ราชกิจจานุเบกษา ค้นหา จะเก็บประกาศย้อนหลังกี่ปี?

ใครจะไปคิดว่า ‘ริน’ คุณหนูดาวเด่นแห่งคอร์ทแบดมินตัน จะต้องมาหัวเสียทุกครั้งที่ก้าวเข้าร้านเช่าวิดีโอหน้าปากซอย ก็เพราะ ‘เขตต์’ พนักงานหนุ่มหน้าตายคนนั้น นอกจากจะชอบกวนประสาทเธอแล้ว เขายังเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ ที่ดูไม่มีอะไรโดดเด่นเลยสักนิด แต่ในปีพุทธศักราช 2540… ปีที่พายุเศรษฐกิจต้มยำกุ้งพัดกระหน่ำจนความฝันของผู้คนพังทลาย ปีที่ครอบครัวของเขาล้มละลายในชั่วข้ามคืน และชมรมแบดมินตันของเธอถูกยุบโดยไร้ทางเลือก ท่ามกลางโลกที่สั่นคลอน รินกลับพบว่า “ผู้ชายธรรมดา” คนนี้ คือคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ ความใจดีที่ไม่เอ่ยอวด ความรักที่ไม่หวือหวา แต่มั่นคงพอจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้เธอซ่อนหัวใจไว้ได้ จากคู่กัด… สู่คู่คิด จากรอยน้ำตาในวันที่โลกพังทลาย สู่คำสัญญาว่าไม่ว่ายุคสมัยจะโหดร้ายเพียงใด พวกเขาจะจับมือกัน ทวงคืนความฝัน และเปลี่ยนปี 2540 ที่เคยพรากทุกอย่างไป ให้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรัก… ที่ยืนยาวชั่วนิรันดร์

บุพเพฤาชะตา ที่นำพามาพบเจอ หน้าที่เมียบำเรอ เขาให้เธอจำขึ้นใจ ฉากหน้าแสนโสภา ภรรยานิตินัย ฉากหลังนั่งร้องไห้...นางบำเรอตีทะเบียน

ตอนที่เขาบอกว่าต้องเลื่อนการจดทะเบียนสมรส ฉันกำลังยกช้อนตักซุปพอดี “ไว้ครั้งหน้าก็แล้วกัน” เจียงเฉิงวางตะเกียบลง น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศดี ฉันตักโจ๊กเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ แล้วกลืนลงไป “ได้” เขาเหลือบมองฉัน ก้มหน้าคีบกับข้าว ตะเกียบยื่นลงไปในจาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฉันอีกครั้ง “คุณไม่โกรธเหรอ?” ฉันกินโจ๊กอีกคำ น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่ง “ไม่โกรธ” จัดงานแต่งงานมาแล้วครึ่งปี การจดทะเบียนสมรสถูกเลื่อนออกไปเป็นครั้งที่สิบเจ็ด เขาชินแล้ว ฉันก็ชินแล้วเหมือนกัน ฉันค่อย ๆ เคี้ยว ค่อย ๆ กลืน กินโจ๊กในชามจนหมดทีละคำ เขาไม่แตะตะเกียบอีกเลย พอกินโจ๊กคำสุดท้ายหมด ฉันก็ลุกขึ้นเก็บกวาดโต๊ะอาหาร ตอนเดินผ่านเขา เขาคว้าข้อมือฉันไว้ "หลินเซี่ย วันจันทร์หน้า สัปดาห์หน้าผมว่างแน่นอน" “ยังไงเราก็จัดงานแต่งกันแล้ว ช้าไปอีกไม่กี่วันก็ไม่เป็นไรหรอก” “เชื่อผมนะ ครั้งนี้ผมไม่ผิดนัดแน่” ฉันก้มมองมือที่กำลังจับข้อมือตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วยิ้ม “ได้” ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เขาพูดคำว่า "สัปดาห์หน้า" เก้าครั้ง "แน่นอน" สิบสามครั้ง และ "เชื่อผม" สิบหกครั้ง แต่สุดท้าย...เราก็ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรส และสัปดาห์หน้า ก็จะไม่ได้จดทะเบียนเหมือนเดิม เพราะครั้งนี้...คนที่จะผิดนัด คือฉันเอง

บันทึกลับของ “ดาริน” และ “จักร” เริ่มตั้งแต่เข้าหอ ฮันนีมูน และ วันครบรอบทั้งเร่าร้อน รุมเร้า และรุนแรงแค่ไหนต้องพิสูจน์

เพื่อเอาหัวใจของฉันไปช่วยชีวิตน้องสาวบุญธรรม ฉันถูกพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองฟ้องจนต้องขึ้นศาล ผู้พิพากษาใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุดดึงความทรงจำของพวกเราออก เพื่อให้คณะลูกขุนทั้งหนึ่งร้อยคนช่วยกันตัดสิน หากการฟ้องร้องสำเร็จ อวัยวะของฉันจะตกเป็นของพ่อแม่ พ่อแม่ของฉันคิดว่าฉันไม่มีทางกล้าขึ้นศาล เพราะสำหรับพวกเขา ฉันเป็นที่ชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด แต่เมื่อความทรงจำของฉันปรากฏขึ้นในชั้นศาล ทุกคนก็พากันร้องไห้! ......

เพราะเรื่องราวในครั้งนั้น เขาไม่ชัดเจน ทำให้เธอ ต้องเสียใจ เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เขาตั้งใจว่า จะไม่ปล่อยเธอไป แต่ว่า เขาไม่รู้เลย ช่วงเวลาที่เขาหายไป เธอกลายเป็นแม่ไปแล้ว แม่ที่น่ารักแสนดี ที่มีลูกสาว และคนข้างๆ ยืนเคียงข้างไม่ห่าง หนังสือรักเล่มเดิม ที่จะปรับปรุงใหม่ จะช้าเกินไปไหม สำหรับคำว่าเรา สองคน