่อว่าภาพยนตร์ที่ทำให้ชื่อของเดน ดีฮานเป็นที่รู้จักในไทยครั้งแรกคือ 'Chronicle' ซึ่งเข้าฉายในไทยช่วงต้นปี 2012 (ประมาณกุมภาพันธ์–มีนาคม 2012) การฉายของหนังเรื่องนี้ในบ้านเราเกิดขึ้นหลังจากที่มันเปิดตัวในสหรัฐฯ ได้ไม่นาน และกลายเป็นกระแสเพราะเป็นหนังซูเปอร์ฮีโร่มุมมองใหม่แบบกล้อง POV ที่แตกต่างจากหนังทั่วๆ ไป ความรู้สึกขณะนั่งในโรงช่วงนั้นคือการได้เห็นนักแสดงหน้าใหม่ที่มีพลังแสดงโดดเด่น ฉากที่เดน ดีฮานเล่นเป็นตัวละครที่มีความซับซ้อนหลายมิติทำให้คนดูไทยเริ่มพูดถึงเขา หลายโรงฉายทั้งระบบเสียงและโรงเล็กพร้อมกัน ทำให้คนรุ่นใหม่ที่ชอบหนังแนวทดลองกับซูเปอร์พลังไม่พลาด นอกจากความสดของการแสดงแล้วโปสเตอร์ไทยและตัวอย่างที่ฉายตามโรงยังช่วยผลักดันให้คนไปดูมากขึ้น มองย้อนหลังแล้วการเข้าฉายในไทยของ 'Chronicle' ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเห็นเดน ดีฮานในบทใหญ่ๆ ต่อมา เพราะหลังจากนั้นเขาก็มีผลงานที่เข้าฉายบ้านเราอีกหลายเรื่อง เช่น 'The Place Beyond the Pines' และงานที่ตามมา ทำให้รู้สึกเหมือนได้เห็นนักแสดงคนหนึ่งเติบโตขึ้นต่อหน้าต่อตาแฟนหนังบ้านเรา

เอาจริงๆ ฉันนึกว่าเรื่องหลักของแฟรนไชส์นี้มีความยาวและพัฒนาการชัดเจน — มีทั้งหมด 10 ภาคหลัก ตั้งแต่ 'The Fast and the Furious' (2001) จนถึง 'Fast X' (2023) ความรู้สึกว่ามันเป็นชุดเรื่องเดียวกันที่ค่อย ๆ ขยายตัวมาจากซิ่งรถกลายเป็นภารกิจระดับโลกเป็นสิ่งที่ทำให้การดูตามลำดับฉายมีเสน่ห์ เช่น เส้นเรื่องของโดมินิคและไบรอันถูกวางรากฐานตั้งแต่ภาคแรกและให้ผลตอบแทนทางอารมณ์ที่ดีในภาคต่อ ๆ มา อย่างเช่นความหนักแน่นของตอนจบใน 'Furious 7' ที่ให้มิติความสัมพันธ์และการสูญเสีย การเริ่มจากภาคแรกจึงช่วยให้เห็นพัฒนาการตัวละคร รวมถึงมุกประจำเรื่องและการเปลี่ยนโทนหนังได้ชัดเจนกว่าการเริ่มจากภาคกลาง ๆ ซึ่งอาจรู้สึกว่าขาดบริบทไป ทางปฏิบัติ ถ้าต้องการการเดินเรื่องที่ต่อเนื่องและเข้าใจอารมณ์ตัวละคร ฉันจะแนะนำเริ่มจาก 'The Fast and the Furious' แล้วดูเป็นลำดับฉายไปเลย แต่ถาอยากโดดเข้าไปที่บู๊สะใจจริง ๆ นี่ก็มีทางเลือกอื่น ๆ เหมาะกับคนดูเร็ว ๆ แต่สำหรับคนที่อยากเห็นวิวัฒนาการของแฟรนไชส์แบบครบ ๆ การเริ่มต้นที่ภาคแรกยังคงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดสำหรับฉัน

แนะนำให้เริ่มจากดู 'The Fast and the Furious' (2001) ก่อนเลย เพราะมันคือจุดเริ่มต้นที่เข้าใจง่ายที่สุดของความสัมพันธ์ระหว่างโดมินิคและไบรอัน รวมทั้งแบ็กกราวด์ของตัวละครสำคัญอย่างเล็ตตี้ ผมชอบกลับไปดูฉากแข่งรถแรก ๆ และฉากปล้นสุดท้ายที่ช่วยให้เห็นแรงจูงใจของตัวละครหลัก ช่วงเวลาเหล่านี้เป็นฐานอารมณ์ที่ทำให้พอเข้าใจพฤติกรรมใน 'Fast & Furious' (ภาค 4) ได้มากขึ้น ทั้งความผูกพัน ความแค้น และการตัดสินใจที่ขับเคลื่อนเรื่องราว การดูภาคแรกจะทำให้ซีนเจอหน้ากันอีกครั้งของตัวละครในภาค 4 มีน้ำหนักขึ้นอย่างชัดเจน ถ้าต้องเลือกแค่เรื่องเดียวก่อนเข้าไปดูภาค 4 เลือกภาคแรกเถอะ มันไม่เพียงแต่อธิบายอดีตของตัวละคร แต่ยังให้ความรู้สึกว่าทำไมบางการกระทำในภาค 4 ถึงสำคัญสำหรับพวกเขา — แล้วค่อยสนุกกับการกลับมาของแก๊งและทิศทางใหม่ ๆ ของแฟรนไชส์ได้เต็มที่

ตั๋วภาพยนตร์ในลิ้นชักยังคงบอกเวลาชัดเจนว่า 'Jumanji: The Next Level' เข้าฉายในไทยเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2019. คืนนั้นเป็นคืนครึกครื้นของกลุ่มเพื่อน: แสงไฟในโรงหนังสว่างสลัว คนหัวเราะตั้งแต่ฉากเปิดตัวที่พลิกบทบาทตัวละคร ช่วงเวลาที่ตัวละครต้องเผชิญกับทุ่งทรายและม้าที่ดุร้าย ทำให้ฉันหัวเราะจนท้องแข็ง แม้ว่าบางฉากจะพยายามยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างตลกและดราม่า แต่การเรียกคืนบรรยากาศของครอบครัวที่ผสมกับมุกฮาๆ ก็ทำให้คนดูในรอบนั้นสนุกไปด้วยกัน หลังจากหนังจบ เดินออกมาพร้อมกับกลิ่นป๊อปคอร์นและบทสนทนาที่ไม่หยุดหย่อน รู้สึกได้ว่าโปรเจกต์นี้ตั้งใจเป็นหนังดูยามว่างมากกว่าจะพยายามเป็นงานศิลป์ล้ำลึก และนั่นแหละคือเหตุผลที่หลายคนพาเพื่อนหรือครอบครัวไปดูช่วงวันหยุดปลายปี — สรุปสั้น ๆ ว่าวันที่ 26 ธันวาคม 2019 คือวันที่แฟนหนังไทยได้ชมผจญภัยครั้งล่าสุดของแฟรนไชส์

แฟนหนังสยองคงจำภาพตุ๊กตาที่ยิ้มแต่กลับน่ากลัวได้ชัดเจน — สำหรับฉัน 'Child's Play' ฉบับปี 1988 เข้าฉายในไทยราวปี 1989 (ประมาณกลางถึงปลายปี 1989 ตามความทรงจำของคนดูรุ่นเก่า) และนั่นคือครั้งแรกที่ภาพลักษณ์ของ 'ชัคกี้' ติดตาคนไทยในโรงหนัง ก่อนที่มันจะกลายเป็นไอคอนสยองขวัญที่ถูกพูดถึงต่อ ๆ กัน การได้ดูฉบับดั้งเดิมในโรงที่ไฟสลัวและเสียงหัวเราะประสานกับเสียงกรีดร้อง ทำให้ฉันยังจำประโยคสั้น ๆ ของตัวละครที่สร้างความหลอนอย่างลึกซึ้งได้ — นี่ไม่ใช่แค่หนังตุ๊กตาดูดเลือด แต่มันจับความสะเทือนใจของการเป็นพ่อแม่ ความเชื่อมโยงระหว่างของเล่นกับเด็ก และการที่เสียงพากย์ของ Brad Dourif ทำให้ชัคกี้มีบุคลิกเป็นของตัวเอง เรื่องนี้ฉายเข้ามาในไทยก่อนที่จะกลายเป็นชุดภาพยนตร์ยาว ๆ และกลายเป็นวัฒนธรรมป๊อปในวงการหนังสยองหลายปีต่อมา

ฉันคิดว่า 'Fast Five' ทำหน้าที่เป็นสะพานที่ชัดเจนจากภาคก่อนหน้าไปสู่จังหวะใหม่ของเรื่องราว เนื้อเรื่องต่อจาก 'Fast & Furious' (2009) โดยตรงในแง่สถานะของตัวละคร: Dom กับ Brian กลายเป็นผู้หลบหนี พวกเขาไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตปกติได้อีก และความสัมพันธ์กับ Mia ก็ต้องปรับตัวเพราะภาระทางกฎหมายและความเสี่ยงทางชีวิต การเป็นผู้หลบหนีนี้เองเป็นแรงขับที่ชัดเจนให้พวกเขาต้องวางแผนใหญ่เพื่อแลกกับอิสรภาพ นอกจากนี้อารมณ์และผลพวงจากเหตุการณ์ภาคก่อน—การสูญเสียและความเชื่อใจกัน—ยังคงอยู่เป็นพื้นฐานให้การรวมทีมใน 'Fast Five' มีความหมายมากกว่าแค่การปล้นทรัพย์ มันเป็นการต่อยอดจากปมเดิมที่ทำให้การกระทำของตัวละครมีน้ำหนักและเชื่อมโยงกับอดีตของพวกเขาอย่างเป็นธรรมชาติ