ศึกชิงบัลลังก์เทพเจ้ามีหนังสือกี่เล่ม

นึกถึงครั้งแรกที่ได้อ่าน 'ศึกชิงบัลลังก์เทพเจ้า' ตอนนั้นนั่งอ่านรวดเดียวจบทั้งเล่มจนดึกมาก นักเขียนที่สร้างโลกเทพเจ้าแฟนตาซีได้น่าติดตามขนาดนี้คือ 'เดชา สังข์สุข' นี่แหละ สไตล์การเล่าเรื่องของเขามีเอกลักษณ์มากๆ ผสมผสานปูมหลังความเชื่อไทยกับจินตนาการใหม่ได้อย่างลงตัว เทพเจ้าในเรื่องไม่ใช่ตัวละครแบบสำเร็จรูป แต่มีมิติความขัดแย้งในตัวเองที่ทำให้เรื่องพัฒนาอย่างคาดไม่ถึง ส่วนตัวชอบบทบาทของ 'พระพิรุณ' ที่ถูกถ่ายทอดออกมาในแบบที่ทั้งขลังและใกล้เคียงมนุษย์ จนบางทีก็ลืมไปว่าเป็นเทพ

แอบหวังลึกๆว่า 'ศึกชิงบัลลังก์เทพเจ้า' น่าจะได้ถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะสักวันนะ เพราะเนื้อเรื่องที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีและโลกเทพที่มีการเมืองซับซ้อนเหมาะมากที่จะย้ายมาอยู่ในรูปแบบภาพเคลื่อนไหว เคยอ่านไลต์โนเวลแล้วรู้สึกว่าการต่อสู้ด้วยอาวุธวิเศษแต่ละแบบจะออกมาเด็ดดวงแค่ไหนถ้ามีอนิเมชันสนับสนุน ผสมกับฉากหลังที่อลังการของวิมานสวรรค์ ถ้าสตูดิโอดังๆรับไปทำนี่ภาพกราฟิกต้องตระการตาอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ยังไม่มีข่าวเป็นทางการอะไร ก็ได้แต่ติดตามข่าวสารจากวงการและลุ้นไปก่อน ถ้าเป็นสตูดิโอระดับ Ufotable หรือ MAPPA นี่คงจะดีไม่น้อยเลยล่ะ

นานมาแล้วที่ติดตามการต่อสู้สุดยิ่งใหญ่ใน 'ศึกเทพชนเทพ' จนอยากสรุปให้ชัดเจนเรื่องรวมเล่มและวันที่วางขายเพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิงเล็กๆ ให้กับคนที่อยากสะสม ตามฉบับต้นฉบับญี่ปุ่น หนังสือรวมเล่มของ 'ศึกเทพชนเทพ' ถูกจัดพิมพ์เป็นเล่มรวม (tankōbon) โดยรวมทั้งหมด 20 เล่ม ณ เดือนมิถุนายน 2024 เล่มแรกออกวางขายครั้งแรกในช่วงปลายปี 2017 ส่วนเล่มล่าสุดที่ 20 วางจำหน่ายในช่วงต้นปี 2024 ซึ่งจังหวะการออกเล่มค่อนข้างสม่ำเสมอ ทำให้แฟนๆ ตามเก็บได้ทันและมีโอกาสต่อเนื่องไม่สะดุด ฉันชอบที่การออกรวมเล่มทำให้เห็นการจัดหน้ากระดาษ งานภาพที่ไหลลื่น และมีการเรียงตอนที่ช่วยให้การอ่านต่อเนื่องสนุกขึ้น โดยเฉพาะฉากศึกระหว่างเทพและมนุษย์ที่พล็อตถูกแยกใส่ในแต่ละเล่มได้ลงตัว ใครสะสมฉบับญี่ปุ่นจะได้ครบทั้งงานอาร์ตและข้อความประกอบที่ครบถ้วน การที่มีอนิเมะช่วยดันความนิยมก็ทำให้จำนวนเล่มเพิ่มขึ้นในเวลาไม่นาน นี่แหละความรู้สึกเวลาที่ถือเล่มแรกขึ้นมาอ่านจนจบซีรีส์เล็กๆ เล่มต่อเล่ม

อย่างแรกเลยต้องบอกว่าถ้าใครชอบแนวแฟนตาซีที่ผสมความเชื่อและตำนานกรีกโบราณ 'ศึกชิงบัลลังก์เทพเจ้า' คือหนังสือที่ตอบโจทย์มากๆ การเดินเรื่องที่ค่อยๆ เผยให้เห็นความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างเหล่าเทพ ทำให้รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปเรียนวิชาประวัติศาสตร์ที่สนุกสุดๆ สิ่งที่ดึงดูดใจที่สุดคือตัวละครที่เขียนออกมาได้มีมิติ ทั้งเทพเซอุสที่ดูแข็งกร้าวแต่แฝงไว้ซึ่งความอ่อนแอ หรือเทพีอะธีน่าที่ฉลาดหลักแหลมแต่ก็มีช่วงเวลาที่ตัดสินใจผิดพลาด บทสนทนาแต่ละครั้งรู้สึกมีน้ำหนักและชั้นเชิงราวกับอ่านบทละครเวทีเลยทีเดียว

ความยิ่งใหญ่ของ 'ศึกชิงบัลลังก์เทพเจ้า' อยู่ที่การผสมผสานแนวแฟนตาซีเหนือจริงกับปรัชญาชีวิตที่ซับซ้อน ไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยพลังวิเศษ แต่เป็นการขบคิดถึงธรรมชาติของอำนาจและความเชื่อ ตัวละครแต่ละฝ่ายล้วนมีเหตุผลของตัวเอง บางครั้งเส้นแบ่งระหว่างความถูกผิดก็เลือนลางเหมือนหมอกในป่าตอนเช้า สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้โดดเด่นคือการสร้างโลกที่เทพเจ้าไม่ใช่ผู้วิเศษอันสมบูรณ์แบบ แต่มีจุดอ่อนและความโลภไม่ต่างจากมนุษย์ ปมขัดแย้งมักเริ่มจากความเข้าใจผิดเล็กๆ ที่บานปลายจนกลายเป็นสงครามครั้งใหญ่ เหมือนเงาสะท้อนปัญหาการเมืองในโลกจริงที่เราเห็นทุกวันนี้

เคยตามอ่าน 'ผนึกสวรรค์ สยบมาร สะท้านเทพ' ตั้งแต่แรกเริ่ม ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้ว่าจะยาวแค่ไหน แต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันจบที่ 24 เล่มนะ เรื่องนี้น่าสนใจตรงที่ผู้เขียนสามารถดึง tension ไปได้เรื่อยๆ โดยไม่รู้สึกยืดเยื้อ แม้จะยาวขนาดนี้ แต่ละเล่มมีมุขสำคัญที่ค่อยๆ เผยให้เห็นตัวละครหลักมากขึ้น รู้สึกว่าจุดจบมันเหมาะสม ไม่หักมุมจนเกินไป แต่ก็ไม่คาดเดาได้ง่ายๆ

การจบศึกชิงบัลลังก์เทพเจ้ามักเต็มไปด้วยความขัดแย้งที่ระเบิดออกมาในฉากสุดท้าย ลองดูอย่าง 'Record of Ragnarok' ที่จบด้วยการปะทะครั้งใหญ่ระหว่างเทพกับมนุษย์ ไม่มีใครชนะขาดแต่ทิ้งคำถามไว้มากมายว่าความยุติธรรมคืออะไร บางเรื่องก็เลือกจบแบบเปิดกว้างเช่น 'Noragami' ที่โยโตะต้องตัดสินใจระหว่างอำนาจกับมิตรภาพ แทนที่จะตอบชัดเจนว่าใครได้บัลลังก์ กลับเน้นที่การเติบโตของตัวละคร มันทำให้คนดูต้องคิดตามว่าความเป็นเทพที่แท้จริงคืออะไร

เคยสงสัยไหมว่าหนังสืออย่าง 'A Song of Ice and Fire' ให้พื้นที่กับตัวละครเยอะกว่า 'มหาศึกชิงบัลลังก์' บนจอมากน้อยแค่ไหน เล่าแบบตรง ๆ คือหนังสือเต็มไปด้วยมุมมองภายในของตัวละคร—บท POV ที่ทำให้เราได้ยินความคิด ความกลัว และตรรกะแบบคน ๆ นั้น ทั้งการกลับมาของ 'Catelyn' ในร่างที่เรียกว่า Lady Stoneheart กับผลกระทบต่อกลุ่ม Riverlands ก็เป็นตัวอย่างชัดเจน วินสตันของการกระทำนั้นในกระดาษมีน้ำหนักและความโหดร้ายเชิงอารมณ์ที่ซีรีส์เลือกตัดทิ้ง หลายเหตุการณ์ในหนังสือถูกเล่าแบบค่อย ๆ เปิดเผยผ่านความทรงจำ เอกสาร หรือบรรยายความเป็นมา ทำให้โลกของเวสเทอรอสและเอสซอสมีชั้นของประวัติศาสตร์และความไม่ชัดเจนที่น่าค้นหา บนหน้าจอทีมสร้างต้องเลือกฉากที่ให้ผลทางภาพและเรื่องเล่าได้ทันที จึงรวมบท บีบให้เส้นเรื่องกระชับ และตัดองค์ประกอบบางอย่างออกไปเพื่อสปีดพล็อต ผลคือความเข้มข้นของซีนสำคัญเพิ่มขึ้น แต่รายละเอียดเล็ก ๆ ที่เติมเต็มจิตวิทยาตัวละครลดลง ฉันมักจะคิดถึงช่วงที่เรื่องถูกเล่าเป็นชั้น ๆ ในหนังสือแล้วเปรียบเทียบกับซีนเดียวบนจอที่อาจทำให้ความหมายเปลี่ยนไป—นั่นแหละเสน่ห์และความเจ็บปวดของการอ่านเปรียบเทียบกัน