ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ แตกต่างจากราชาธิปไตยแบบรัฐธรรมนูญอย่างไร?

ความแตกต่างระหว่างระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์กับรัฐไทยสมัยใหม่เห็นได้ชัดในหลายมิติ สมัยก่อน รัฐไทยอยู่ภายใต้การปกครองของพระมหากษัตริย์ผู้ทรงมีอำนาจเด็ดขาดทุกด้าน ทั้งการเมือง การทหาร และเศรษฐกิจ อย่างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงเป็นศูนย์กลางของอำนาจทั้งหมดโดยแท้จริง แต่หลังจากเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 อำนาจได้ถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน คือ นิติบัญญัติ บริหาร และตุลาการ สิ่งที่สังเกตได้ชัดคือแนวคิดเรื่อง 'อธิปไตย' ที่เปลี่ยนจาก 'ของพระมหากษัตริย์' มาเป็น 'ของปวงชน' ตามรัฐธรรมนูญ ระบอบใหม่ให้ความสำคัญกับสิทธิเสรีภาพของประชาชนมากขึ้น ผ่านกลไกเช่นการเลือกตั้ง สภาผู้แทนราษฎร และกระบวนการตรวจสอบถ่วงดุลอำนาจ อย่างไรก็ตาม บางหลักการยังคงสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน เช่น การนับถือสถาบันพระมหากษัตริย์ที่ยังเป็นศูนย์รวมใจของชาติ การเปรียบเทียบนี้ทำให้เห็นพัฒนาการทางการเมืองที่น่าสนใจ ราวกับดูตัวละครจาก 'Kingdom' กับ 'House of Cards' ในเวอร์ชันไทยเลยทีเดียว

การเปลี่ยนผ่านจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์สู่ระบอบประชาธิปไตยของไทยมีความซับซ้อนและเป็นขั้นตอน แรกเริ่มเดิมที สังคมไทยมีโครงสร้างแบบจารีตที่กษัตริย์ทรงเป็นศูนย์กลางอำนาจทั้งทางโลกและทางธรรม อย่างในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น จะเห็นว่าพระมหากษัตริย์ทรงมีบทบาทคล้ายพ่อขุนผู้คุ้มครองไพร่ฟ้า ระบบไพร่และระบบศักดินาเป็นเครื่องมือสำคัญในการรักษาอำนาจ แต่เมื่อมีการติดต่อกับตะวันตกมากขึ้น แนวคิดสมัยใหม่เริ่มค่อยๆ ซึมซับเข้ามา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปฏิรูปการปกครองครั้งใหญ่ เปลี่ยนจากระบบจารีตมาเป็นระบบบริหารแบบรัฐสมัยใหม่ มีการจัดตั้งกระทรวง ระบบราชการ และเริ่มลดทอนอำนาจเจ้าขุนมูลนายเดิม นี่คือจุดเริ่มต้นสำคัญที่ทำให้ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์แบบดั้งเดิมค่อยๆ พัฒนาไปสู่รูปแบบที่ทันสมัยขึ้น

คำว่า ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ คือระบบการปกครองที่รวมอำนาจไว้ที่พระมหากษัตริย์หรือผู้ปกครองเพียงคนเดียวโดยแทบไม่มีข้อจำกัดจากสถาบันอื่น ๆ เช่น สภา ขุนนาง หรือศาล สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกอินกับหัวข้อนี้คือภาพของกษัตริย์ผู้ตั้งกฎเอง เก็บภาษีเอง และมีทหารประจำตัวที่ภักดีต่อคนเดียวเท่านั้น ความคิดเรื่อง 'สิทธิอันสมบูรณ์' หรือ divine right มักถูกยกมาเป็นเกราะป้องกันอำนาจของกษัตริย์ ทำให้กฎหมายถูกตีความตามเจตจำนงของผู้ปกครอง ระบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นข้ามคืน แต่ผมมองว่าเป็นผลลัพธ์ของกระบวนการรวมศูนย์อำนาจที่เริ่มในยุคปลายกลางถึงยุคแรกสมัยใหม่ จากการล่มสลายของระบบศักดินา ราชการที่เป็นมืออาชีพ และการตั้งกองทัพประจำ ราชอาณาจักรฝรั่งเศสในยุคของ 'หลุยส์ที่ 14' เป็นตัวอย่างสุดคลาสสิกที่แสดงภาพสมบูรณาญาสิทธิราชย์อย่างชัดเจน เพราะกษัตริย์ควบคุมงบประมาณ กองทัพ และอำนาจนิติบัญญัติอย่างเบ็ดเสร็จ ความนิยมของระบอบนี้พุ่งสูงสุดในศตวรรษที่ 17–18 แต่ก็มีแรงต้านจากปรัชญาการเมืองใหม่ ๆ และการปฏิวัติ เช่น การปฏิวัติฝรั่งเศสปี ค.ศ.1789 ที่ฉันยังรู้สึกว่าสะเทือนอารมณ์ ความคิดเรื่องอธิปไตยของประชาชนและการจำกัดอำนาจนายผู้ปกครองกลายเป็นฉนวนเปลี่ยนแปลงโลกการเมืองไปตลอดกาล

ในประวัติศาสตร์ของยุโรป ศูนย์กลางอำนาจของกษัตริย์มักถูกขับเคลื่อนด้วยความพยายามทำให้กฎหมายกลายเป็นเครื่องมือของรัฐมากกว่าจะเป็นเพียงข้อปฏิบัติท้องถิ่นที่กระจัดกระจาย ฉันมองเห็นภาพกษัตริย์ที่ออกประกาศกฎหมายนิยมจัดระบบศาลของรัฐขึ้นมาใหม่ ตั้งข้าราชการกลาง คุมการแต่งตั้งผู้พิพากษา และตั้งศาลในนามของราชบัลลังก์เพื่อให้คดีสำคัญถูกตัดสินโดยอำนาจจากส่วนกลาง ไม่ใช่โดยเจ้านายท้องถิ่นหรือศาลประเพณี การยกเลิกสิทธิพิเศษของชนชั้นศักดินาและการส่งเจ้าหน้าที่สายกลางเข้าไปแทนที่เป็นอีกกลไกหนึ่งที่เห็นได้ชัด เช่น การใช้ ‘intendents’ ในฝรั่งเศสเพื่อสอดส่องการเก็บภาษี ควบคุมการบังคับใช้กฎหมาย และลดอำนาจของชนชั้นท้องถิ่น กฎหมายจึงกลายเป็นเครื่องมือรวมอำนาจ ทางกายภาพของรัฐเช่นกองทัพประจำและการบริหารแบบราชการช่วยรักษาอำนาจนั้นให้อยู่ยืนยาว สิ่งที่ทำให้ระบบนี้มีประสิทธิภาพสำหรับกษัตริย์คือความชัดเจนในการบัญญัติและการบังคับใช้ แต่ก็แลกมาด้วยแรงต้านจากชุมชนที่เสียอำนาจ การเห็นกฎหมายเป็นเครื่องมือเชิงนโยบายมากกว่าเป็นสถาบันอิสระทำให้การพึ่งพากฎหมายมีทั้งประโยชน์และข้อจำกัด ฉันมักคิดว่าความเข้มงวดแบบนี้ให้ความมั่นคงในระยะสั้น แต่สามารถสร้างช่องว่างทางความชอบธรรมในระยะยาวได้เหมือนกัน

การเปลี่ยนแปลงจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์สู่ระบอบประชาธิปไตยในไทยเกิดขึ้นจากหลายปัจจัยที่ค่อยๆ สะสมมานาน จุดเปลี่ยนสำคัญคือการปฏิวัติสยาม 2475 ซึ่งนำโดยคณะราษฎร กลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ไปเรียนต่างประเทศแล้วได้รับอิทธิพลแนวคิดเสรีนิยมและการปกครองแบบมีส่วนร่วม รู้สึกว่าการให้อำนาจกษัตริย์เด็ดขาดแบบเดิมไม่เหมาะกับยุคสมัยอีกต่อไป สภาพเศรษฐกิจโลกช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ก็ส่งผล ไทยเผชิญปัญหาการเงินรุนแรงจนประชาชนเริ่มตั้งคำถามกับการบริหารงานของระเบียบเก่า การขยายตัวของชนชั้นกลางและปัญญาชนที่ต้องการสิทธิ์มีส่วนร่วมทางการเมืองเป็นแรงผลักดันสำคัญ ความไม่พอใจที่สะสมมานานระเบิดออกมาเมื่อรัชกาลที่ 7 ทรงตัดงบประมาณข้าราชการและทหารอย่างหนักในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจ กลายเป็นชนวนให้คณะราษฎรเคลื่อนไหว สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่การปฏิวัติแบบนองเลือด แต่เป็นการเปลี่ยนผ่านที่ค่อนข้างราบรื่น เพราะยังคงรักษาสถาบันกษัตริย์ไว้ในฐานะสัญลักษณ์ แม้อำนาจจริงจะเปลี่ยนมือไปอยู่ที่รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง

มองจากมุมประวัติศาสตร์ ความเบ็ดเสร็จของพระมหากษัตริย์มักแปลว่าอำนาจรวมศูนย์ที่ไม่ขึ้นกับการตรวจสอบจากสถาบันอื่น ๆ ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อสิทธิมนุษยชนหลายด้าน ทั้งการจำกัดเสรีภาพในการแสดงออก การจับกุมแบบอำมหิตโดยไม่ต้องมีการพิจารณาที่เป็นธรรม และการขาดสภาพแวดล้อมที่เอื้อให้ประชาชนมีส่วนร่วมทางการเมือง ผมเห็นว่าตัวกลไกที่ทำให้สิทธิถูกบั่นทอนมักเป็นเรื่องพื้นฐาน เช่น การไม่มีระบบตุลาการอิสระ การที่กฎหมายถูกตีความตามอำเภอใจของผู้ถืออำนาจ และการใช้กฎหมายพิเศษเพื่อคุมขังหรือยึดทรัพย์สินผู้เห็นต่าง ประวัติศาสตร์อย่างในยุคของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แสดงให้เห็นว่าการรวมอำนาจเข้ากับสถาบันศาสนาหรือขุนนางทำให้เสรีภาพขั้นพื้นฐานอย่างการชุมนุมและการพูดถูกกลั่นกรองอย่างเข้มงวด ผลระยะยาวก็คือช่องว่างทางสังคมที่ฝังรากลึก การลดโอกาสทางเศรษฐกิจสำหรับคนที่ไม่ได้รับความโปรดปราน และการบรรเทาอิทธิพลของกฎหมายที่เป็นกลาง การเปลี่ยนผ่านไปสู่ระบบที่ให้ความเคารพสิทธิมนุษยชนมักต้องใช้เวลาและการปฏิรูปเชิงสถาบัน ถ้าจะพูดแบบตรงไปตรงมา มันเป็นการเตือนให้เห็นว่าการกระจายอำนาจและการคุ้มครองสิทธิเบื้องต้นเป็นพื้นฐานของสังคมที่มีความเป็นมนุษย์จริง ๆ

เคยนั่งคุยกับลุงคนหนึ่งที่เป็นนักประวัติศาสตร์สมัครเล่น เขาเล่าให้ฟังว่าระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในไทยนี่เหมือนดาบสองคมเลยนะ ย้อนกลับไปสมัยรัชกาลที่ 5 การรวมศูนย์อำนาจช่วยให้ปฏิรูปประเทศได้เร็ว เพราะตัดสินใจจากส่วนกลางเพียงจุดเดียว พวกระบบไพร่ก็ถูกยกเลิก การสร้างรถไฟสยามก็เกิดจากพระราชประสงค์โดยตรง แต่พอมาถึงยุคหลัง 2475 ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น เมื่อสังคมต้องการส่วนร่วมมากขึ้น บางคนมองว่าระบอบเก่าทำให้พัฒนาการทางการเมืองชะงักงัน เพราะประชาชนไม่เคยถูกฝึกให้คิดหรือมีส่วนร่วมในการปกครอง เหมือนปลูกต้นไม้ในเรือนกระจกแล้วเอาไปปลูกลงดินกระทันหัน มันต้องปรับตัวกันพักใหญ่

เราเคยคิดว่าการอ่านประวัติศาสตร์ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เหมือนการเปิดกล่องเครื่องมือที่เต็มไปด้วยบทเรียนตื้นลึกไม่เท่ากัน แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือผลกระทบของอำนาจรวมศูนย์ต่อชีวิตคนธรรมดา ในมุมมองของคนวัยกลางคนที่ผ่านการเห็นความไม่เท่าเทียมมามาก ผมหมายถึงเราในฐานะเพื่อนบ้านที่เคยได้ยินเรื่องเล่าจากผู้ใหญ่: การตัดสินใจสำคัญมักถูกขังอยู่ในคนไม่กี่คน ส่งผลให้กฎกติกาเปลี่ยนตามอารมณ์หรือผลประโยชน์ ไม่ใช่หลักการที่มั่นคง การเรียนรู้จากอดีตจึงไม่ใช่แค่การประณามความโหดร้าย แต่เป็นการสร้างภูมิคุ้มกันสังคม—สถาบันที่ตรวจสอบได้ ระบบกฎหมายที่ไม่ลำเอียง และวัฒนธรรมการมีส่วนร่วมของประชาชน ตัวอย่างในวรรณกรรมอย่าง 'Les Misérables' ช่วยเตือนใจว่าความยากจนและการขาดเสียงทางการเมืองนำไปสู่ความไม่สงบ การกระจายอำนาจและการรับฟังประชาชนจึงสำคัญกว่าการมองแค่ภาพสวยของราชบัลลังก์ สรุปแบบไม่เป็นทางการคือ: เสรีภาพเชิงสถาบันสำคัญกว่าคนที่นั่งบนบัลลังก์เดียว เพราะเมื่อโครงสร้างไม่ดี ต่อให้มีผู้นำดีเพียงคนเดียวก็ไม่อาจยื้อต่อไปได้นานๆ นี่คือบทเรียนที่อยากให้เพื่อนอ่านแล้วหวนคิด

สังคมไทยในยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์ถูกหล่อหลอมให้ยึดถือระบบลำดับชั้นอย่างเหนียวแน่น เห็นได้ชัดจากวัฒนธรรมการเคารพผู้ใหญ่และระบบศักดินาที่ฝังรากลึก แม้ระบอบนี้จะล่มสลายไปแล้ว แต่ร่องรอยของมันยังคงอยู่ในการให้คุณค่ากับความสงบเรียบร้อยมากกว่าปัจเจกภาพ บางคนอาจมองว่านี่คือต้นธารของวัฒนธรรมไทยที่เน้นการเกรงใจและไม่ชอบความขัดแย้ง ขณะเดียวกันก็มีเสียงวิจารณ์ว่าระบอบเก่าสร้างทัศนคติที่ยอมจำนนต่ออำนาจจนเกินไป สิ่งที่สะท้อนให้เห็นชัดคือแนวคิด 'พ่อปกครองลูก' ในทางการเมือง ที่แม้จะเปลี่ยนผ่านสู่ระบอบประชาธิปไตยแล้ว แต่ความคิดเรื่องผู้นำในฐานะผู้คุ้มครองยังตกทอดมาถึงปัจจุบัน

ในมุมมองของผม การเปลี่ยนผ่านจากสมบูรณาญาสิทธิราชย์สู่ประชาธิปไตยต้องมีเงื่อนไขที่ครอบคลุมทั้งความชอบธรรมทางการเมืองและโครงสร้างสถาบันที่รองรับการเปลี่ยนแปลง การเจรจาแบ่งอำนาจระหว่างกลุ่มเก่าและกลุ่มใหม่เป็นสิ่งจำเป็น เพราะถ้าไม่มีการประนีประนอม นักปฏิรูปอาจถูกกดกลับหรือเกิดความรุนแรงตามมา ผมชอบยกตัวอย่างสเปนหลังฟรังโกที่มีการตกลงอย่างเงียบๆ ระหว่างชนชั้นนำ ทำให้การเปลี่ยนผ่านค่อนข้างราบรื่นแม้จะต้องแลกมาด้วยการไม่เปิดเผยอดีตทั้งหมด นอกจากนี้การสร้างกฎหมายและกระบวนการยุติธรรมที่น่าเชื่อถือเป็นหัวใจสำคัญ หากกองกำลังความมั่นคงยังคงมีอำนาจมากเกินไปหรือศาลไม่มีความเป็นอิสระ การเลือกตั้งอย่างอิสระก็อาจกลายเป็นพิธีกรรม ความมั่นคงทางเศรษฐกิจก็สำคัญไม่แพ้กัน เพราะความไม่แน่นอนทางเศรษฐกิจจะทำให้ประชาชนและชนชั้นนำเลือกทางอนุรักษ์มากกว่าเสี่ยงกับการเปลี่ยนแปลง ผมเห็นด้วยว่าการมีภาคประชาสังคมที่เข้มแข็งและสื่อที่เสรีช่วยตรวจสอบอำนาจและสร้างวัฒนธรรมการเมืองใหม่ การออกแบบรัฐธรรมนูญที่ถี่ถ้วน การปฏิรูปการศึกษาเพื่อสร้างค่านิยมพลเมือง และการมีแผนการรักษาความยุติธรรมหลังการละเมิดสิทธิมนุษยชนเป็นองค์ประกอบเชิงปฏิบัติที่ช่วยให้การเปลี่ยนผ่านไม่ย้อนกลับ เป็นไปได้ และยั่งยืน มากกว่าการพึ่งพาการเปลี่ยนผ่านแบบปฏิวัติครั้งเดียวแล้วทิ้งไว้ให้ฟื้นฟูเอง