LOGINShare
บทที่ 1
Last Updated:
2026-01-04 09:16:35Chapter 1
พยัคฆราช ชายหนุ่มรูปหล่อพ่อรวย ใช่แล้วเขาคือลูกชายของสิงหราช
ถึงวันนี้อายุของเขาก็ล่วงเลยผ่านมา 27 ปีแล้ว พอศึกษาจบชั้นที่คิดว่าตัวเองพอที่จะดูแลบริษัทแทนพ่อได้ เขาก็ได้รับช่วงต่อจากสิงหราชผู้เป็นพ่อ
ตอนนี้โรงงานผลิตแอลกอฮอล์ หรือโรงงานเหล้าที่พ่อของเขาได้ทำไว้ ชายหนุ่มได้ขยายกิจการออกมาเป็นบริษัทใหญ่โต และผลิตอีกหลายอย่างไม่ได้ทำแค่นั้น ยังมีเครื่องดื่มเพิ่มเติมมาอีกหลากหลายชนิด
"ช่วยเซ็นเอกสารให้ด้วยค่ะ"
"เอกสารอะไร"
"ของที่กำลังจะจัดส่งไปต่างประเทศ" หญิงสาวยื่นแฟ้มเอกสารที่เตรียมมาเพื่อให้เขาได้เซ็น
"ทีหลังให้คนอื่นเอาเข้ามา" พอเซ็นเสร็จชายหนุ่มก็จับมันโยนไปตรงหน้า
"ก็ทำตัวแบบนี้ไงใครเขาอยากจะเอาเข้ามาให้เซ็น" หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยื่นมือไปหยิบเอกสารนั้นแต่ก็ถูกเขาคว้ากลับคืนไปเสียก่อน
"เธอว่าอะไร"
"ฉันต้องรีบเอาเอกสารไปส่งให้แผนกจัดส่ง" ว่าแล้วหญิงสาวก็ เอื้อมมือไปแย่งเอกสารนั้นกลับคืนมา
ดวงตาของทั้งสองมองจ้องเหมือนกับโกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางไหน ..คงคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอสินะ ให้ฉันว่างเล่นกับเธอก่อนเถอะ ได้เจอกันแน่
[คอนโดหรู]
"คิดถึงที่รักจังเลยค่ะ" มือเรียวลูบไล้ร่องหน้าอกชายหนุ่มที่เพิ่งจะกลับเข้ามาในห้อง
"อ้อนแบบนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ"
"ไม่มีใครรู้ใจซาร่าเท่าคุณอีกแล้วค่ะ"
"วันนี้ผมเหนื่อยอยากจะพัก มีอะไรก็รีบพูดมา"
"ก็บัตรเครดิตที่คุณให้มามันเกินวงเงินแล้วนี่คะ"
ได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปให้กับผู้ช่วย เพื่อให้เพิ่มวงเงินในบัตรเครดิตให้กับผู้หญิงคนที่เขากำลังพัวพันอยู่
"คุณน่ารักจังเลยค่ะ" ว่าแล้วซาร่าก็ผลักร่างหนาของอีกฝ่ายล้มลงไปที่โซฟาอย่างง่ายดาย
"ผมบอกว่าเหนื่อยไงซาร่า"
"ซาร่าได้ยินแบบนี้ทุกครั้งที่คุณกลับเข้ามาในห้องนี้" ริมฝีปากบางแนบจูบลงทันทีที่พูดจบ
ในเวลาเดียวกันนั้น.. ที่คฤหาสน์หลังใหญ่โตของสิงหราช
"แสนสวยจ๊ะ"
"คะ"
"พรุ่งนี้แม่ฝากบอกให้พยัคฆ์กลับมาที่บ้านหน่อยนะลูก พ่อใกล้จะกลับมาแล้ว"
"เอ่อ..ค่ะ" แสนสวยพ่นลมหายใจออกมาเมื่อได้ยินคำไหว้วานจากอัปสรสุดาแม่ของพยัคฆราช
"ทะเลาะกันอีกหรือเปล่าลูก"
"นิดหน่อยค่ะ"
"ถ้าเลี่ยงได้ก็พยายามเลี่ยงไปก่อนนะ"
"ค่ะ" คำนี้เธอได้ยินตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้แล้ว
"ถ้าพ่อรู้ว่ายังไม่เลิกกับผู้หญิงคนนั้น พยัคฆ์ได้ถูกพ่อเล่นงานหนักแน่ หนูช่วยแม่หน่อยนะลูก"
"ค่ะ" เสียงหญิงสาวตอบออกไปแผ่วเบามากจะไม่ตอบก็ไม่ได้
เรามารู้จักแสนสวยกันบ้าง เธอชื่อนางสาวแสนสวย พิทักษ์วงศ์
แสนสวยได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ตั้งแต่คุณยายเสีย คุณยายของเธอก็คือป้าคนที่ช่วยอัปสรสุดา ตอนคลอดอยู่โรงพยาบาลเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ..นั่นก็คือตอนที่คลอดพยัคฆราชหรือหมาน้อย(มันคือชื่อของพยัคฆราชที่แม่เคยเรียกตั้งแต่สมัยเด็ก)
ตอนเจอกันอยู่โรงพยาบาลอีกครั้ง อัปสรสุดาอยากจะรับทั้งสองเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยกัน แต่ยายของแสนสวยก็ไม่อยากมารบกวน นางก็เลยช่วยเหลือด้วยการหาที่อยู่อาศัยและช่วยเหลืออีกหลายๆ อย่าง รวมไปถึงการเรียนการศึกษาของแสนสวย
พอคุณยายจากไปแล้วแสนสวยก็ไม่เหลือใคร นางก็เลยรับเข้ามาไว้ในบ้านด้วย ตั้งแต่แสนสวยเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้พยัคฆราชก็ไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน ..จนกระทั่งทุกวันนี้เขาได้ย้ายออกไปอยู่ที่คอนโด
[บริษัท]
เช้าวันนี้หญิงสาวถูกเรียกตัวเข้ามาพบในห้องของท่านผู้บริหารระดับสูง ถ้าถูกเรียกตัวเข้ามาแบบนี้เธอรู้ดีว่าต้องมีเรื่องแน่
"เธอทำงานยังไง! ถ้าเรื่องแค่นี้รับผิดชอบไม่ได้ก็ปล่อยให้คนอื่นเขาทำไป" แฟ้มเอกสารที่อยู่ในมือได้ถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าของแสนสวย และมันก็เป็นภาพที่ชินตาสำหรับเธอแล้ว
"เรื่องอะไรคะ" มือเรียวเอื้อมไปหยิบแฟ้มที่มีปัญหาขึ้นมาเปิดดู
"เมื่อวานนี้ฉันได้ส่งไปให้กับแผนกจัดส่งแล้วนี่คะ"
"นี่แหละมันคือคำแก้ตัวของคนที่ปัดความรับผิดชอบ"
"ฉันไม่คิดจะปัดความรับผิดชอบ แต่ฉันยื่นเรื่องไปที่แผนกนั้นแล้วจริงๆ" ว่าแล้วแสนสวยก็ถือแฟ้มเอกสารออกจากห้องมาเพื่อที่จะไปแผนกจัดส่ง
"ทำไมของถึงส่งออกไม่ทันคะ"
"ขอโทษค่ะเมื่อวานนี้ตอนที่คุณเอาเอกสารมาให้ เอ่อ ฉันกำลังคุยโทรศัพท์เรื่องสำคัญอยู่ พอคุยเสร็จฉันก็เลยลืม"
"เรื่องสำคัญ? เรื่องอะไรคะ"
"ลูกสาวของฉันถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาล"
"เป็นอะไร" สีหน้าและท่าทางของหญิงสาวเปลี่ยนไปทันที เมื่อรู้เหตุผลที่งานจัดส่งออกไม่ทัน
"เจ็บท้องกะทันหันค่ะ พอไปโรงพยาบาลต้องได้ผ่าตัดไส้ติ่งด่วน"
"แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ"
"ตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่ค่ะ"
"ดีแล้วค่ะที่ไม่เป็นอะไรมาก ทีหลังก็อย่าสะเพร่าแบบนี้อีกนะคะ" ก่อนจะออกจากห้องนั้นมาเธอต้องได้ลอบถอนหายใจ เพราะเธอต้องเข้าไปเจอเขาอีกครั้ง
ห้องทำงานของพยัคฆราช..
"ถ้าส่งออกไปตอนนี้ยังทันอยู่ไหมคะ"
"ทัน? แค่ออเดอร์ส่งออกยังเลทแล้วนี่ใครเขาอยากจะมาทำธุรกิจด้วย"
"ช้าไปแค่วันเดียวเอง"
"เธอพูดออกมาได้ยังไงว่าวันเดียวเอง เธอรู้ไหมว่าเอกสารนำเข้าต้องได้เดินเรื่องใหม่หมด"
"ฉันขอโทษค่ะ เรื่องนี้ฉันผิดเอง" จบที่เธอคงจะเบาที่สุดแล้วล่ะ เพราะถ้าบอกเรื่องนั้นออกไปพี่คนที่รับเรื่องจากเธอต้องเดือดร้อนแน่
"รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว..ช่วยพิจารณาตัวเองด้วย"
เขียนโดยชะนีติดมันส์
Latest chapter
พยัคฆราช ตอนพิเศษ 2
พยัคฆราช [ตอนพิเศษ 2 ] "คุณพยัคฆ์ปล่อยเดี๋ยวนี้นะฉันอึดอัด!""ขอนิดเดียวเอง""ไม่ได้ค่ะ!" ยิ่งท้องโตแสนสวยก็ยิ่งหงุดหงิดฉุนเฉียว สามีเข้าใกล้ทีไรเป็นถูกดุพยัคฆราชยันกายลุกขึ้นแบบหงุดหงิดไม่แพ้กัน ชายหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำ แล้วหายไปสักพักก็ออกมากลับมาจากฮันนีมูนได้ 2 เดือนแล้ว ตั้งแต่ 2 เดือนที่แล้วเขายังไม่ได้มีอะไรกับเธอยิ่งภรรยาท้องโตเขาก็ยิ่งต้องการ แต่เธอก็ไม่ให้ ที่ต้องการคงเพราะเธอไม่ยอม มันก็เลยเกิดอาการอยากจะได้เอามากๆและตอนนี้เธอก็ไม่ได้แพ้ท้องเหมือนแต่ก่อน ถ้าแพ้ท้องแล้วง่วงนอนเขาพอที่จะลักหลับได้ แต่นี่หายใจแรงหน่อยเธอก็สะดุ้งตื่นแล้วเช้าวันต่อมา.."คุณพยัคฆ์ออกไปแล้วเหรอคะป้า""ไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ""ทำไมออกไปเช้าจัง"ดึกๆ วันเดียวกันกว่าพยัคฆราชจะกลับมา แสนสวยก็หลับไปแล้ว แต่เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเป็นกังวล พอตื่นขึ้นมาก็เจอผู้เป็นสามี นอนหลับอยู่ข้างกาย..เขากลับมาตั้งแต่เมื่อไรมือเรียวยื่นไปโอบกอดสามีไว้ ตอนนี้เธอเริ่มจะสำนึกผิดแล้ว ที่ไม่ให้เขาแตะเนื้อต้องตัว มันรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้ง คงเพราะเขาลงน้ำหนักที่มือเยอะไปก็เลยทำให้อึดอัดพอเธอโอบกอดเขาไว้เท่าน
พยัคฆราช ตอนพิเศษ 1 //18+
[ตอนพิเศษ 1] 🔞หนึ่งเดือนผ่านไป.. หลังจากที่แทนไทและอักษรสุดาแต่งงานกันและตอนนี้พยัคฆราชก็กลับจากฮันนีมูนได้หลายวันแล้ว ที่จริงถ้าแสนสวยไม่ท้องเขาว่าจะพาเที่ยวนานกว่านี้หน่อย[ บริษัท ]"ท่านรองประธานว่าไงครับ ถ้าเราจะเพิ่มยอดขายโดยการผลิตสินค้าตัวนี้ออกมาอีก" มันคือคำถามของท่านประธาน ที่ถามท่านรองประธานและตอนนี้ทุกคนก็อยู่ในที่ประชุม"ดูจากแนวโน้มแล้ว สินค้าชิ้นนี้ก็คงจะติดตลาดได้เร็วหน่อย ผมเห็นด้วยครับ" แทนไทซึ่งตอนนี้เป็นท่านรองประธานได้ตอบท่านประธานไป..นั่นก็คือพยัคฆราชใช่แล้วตอนนี้สิงหราชยกบริษัทให้ทั้งสองบริหารงานกันเอง"เอาตามนี้แล้วกัน ให้ทุกคนไปคิดโปรเจคใหม่ออกมา และจ้างบริษัทโฆษณาช่วยโปรโมทสินค้าก่อนที่จะวางจำหน่ายและส่งออกต่างประเทศ" พอตกลงกันได้ พยัคฆราชก็หันไปพูดกับในที่ประชุม"เสร็จจากประชุมแล้วผมจะกลับบ้านนะ มีอะไรก็มาพบท่านรองได้เลย""ไปฮันนีมูนกลับมายังไม่พออีกเหรอครับท่าน" แทนไทแซวพี่ชายของภรรยาเบาๆ"ของแบบนี้มันไม่พอกันง่ายๆ หรอก..หรือคุณพอแล้ว""หึ.." โดนสวนกลับทันควันมากเย็นวันเดียวกัน"ทำไมถึงกลับค่ำจังเลยคะ ไหนบอกว่าพี่พยัคฆ์มาแล้วคุณจะทำงานน้อยลงไง""อย่าใ
พยัคฆราช บทที่ 103 ตอนจบ
พยัคฆราช Ep 103 ตอนจบ พอหันมาเห็นว่าเป็นใคร น้ำตาของเธอไหลรินลงมาจนห้ามไม่อยู่"แม่คะ" มือเรียวทั้งสองข้างยื่นลงไปยกชายกระโปรงชุดวิวาห์ที่ลากยาวลงไปถึงพื้นขึ้นมา เพื่อจะไม่ให้ขวางเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน"ค่อยๆ เดินสิลูก เดี๋ยวก็ล้ม" อัจฉราภรณ์รีบเดินเข้าไปหาลูกสาว พอเข้ามาใกล้ทั้งสองก็กอดรัดกันกลม"ร้องไห้ทำไม" สิงหราชพูดกับภรรยาที่ยืนอยู่ข้างกาย พร้อมกับยื่นมือไปโอบไหล่นางไว้เบาๆ"ฉันดีใจค่ะที่เห็นภาพนี้" อัปสรสุดาดีใจมากจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้"ก็เขาเป็นแม่กับลูกกัน มันต้องมีความผูกพันกันบ้าง"อัจฉราภรณ์เช็ดน้ำตาให้ลูกแบบอ่อนโยน สายตานางมองชุดที่ลูกสวมใส่อยู่ "เห็นไหมแม่บอกแล้วถ้าหนูใส่ชุดแต่งงาน หนูต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในโลก""อักษรรักแม่นะคะ" หญิงสาวดีใจมากที่แม่ยังจำคำพูดนี้ได้"แม่ก็รักหนู" สายตาของผู้เป็นแม่มองผ่านไปดูอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล นางก็เลยจูงแขนของลูกสาวให้เดินตามมา"ถ้านายทำให้ลูกสาวฉันร้องไห้ ฉันจะกลับมาเอาลูกของฉันคืน" มันเป็นคำอวยพรในแบบฉบับของนาง"นอกจากน้ำตาแห่งความดีใจ ผมจะไม่ให้เธอเสียน้ำตาเพราะสาเหตุอื่น" และมันก็คือคำสัญญาของแทนไท เขารักเธอขนาดนี้จะทำให้เ
พยัคฆราช บทที่ 102
พอไปคุยเรื่องแต่งงานที่บ้านกับคุณแม่ของเธอเสร็จ แทนไทก็กลับมาส่งทุกคนที่บ้าน"ผมจะเข้าบริษัทก่อนนะครับ""ฉันไปด้วยค่ะ" ทีแรกอักษรสุดาคิดว่าวันนี้เขาจะไม่เข้า"ไม่ได้..เมื่อวานนี้ก็เหนื่อยมาทั้งวัน" เพราะเมื่อวานนี้ยุ่งเรื่องงานแต่งของพยัคฆราชทั้งวัน แถมเมื่อคืนนี้เขาก็ยังไม่ปล่อยให้เธอได้พักผ่อนเต็มที่"คุณยุ่งกว่าฉันอีกยังไปทำงานได้เลย""ผมไม่ไปไม่ได้ วันนี้ไม่มีใครเข้า" เขาหมายถึงพ่อและพี่ชายของเธอ ที่สิงหราชไม่ได้เข้าบริษัทก็เพราะว่าต้องได้เตรียมงานให้ลูกสาวคนเล็กต่อ"แม่ว่าอย่ามัวแต่เถียงกันเลย หนูอักษรพาแม่ขึ้นบ้านดีกว่าลูก""ก็ได้ค่ะ" หญิงสาวเดินเข้าไปพยุงแม่ของเขาเพื่อช่วยให้ท่านเดินขึ้นบันไดได้สะดวกแทนไทรีบตามขึ้นมาส่งทั้งสอง เพราะกลัวว่าจะพลาดตกลงไป ส่วนน้องสาวมัวเก็บของที่แวะซื้อเข้ามาด้วยขึ้นบ้าน"ผมไปนะ" จังหวะที่แม่หันหลังให้คนร่างสูงก็ได้โน้มลงมาหอมแก้มภรรยาเบาๆ แล้วก็รีบวิ่งลงบันไดมา[บริษัท] มาถึงบริษัทแทนไทก็ต้องได้จัดการทุกอย่างเองทั้งหมดเอกสารสำคัญที่ต้องใช้ลายเซ็นต์ของท่านประธานหรือท่านรองประธาน เขาให้เก็บไว้ก่อน แต่ถ้าเป็นเรื่องเร่งด่วนมากกว่าที่จะเก็บได้ ชายหน
พยัคฆราช บทที่ 101//18+
พยัคฆราช Ep 101🔞"ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าครับ" แทนไทถามขึ้นเมื่อเห็นว่าภรรยาไม่พูดไม่จาตั้งแต่เข้ามาถึง"พรุ่งนี้เราไปหาคุณแม่กันนะคะ""ไปสิครับ""อะไรนะคะ" อักษรสุดาคิดว่าตัวเองฟังผิด เพราะเขาไม่ค่อยจะลงรอยกับแม่ฟ้าของเธอ"ผมเป็นลูกเขยของท่านนะ"คนตัวเล็กแนบใบหน้าลงที่แผ่นอกกว้างของผู้เป็นสามี ไม่ใช่ว่าเธอจะสบายใจที่รอดพ้นจากอัจฉราภรณ์มาได้ ยังไงเธอก็โตมากับท่าน ความผูกพันของทั้งสองไม่ได้น้อยไปจากแม่แท้ๆ เลย"นอนดีกว่านะครับ พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า ใบหน้างามๆ ของคุณจะได้สดใส""ค่ะ" ถึงแม้เธอจะเป็นกังวล แต่พอได้ยินคำชม หญิงสาวก็แอบอมยิ้มไม่ได้เวลาผ่านไป.."ไหนคุณบอกจะให้ฉันนอนไง""ผมก็ปล่อยให้คุณนอนอยู่นี่ไง""ปล่อยตรงไหน?!" เล่นเอามือลูบคลำน้องสาวอยู่แบบนี้ใครจะไปนอนหลับ"ขอจับแค่นิดเดียวเอง""มันไม่นิดแล้วนะคะ! เอานิ้วออกมาเดี๋ยวนี้เลย!!""ก็เค้าอยากเช็คแฮนด์กับลูกเฉยๆ""แล้วเจอมือของลูกไหมล่ะคะ""ใกล้แล้วอีกนิดเดียว" ชายหนุ่มยังตอบออกไปแบบหน้าซื่อตาใส"คุณแทนไท!""จ๋า""ถ้าคุณยังไม่เอามือออกไป ฉันเล่นงานคุณแน่!""อยากถูกเล่นงาน" จบคำพูดชายหนุ่มก็ขยับกายต่ำลงมาใต้หว่างขา "อื้มม"
พยัคฆราช บทที่ 100//18+
พยัคฆราช Ep 100🔞เวลาส่งตัวเข้าหอ.. พอส่งตัวเข้าหอเสร็จผู้ใหญ่ก็ปล่อยให้คู่บ่าวสาวได้อยู่กันตามลำพัง"ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่าง""ผมดีใจนะที่คุณชอบ""ที่ผ่านมาหลายวันคุณหายไปไหน""ผมไม่ได้หายไปไหน ผมก็อยู่ใกล้คุณนี่แหละ""ทำไมฉันไม่เห็นคะ""ผมอยากจะเซอร์ไพรส์""คุณทำได้สำเร็จแล้วค่ะ" อยากจะบอกเขาว่าเธอเซอร์ไพรส์มาก เซอร์ไพรส์จริงๆ น้ำตาแห่งความปิติได้ไหลลงมาอีกครั้ง"อย่าร้องไห้นะเดี๋ยวไม่สวย" มือหนายื่นไปซับน้ำตาให้หญิงคนรักแบบอ่อนโยน"คุณรู้ไหมหลายวันที่ผ่านมา.." จะบอกเขายังไงดีว่าเราคิดเขามากแค่ไหน"รู้สิ..เพราะผมเกือบใจอ่อนตั้งหลายครั้ง""คะ?"คืนวันที่เธอนอนร้องไห้ เขาอยากจะหันกลับมากอด มาปลอบ มาหอม แต่ต้องได้ทำใจแข็งเพราะอยากให้เธอตื่นเต้นที่เห็นงานแต่งของตัวเองแบบนั้น พยัคฆราชยังคิดอยู่ว่ามันจะคุ้มไหมกับความรู้สึกของเธอที่เสียไปเขาแอบแง้มประตูเข้าไปดู เพราะอยากจะเห็นเธอในชุดเจ้าสาวก่อนใคร แต่พอเปิดเข้าไปนิดหนึ่งก็เห็นว่าเธอนั่งหลับอยู่โซฟา ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบเข้าไปอุ้มภรรยาแล้วนำไปนอนลงที่เตียง เพื่อที่เธอจะได้นอนสบายหน่อย ตอนนั้นถ้าเธอตื่นขึ้นมาเขาก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เพราะเป
You may also like
