ลีจองแจ เตรียมตัวอย่างไรสำหรับบทในซีรีส์ใหม่?

หลังได้อ่านสคริปต์ครั้งแรก ผมเอาเวลานั้นจดโน้ตเป็นชั่วโมงๆ เพื่อจับโทนและจังหวะของบทให้ชัดก่อนทำอะไรอย่างอื่น

การเตรียมตัวของผมมักเริ่มจากการสร้างภูมิหลังให้ตัวละครที่ไม่มีอยู่ในบท ทั้งประวัติครอบครัว ความสัมพันธ์ที่ตัดออกไปแล้ว และความทรงจำเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ตัวละครเดินในลักษณะเฉพาะ ผมเขียนฉากย้อนหลังสั้นๆ ให้ตัวละครอยู่ในสถานการณ์ต่างๆ แล้วลองพูดประโยคเดียวกันด้วยอารมณ์ที่ต่างกัน เพื่อค้นหาเสียงภายในที่ตรงกับสคริปต์ นอกจากนี้ผมยังทำแผนผังอารมณ์ของแต่ละตอน เพื่อให้เห็นการเปลี่ยนแปลงภายในตลอดซีรีส์

ด้านกายภาพและเทคนิค ผมฝึกกับโค้ชเสียงและโค้ชการเคลื่อนไหวเป็นพิเศษเมื่อบทต้องการให้มีความละเอียดในการแสดง เช่น การหายใจที่ควบคุมเพื่อสร้างความตึงเครียดหรือการยืนที่เล่าเรื่องได้โดยไม่ต้องพูด นักออกแบบท่าเต้นและทีมสตันท์มักเข้ามาแต่เนิ่นๆ เพื่อให้ร่างกายคุ้นชินและปลอดภัย ผมปรับอาหารและการนอนให้สอดคล้องกับตารางถ่ายทำด้วย เพราะร่างกายที่เหนื่อยล้าส่งผลต่อการถ่ายทอดอารมณ์แน่นอน

การทำงานร่วมกับผู้กำกับและนักแสดงคนอื่นคือส่วนสำคัญ ผมมักเปิดบทสนทนาอย่างตรงไปตรงมาเกี่ยวกับแรงจูงใจของตัวละครและความคาดหวังในฉากนั้น บางครั้งเราจะยกตัวอย่างซีนจากผลงานอื่น เช่น ฉากเงียบๆ ที่สร้างความรู้สึกหนักแน่นใน 'Squid Game' เพื่อหาโทนร่วม แต่จะไม่ยึดติดกับงานอื่นจนเสียความเป็นตัวละครของเรา การลองเล่นฉากหลายรูปแบบในรีฮีทช่วยให้เจอจังหวะที่เหมาะสม และการมีบันทึกส่วนตัวหลังการถ่ายทำช่วยให้ผมปรับละเอียดในวันต่อไปได้เร็วขึ้น

สรุปแล้วการเตรียมตัวของผมเป็นการผสมผสานระหว่างการวิเคราะห์เชิงลึก การฝึกกายและเสียง และการสื่อสารที่ชัดเจนกับทีม ผลลัพธ์ที่ผมอยากได้คือการแสดงที่รู้สึกจริงและมีลมหายใจของตัวละครอยู่ตลอด ซึ่งเมื่อเห็นภาพออกมาตอนถ่ายจริง มันให้ความพึงพอใจแบบที่ทำให้การเตรียมตัวทั้งหมดคุ้มค่าจริงๆ

การฝึกซ้อมเชิงร่างกายมีบทบาทสำคัญในการรับบทที่ต้องใช้คิวบู๊หรือการเคลื่อนไหวเฉพาะสิ่งหนึ่งที่ผมให้ความสำคัญคือการทำซ้ำจนเป็นนิสัย ผมจะฝึกท่าซ้ำๆ จนมันกลายเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาติญาณ เพื่อไม่ให้สมองคิดมากขณะถ่ายจริง นอกจากฝึกท่าแล้ว การทำความคุ้นเคยกับชุดและพรอพก็สำคัญ—การใส่ชุดหนักหรือถือของที่ไม่คุ้นอาจเปลี่ยนการบาลานซ์และท่าทางทั้งหมด

ในเชิงเสียงและการพูด ผมมักซ้อมกับโค้ชบทพูดเพื่อปรับโทนให้เข้ากับสภาพจิตใจของตัวละคร เสียงที่เดือดขึ้นมานิดเดียวสามารถเปลี่ยนความหมายของประโยคได้ทั้งหมด ระหว่างการซ้อมผมจะบันทึกเสียงแล้วฟังย้อนหลัง เพื่อจับความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ ที่ให้ผลใหญ่ในมุมกล้อง เรื่องการวิจัย ผมอาศัยการสัมผัสประสบการณ์แทนการอ่านเพียงอย่างเดียว เช่น ลงมือทำงานที่คล้ายบทบาทหรือพูดคุยกับคนที่มีประสบการณ์จริง ซึ่งช่วยให้รายละเอียดเล็กๆ เช่น ท่าทางการใช้มือหรือการตอบสนองทางสายตาดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น

ผมยังเชื่อในการพักผ่อนและการดูแลตัวเองระหว่างการเตรียมตัว เพราะความเหนื่อยล้าจะทำให้การแสดงเสียความละเอียด ระหว่างถ่ายทำผมพยายามรักษาจังหวะการนอนและเลือกอาหารที่ช่วยให้สมองฉลาดคม สิ่งเหล่านี้อาจไม่สะดุดตา แต่มันสร้างฐานให้การแสดงออกมาชัดเมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้จริง ๆ เรื่องตัวอย่าง ผมมองถึงฉากต่อสู้ในภาพยนตร์คลาสสิกเพื่อศึกษาไดนามิกและความต่อเนื่องของการเคลื่อนไหว ซึ่งช่วยปรับวิธีผมซ้อมให้มีประสิทธิภาพขึ้น สุดท้ายแล้วการเตรียมตัวคือการรวมองค์ประกอบเล็กๆ น้อยๆ ให้กลายเป็นการแสดงที่ดูเป็นธรรมชาติและมั่นใจเมื่อกล้องเริ่มหมุน