วอซี คือเนื้อเรื่องจากหนังหรือเกมไหน

หัวข้อเรื่อง 'วอซี' น่าสนใจมาก เพราะถ้าจะตอบตรง ๆ แบบสั้น ๆ ก็ควรบอกว่าเวอร์ชันที่หลายคนเห็นกันในรูปแบบวิดีโอหรือซีรีส์นั้นไม่ได้มาจากนิยายเล่มเดียวที่เป็นที่รู้จักแพร่หลาย แต่เป็นการสร้างสรรค์งานที่หยิบเอาแรงบันดาลใจและองค์ประกอบจากแหล่งต่าง ๆ มาผสมรวมแล้วปรับให้เข้ากับสื่อภาพยนตร์และการเล่าเรื่องในรูปแบบภาพนิ่งเสียง การที่งานหนึ่งจะบอกว่า “ดัดแปลงจากนิยายเล่มไหน” มักจะชัดเจนเมื่อมีเครดิตระบุไว้ แต่ในกรณีของ 'วอซี' หลายรุ่นจะเห็นว่าเนื้อหาเป็นการเขียนบทขึ้นมาใหม่ที่ยังคงเค้าโครงแนวคิดจากนิยายออนไลน์หรือแฟนฟิคบางชุดอยู่บ้าง แต่อินโทรและการจัดลำดับฉากหลายส่วนถูกปรับให้เหมาะกับจังหวะภาพและเวลาของสื่อที่ต่างออกไป การเลือกไม่ยึดติดกับนิยายเล่มเดียวทำให้ผู้สร้างมีอิสรภาพในการขยายหรือตัดจุดที่ยืดเยื้อออกไป เพื่อให้ผู้ชมที่ไม่เคยอ่านต้นฉบับก็เข้าใจได้ ตัวอย่างที่ชัดเจนคือการตัดบทบาทตัวละครรองบางตัวหรือการรวมเหตุการณ์จากหลายตอนของนิยายเข้าด้วยกันเพื่อสร้างจุดพีกทางอารมณ์ในช็อตเดียว ซึ่งถ้าดูแบบคนอ่านจะเห็นความต่างของการนำเสนอ แต่ถามว่ารสชาติต้นฉบับหายไปไหม คำตอบคือขึ้นกับว่าคนดูคาดหวังแบบไหน คนที่ชอบรายละเอียดปลีกย่อยจากหนังสืออาจรู้สึกว่าบางมิติหายไป ในขณะที่คนที่อยากเห็นภาพรวมที่เข้มข้นและจังหวะกระชับอาจชอบเวอร์ชันที่ปรับแล้วมากกว่า ในมุมผู้ชมที่เป็นแฟนสื่อหลากหลายอย่าง ฉันสนุกกับการสังเกตว่าทีมงานดัดแปลงใช้วิธีไหนในการแปลงภาษาวรรณกรรมเป็นภาพ เช่น การเพิ่มภาพย้อนอดีตสั้น ๆ เพื่อสื่อความทรงจำของตัวละครแทนการใช้พารากราฟยาว ๆ ในหนังสือ หรือการใช้เสียงประกอบและมุมกล้องเพื่อสร้างบรรยากาศแทนคำบรรยาย ซึ่งถือเป็นศาสตร์อีกแขนงหนึ่งของการดัดแปลง ผลลัพธ์เลยออกมาเป็นสิ่งที่ดูเป็นตัวเองทั้งยังยกย่องแก่นเรื่องเดิมได้ในระดับหนึ่ง ข้อดีคือคนที่ไม่เคยนั่งอ่านนิยายก็สามารถรับสารได้แบบเต็มรูปแบบ ส่วนข้อด้อยคือแฟนสายเดิมอาจรู้สึกว่าเนื้อหาไม่ครบเหมือนอ่านเล่มที่ชอบ สรุปแล้ว ถ้ามีคำถามว่า 'วอซี' ดัดแปลงจากนิยายเล่มไหน ตรง ๆ ก็คือไม่ได้ยึดจากเล่มเดียวที่คนทั่วไปจะจดจำได้ แต่เป็นผลงานที่ยืมแรงบันดาลใจและโครงเรื่องบางส่วนจากนิยายออนไลน์และแหล่งเรื่องเล่าอื่น ๆ แล้วนำมาปรับให้เหมาะกับการนำเสนอแบบภาพ ฉันมองว่าวิธีนี้ให้พื้นที่สร้างสรรค์ที่น่าสนใจ เพราะทำให้เรื่องที่เราเคยรักในหน้ากระดาษมีชีวิตในมิติใหม่ ๆ — นี่เป็นความรู้สึกเวลาที่เห็นฉากโปรดจากนิยายกลายเป็นภาพจริง ๆ ที่ฉันไม่เคยเบื่อเลย

นานมาแล้วผมเคยได้ยินเรื่องราวของร้านอาหารที่ชื่อ 'Sizzler' ในแบบที่คนรุ่นพ่อแม่พูดถึงกันเหมือนเป็นสัญลักษณ์ของมื้อครอบครัวสุดคุ้ม ฉันเล่าแบบเข้าใจง่ายเลยนะ: 'Sizzler' ไม่ได้มาจากซีรีส์หรือเกมใด ๆ แต่เป็นชื่อของเชนร้านอาหารอเมริกันที่เกิดขึ้นในทศวรรษก่อน โดยคอนเซ็ปต์ของร้านคือเสิร์ฟสเต็ก-ซีฟู้ดในราคาที่เข้าถึงได้ พร้อมบาร์สลัดแบบเติมได้ไม่อั้นและเมนูที่เหมาะกับครอบครัว ทำให้กลายเป็นตัวเลือกยอดนิยมสำหรับการฉลองเล็ก ๆ หรือมื้อเย็นแบบสบาย ๆ ฉันชอบคิดถึงภาพคนหนุ่มสาวในชุดสบาย ๆ เดินเข้าร้านมองเมนูแล้วเลือกสเต็กจานใหญ่หรือกุ้งย่าง แล้วเดินไปตักสลัดสด ๆ ด้วยตัวเอง นั่นแหละเสน่ห์ของ 'Sizzler' — ความเรียบง่ายที่ให้ความคุ้มค่าและบรรยากาศเป็นมิตร แม้มันจะไม่ใช่ผลงานสื่อบันเทิง แต่ถ้ามองในมุมของวัฒนธรรมอาหาร ยุคหนึ่งของร้านแบบนี้ก็เหมือนมีบทบาทในชีวิตประจำวันของคนหลายคน

เคยเห็นมุกภาพผีที่มาจากฉากคลาสสิกของหนังญี่ปุ่นหลายครั้งจนขำเองได้วางไม่ลง: ตัวอย่างที่ชัดมากคือซีนที่หญิงสาวโผล่ออกมาจากทีวีใน 'The Ring' กับภาพหัวผมยาวปิดหน้าเดินหน้าช้า ๆ ใน 'Ju-on' ทั้งสองฉากกลายเป็นสต็อกภาพ GIF และสติ๊กเกอร์ที่คนเอาไปตัดต่อกับเพลงป๊อปหรือเอฟเฟกต์เสียงติดตลก เช่น ใส่ซับไตเติ้ลให้ผีคุยเรื่องค่าบริการอินเทอร์เน็ตหรือใช้เป็นมุกสยอง-ฮาในรีแอ็กชันคลิป ฉันชอบดูว่าความน่ากลัวถูกลดทอนเป็นมุกได้ยังไง บางคนเอาฉากนั้นมาทำเป็นเทรนด์เปลี่ยนใบหน้าในแอปวิดีโอสั้น บางคนทำเป็นมส์เปรียบเทียบกับชีวิตประจำวัน เช่น ภาพผีโผล่มาเมื่อมีใครเรียกมาทำงานกะดึก วัฒนธรรมรีมิกซ์แบบนี้ทำให้ฉากสยองกลายเป็นภาษากลางในออนไลน์ และแม้ความน่ากลัวจะถูกเจือจาง แต่พลังไอคอนิกของตัวละครผียังคงอยู่ ซึ่งผมมองว่าเป็นความมหัศจรรย์แบบหนึ่งของอินเทอร์เน็ต

คำว่า 'วอซี' ในบริบทของภาพยนตร์มักจะถูกใช้เพื่อหมายถึง Steve Wozniak นักประดิษฐ์ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทแอปเปิล ซึ่งในภาพยนตร์ฉบับล่าสุดที่โดดเด่นเรื่องนี้บทวอซีรับบทโดย Seth Rogen ในภาพยนตร์เรื่อง 'Steve Jobs' (2015) ซึ่งถือเป็นเวอร์ชันล่าสุดที่มีการนำเสนอชีวิตและความสัมพันธ์ระหว่างจ็อบส์กับคนรอบข้างอย่างเข้มข้นและมีมุมมองเชิงละครมากขึ้น ผมรู้สึกว่าการแสดงของ Seth Rogen ทำให้วอซีมีมิติที่น่าจับตามอง — ไม่ได้เป็นแค่ผู้ช่วยหรือคู่คิดเฉย ๆ แต่เป็นคนที่มีไหวพริบ ความอ่อนโยน และความเป็นคนธรรมดาที่มีความสามารถพิเศษ Rogen ใส่เสน่ห์และอารมณ์ขันแบบที่คนดูเข้าถึงได้ ทำให้ฉากที่วอซโต้ตอบกับจ็อบส์มีทั้งความอบอุ่นและความขมขื่นในบางจังหวะ ซึ่งต่างจากการตีความตัวละครในภาพยนตร์เวอร์ชันก่อนหน้านั้นอย่าง 'Jobs' (2013) ที่ Josh Gad เล่นบทวอซีออกมาในโทนที่สดใสและมีความเป็นวัยรุ่นมากกว่า อีกทั้งเวอร์ชันปี 2015 พยายามจะเจาะลึกความซับซ้อนของความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งทั้งเชิงอาชีพและอารมณ์ ทำให้การปรากฏตัวของวอซีมีความหมายต่อโครงเรื่องมากขึ้น ถ้าลองมองจากมุมของคนดูที่ชอบการตีความตัวละคร ผมคิดว่าแต่ละเวอร์ชันมีเสน่ห์ต่างกันไป: Josh Gad ใน 'Jobs' ทำให้วอซีรู้สึกเป็นเพื่อนร่วมคิดที่สดใสและเต็มไปด้วยพลังสร้างสรรค์ ขณะที่ Seth Rogen ใน 'Steve Jobs' ทำให้วอซีเป็นตัวละครที่ดูสมจริงและมีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้น ฉากที่วอซีพูดคุยหรือโต้ตอบกับจ็อบส์ใน 'Steve Jobs' มีการเขียนบทและการกำกับที่เน้นจังหวะการสนทนา ทำให้การแสดงของ Rogen ถูกขับเน้นในเชิงความสัมพันธ์และความขัดแย้งของตัวละคร สรุปง่าย ๆ คือ หากคำถามหมายถึงตัวละครวอซีในภาพยนตร์ฉบับล่าสุด บทนี้รับบทโดย Seth Rogen ใน 'Steve Jobs' (2015) และแบบที่ฉันชอบเป็นการส่วนตัวคือเวอร์ชันที่ทำให้วอซีดูเป็นคนธรรมดาที่มีความสามารถพิเศษและมีความรู้สึกซับซ้อน เพราะมันทำให้ฉากเล็ก ๆ หลายฉากกลายเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำสำหรับเรื่องราวโดยรวม

ชื่อ 'วออี' ทำให้ผมนึกถึงภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องหนึ่งทันที เพราะวิธีเรียกชื่อในภาษาไทยมักจะย่อและอ่านง่ายกว่าต้นฉบับ ผมคิดว่าแหล่งกำเนิดที่ชัดเจนคือภาพยนตร์ของพิกซาร์ 'WALL·E' (2008) ซึ่งเล่าเรื่องหุ่นยนต์ตัวเล็กที่เก็บขยะบนโลกและมีเส้นเรื่องโรแมนติกแบบเรียบง่าย การตั้งชื่อในภาษาไทยบางครั้งตัดพยางค์หรือสระออกจนเหลือเป็น 'วออี' แทนการสะกดตรงตามต้นฉบับ เหตุผลที่เรื่องนี้ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นนิยายหรือเกมมาจากองค์ประกอบไซไฟและภาพที่เหมือนงานแฟนตาซีมากกว่า โดยส่วนตัวผมชอบการเล่าเรื่องแบบไม่พูดเยอะของ 'WALL·E' ซึ่งทำให้ตัวละครเป็นที่จดจำ แม้ว่าจะมีเกม tie-in เล็กๆ หลังภาพยนตร์ แต่รากแท้จริงมาจากงานภาพยนตร์ต้นฉบับของพิกซาร์ ไม่ได้อ้างอิงนิยายหรือมังงะใดๆ นั่นแหละคือที่มาที่ชัดเจนสำหรับชื่อเรียกไทยแบบนี้

ในฐานะคนที่ติดตามเบื้องหลังการถ่ายทำอยู่บ่อย ๆ ฉากเปิดของ 'วอซี' ในเวอร์ชันที่คนไทยคุ้นเคยถูกถ่ายทำแบบผสมผสานระหว่างโลเคชันชายฝั่งจริงกับสตูดิโอชั้นในของกรุงเทพฯ โดยฉากภายนอกที่เห็นท้องฟ้ากว้างและทะเลไกล ๆ ส่วนใหญ่ถ่ายทำที่เกาะช้าง จ.ตราด ซึ่งให้บรรยากาศทั้งหินโขดและหาดทรายที่ทีมผู้สร้างอยากได้ เพราะโลแคลนั้นยังคงความเป็นชุมชนประมงแบบดั้งเดิม ทำให้ฉากเปิดมีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างเรือพื้นบ้านและอุปกรณ์จับปลา ที่ช่วยเติมชีวิตให้กับเฟรมแรก ๆ ของเรื่อง ส่วนฉากอินดอร์และฉากที่ต้องการคุมแสง-เสียงอย่างเคร่งครัด ทีมงานย้ายกลับเข้ามาถ่ายในสตูดิโอขนาดใหญ่แถวปริมณฑลเพื่อสร้างฉากบ้านและห้องแคบ ๆ ที่เห็นในกล้องมุมใกล้ การใช้สตูดิโอช่วยให้คุมสภาพแสงได้ตลอดวันและลดปัญหาการรบกวนจากนักท่องเที่ยวหรือสภาพอากาศ ซึ่งสำคัญมากในการถ่ายซิกเนเจอร์ช็อตที่ผู้กำกับต้องการให้เห็นแสงทองตอนเช้าอย่างต่อเนื่อง การตัดต่อแบบสลับคัทระหว่างช็อตโลเคชันจริงกับสตูดิโอทำให้เปิดเรื่องของ 'วอซี' ดูสมจริงในระดับภาพยนตร์มากกว่าละครโทรทัศน์แบบบ้าน ๆ ฉันชอบวิธีที่ผู้กำกับใช้เสียงคลื่นและนกทะเลเป็นสะพานเชื่อมความรู้สึก ทั้งยังทำให้ฉากเปิดมีความขมปนหวาน คล้ายกับการเปิดเรื่องของ 'The Beach' ในแง่การใช้โลเคชันทะเลเพื่อบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวละคร ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนเข้ามาที่ตัวละครหลักในคัทถัดไป เหมือนเป็นการเชิญให้ผู้ชมก้าวเข้าไปในโลกเฉพาะของหนังเรื่องนั้น ความประทับใจแรก ๆ แบบนี้ยังคงอยู่กับฉันอยู่เสมอ

จริงๆ แล้วคำว่า 'แมรี่ซู' มักถูกใช้เป็นคำด่าวิพากษ์เมื่อตัวละครถูกมองว่ามีความสมบูรณ์แบบเกินไปและรับเอาทุกอย่างได้สบาย ๆ จนเรื่องไม่ต้องเผชิญความขัดแย้งเชิงลึก ฉันมักจะยกตัวอย่าง 'Sword Art Online' กับตัวเอกที่หลายคนเรียกกันว่าเป็นกรณีคลาสสิกของ Gary Stu — นั่นคือชายเวอร์ชั่นของแมรี่ซู เพราะเขามักมีทักษะพิเศษ เจอคนรักได้เร็ว และเรื่องราวมักหมุนไปรอบ ๆ ความสามารถหรือโชคชะตาของเขา การจับคู่ข้อดี-ข้อเสียทำให้ภาพชัดขึ้น: ใน 'Puella Magi Madoka Magica' แม้ 'Madoka' จะถูกมองว่าใสบริสุทธิ์และมีพลังเปลี่ยนโลก แต่บทของเธอก็ถูกตั้งกรอบทางอารมณ์และผลลัพธ์เชิงปรัชญาที่หนักกว่าแค่ความเพอร์เฟ็กต์ นั่นแปลว่าเธอใกล้เคียงกับแมรี่ซูในบางมิติ แต่ยังมีความซับซ้อนที่ลดทอนคำว่า "สมบูรณ์แบบ" ไปได้ อีกตัวอย่างที่ผมชอบหยิบมาวิเคราะห์คือ 'The Irregular at Magic High School' ตัวเอกมีทั้งพรสวรรค์ ความรู้ ความสามารถด้านเทคนิคที่ดูเกินจริง มีกลุ่มคนรอบตัวคอยยกย่อง แต่เรื่องกลับพยายามให้เหตุผลว่ามันเป็นผลจากระบบหรือสถานการณ์เฉพาะ การจะแปะป้ายว่าแมรี่ซูจึงต้องคิดทั้งบริบทและการเขียนบท ไม่ใช่แค่ความเก่งอย่างเดียว ตอนท้ายผมมักจะย้ำว่าคำว่าแมรี่ซูเป็นเครื่องมือวิเคราะห์—บางครั้งมันถูกใช้ชี้ปัญหาในงานเขียน บางครั้งก็ใช้เป็นปมวิจารณ์มากกว่าจะเป็นคำจำกัดความตายตัว

ความประทับใจแรกที่เกิดขึ้นกับฉันเมื่อเจอตัวละครซึนเดเระคือความรู้สึกเหมือนเจอคนที่พูดว่าเกลียดแต่ทำตัวห่วงใยในแบบของเขาหรือเธอเอง ฉากคลาสสิกที่อยู่ในใจมากที่สุดสำหรับฉันคือฉากของไทกะ อาไซกะจาก 'Toradora!' — คำพูดแข็ง ๆ ที่เธอใช้ปกป้องคนที่เธอใส่ใจทำให้ตัวตนของซึนเดเระชัดเจนขึ้นมาก ใบหน้าที่โกรธและการกระทำที่จริงใจเป็นของคู่กัน ฉากที่เธอพยายามปฏิเสธความรู้สึกแต่ในที่สุดก็ยอมรับความเปราะบางของตัวเอง เป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของการเติบโตจากการปฏิเสธสู่การยอมรับ นอกเหนือจากไทกะ ฉันมักนึกถึงมิสากิ อายุซาวะจาก 'Maid-sama!' ที่สวมหน้ากากความเข้มงวดต่อคนทั่วไปแต่ละลายเมื่ออยู่กับคนที่ไว้ใจได้ หรือหลุยส์จาก 'Zero no Tsukaima' ที่ดุและหวงแหนจนกลายเป็นโมเมนต์ตลกผสมโรแมนติก ทุกตัวอย่างแสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบสำคัญของซึนเดเระคือความขัดแย้งระหว่างคำพูดกับการกระทำ การใช้ความแข็งแกร่งเป็นเกราะป้องกันความอ่อนแอ และการปล่อยตัวเองให้เปราะบางต่อผู้ที่สำคัญเท่านั้น สรุปแล้วฉันชอบซึนเดเระเพราะมันให้พื้นที่สำหรับพัฒนาการทางอารมณ์ — เป็นแบบอย่างที่ทำให้เห็นว่าการแสดงออกอาจซับซ้อนกว่าคำพูดที่ออกมา และฉากที่ทำให้หัวใจอ่อนลงก็มักจะเป็นฉากที่เขา/เธอเลือกเปิดเผยตัวตนจริง ๆ ให้เห็น

พอได้ย้อนกลับมาคิดว่าหนัง 'Warcraft' เอาส่วนไหนจากเกมมาบ้าง ผมรู้สึกว่ารากแก้วของหนังวางอยู่บนโครงเรื่องของสงครามครั้งแรกจากเกมต้นฉบับอย่าง 'Warcraft: Orcs & Humans' มากที่สุด — การเปิดพอร์ทัลระหว่างโลก การบุกของออร์ค และการปะทะกันระหว่างอุดมการณ์ของมนุษย์กับความเป็นเผ่าในหมู่ฮันต์ของออร์ค ทั้งตัวละครหลักหลายตัวในหนัง เช่น เมดิฟ์ (Medivh), กุล'ดาน (Gul'dan), ลอธาร์ (Lothar) และดูโรตัน (Durotan) ล้วนมีที่มาจากตำนานของเกม แต่บทและแรงจูงใจถูกย่อ จัดใหม่ และตีความใหม่ให้เหมาะกับภาพยนตร์ จนบางครั้งคนที่เล่นเกมมาก่อนจะรู้สึกได้ว่าบทบางส่วนถูกรวมตัวหรือเลื่อนเวลาไปมา การดัดแปลงที่ฉันชอบคือการทำให้ออร์คมีมิติด้านความเป็นมนุษย์มากขึ้น — นี่เป็นทิศทางที่สอดคล้องกับบทของเกมพัฒนาในยุคหลัง ที่พยายามบอกว่าออร์คไม่ใช่ปีศาจโดยกำเนิด แต่ถูกชักนำและทำให้เสื่อมทรามด้วยเวทมนตร์แบบ fel หนังหยิบประเด็นนี้มานำเสนอผ่านตัวดูโรตันและความขัดแย้งภายในเผ่า ซึ่งต่างจากการนำเสนอในเกมยุคแรกที่เน้นมิติเป็นศัตรูสำคัญทางการเล่นมากกว่า นอกจากนี้ฉากการเปิดพอร์ทัลและการใช้เวทมนตร์มืดก็เป็นการยกฉากไอคอนิกจากเกมมาใช้ แต่ผู้สร้างปรับโทนให้มืดและสมจริงขึ้น เหลือทิ้งความจินตนาการเชิงเกมไว้บ้างแต่เน้นภาพยนตร์มากกว่า โดยรวมหนังยึดคอนเซ็ปต์หลักจากเกม แต่เปลี่ยนรายละเอียด ตัวละครบางตัวถูกผสมบทหรือปรับให้ทำหน้าที่ต่างไป ซึ่งก็ทำให้หนังเข้าถึงผู้ชมวงกว้างกว่าการเล่าแบบเกมแท้ ๆ — ข้อแลกคือแฟนเดิมอาจรู้สึกอยากเห็นเหตุการณ์ต้นฉบับแบบจัดเต็มมากกว่า แต่ในฐานะแฟน ผมคิดว่ามันเป็นการย่อและเลือกฉากสำคัญอย่างฉลาดพอสมควร ทำให้ได้ทั้งความรู้สึกคุ้นเคยและการเล่าเรื่องที่เป็นของภาพยนตร์เอง

เราเป็นคนที่ชอบจับจุดคำที่ฟังแล้วนุ่มๆ อย่าง 'cutie pie' ในเพลงเก่า ๆ มาก และตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดที่ฉันมักหยิบมาเล่าวคือเพลง 'Cutie Pie' ของวง One Way ที่ออกมาในต้นทศวรรษ 1980 เพลงนี้เคล้ากับจังหวะฟังก์กี้และเบสหนา ๆ ทำให้คำเรียกที่ดูเรียบง่ายกลายเป็น hook ที่ติดหูสุด ๆ ในมุมมองของคนฟัง เพลงของ One Way ใช้วลีนี้เป็นการย้ำความละมุนในเนื้อร้อง—มันไม่ได้หวานจัดแบบป๊อปวัยรุ่น แต่ให้ความรู้สึกเป็นคำเรียกขานที่เท่และมีเสน่ห์ ร้องตามได้ง่าย เวลาฟังแล้วฉันมักนึกถึงฉากขับรถตอนกลางคืน ไฟเมืองสะท้อนกระจก และคนสองคนที่กำลังยิ้มให้กัน เพลงอื่น ๆ ในแนว R&B หรือโซลยุคเดียวกันก็มักใช้วลีคล้ายกันเพื่อสร้างบรรยากาศใกล้ชิด แต่ 'Cutie Pie' ของ One Way นี่แหละที่โดดเด่นและมักถูกหยิบไปเล่นบนวิทยุหรือในเพลย์ลิสต์ย้อนยุคเสมอ