หนัง Gmm เรื่องใดเคยทำเงินสูงสุดในไทย

คนไทยคงนึกถึงหนังเรื่องหนึ่งทันทีเมื่อพูดถึงรายได้สูงสุดของเครือ GMM. ผมมักพูดถึง 'Pee Mak' เป็นชื่อแรกเสมอ เพราะหนังเรื่องนี้ก้าวขึ้นมาเป็นภาพยนตร์ไทยที่ทำรายได้สูงสุดในยุคนั้นและเป็นผลงานชิ้นสำคัญของทีมงานที่มีส่วนกับเครือ GMM/Tai Hub (GTH) ก่อนจะพัฒนาเป็น GDH ในยุคถัดมา ความสำเร็จของมันไม่ได้วัดแค่ตัวเลขบ็อกซ์ออฟฟิศ แต่ยังรวมถึงการที่คนไทยและต่างชาติเข้าดูอย่างล้นหลาม ความตลกแบบไทยผสมกับองค์ประกอบสยองขวัญที่ถ่ายทอดด้วยโทนอบอุ่นทำให้คนดูกลับมาเล่าแล้วเล่าอีก การเปรียบเทียบกับผลงานอื่น ๆ ทำให้เห็นภาพชัดขึ้น: 'Bad Genius' แม้จะเป็นหนังที่ฉลาดและได้รับคำชมจากต่างประเทศ แต่ในเชิงรายได้รวมแล้วยังไม่พาตัวเลขไปไกลเท่า 'Pee Mak' ส่วน 'Friend Zone' ก็สร้างฐานคนดูเจาะกลุ่มวัยรุ่นได้ดี แต่ระดับมวลชนที่ทำให้เกิดกระแสทั่วประเทศยังเป็นสิ่งที่ 'Pee Mak' ทำได้โดดเด่นกว่า ผมยังคิดว่าความลงตัวของเวลาออกฉาย การตลาด และกระแสปากต่อปากคือปัจจัยสำคัญที่ผลักดันให้เรื่องนี้ขึ้นตำแหน่งสูงสุดของเครือ GMM ซึ่งนั่นก็ยังคงเป็นบทเรียนว่าบางครั้งความเข้าถึงอารมณ์คนดูสำคัญกว่าองค์ประกอบทางเทคนิคเสมอ

แปลกดีที่คำถามสั้น ๆ แบบนี้กลับพาให้ผมนั่งคิดถึงภาพรวมของหนังไทยนานเลยนะ ชัดเจนว่าสำหรับบ็อกซ์ออฟฟิศไทย หนังซอมบี้ในฐานะแนวเฉพาะยังไม่เคยเป็นผู้นำตลาด นักดูส่วนใหญ่ในประเทศมักจะตอบรับหนังผีหรือคอเมดี้-โรแมนซ์มากกว่า ดังนั้นเมื่อถามว่าเรื่องไหนทำเงินสูงสุดในไทย ผมมักจะชี้ไปที่ภาพรวมก่อน: หนังที่ทำเงินในระดับท็อปของไทยส่วนใหญ่ไม่ใช่ซอมบี้ ยกตัวอย่างให้ชัดขึ้นคือ 'Pee Mak' ซึ่งเป็นหนังไทยที่ทำรายได้สูงสุดในประเทศช่วงเวลาหนึ่ง แต่มันเป็นหนังผีผสมคอเมดี้ ไม่ใช่ซอมบี้เลย หลายคนสับสนระหว่างความเป็นสยองขวัญกับซอมบี้ แต่ถาวรแล้ว หนังซอมบี้จากต่างประเทศอย่าง 'Train to Busan' กลับเป็นตัวอย่างว่าแนวนี้ไปได้ดีในไทยเมื่อเป็นงานต่างชาติและมีการตลาดดี สรุปแบบที่ผมรู้สึกคือ ไม่มีหนังซอมบี้ไทยเรื่องเดียวที่สามารถเทียบชั้นบ็อกซ์ออฟฟิศระดับบนของวงการไทยได้อย่างชัดเจน ถ้าคุณอยากเห็นซอมบี้ที่คนไทยคุ้นเคยจริง ๆ มักจะเป็นผลงานต่างประเทศที่ฉายเข้ามา หรือผลงานไทยขนาดเล็กที่ไปโดนกลุ่มแฟนเจาะจงมากกว่า ซึ่งก็เป็นสัญญาณว่าทิศทางของแนวนี้ในไทยยังมีพื้นที่ให้โตอีกเยอะ

ตรงนี้อยากเล่าแบบตรงไปตรงมาจากมุมมองของคนติดตามรีวิวหนังไทยมานาน: ไม่มีหนังเรื่องเดียวจากช่อง GMM ที่นักวิจารณ์ทุกคนให้คะแนนสูงสุดแบบเอกฉันท์ในปีนี้ เพราะแต่ละสำนักมีเกณฑ์ตัดสินต่างกันเยอะมาก บางคนเน้นภาพและการกำกับ บางคนให้ค่านักแสดงและบท ในปีนี้ฉันเห็นบทวิจารณ์ที่ยกหนังแนวทดลอง-ภาพสวยขึ้นอันดับหนึ่งเพราะเทคนิคการถ่ายภาพกับการเล่าเชิงสัญลักษณ์ที่เข้มข้น ขณะที่คอลัมนิสต์อีกกลุ่มก็ยกหนังแนวคอมเมดี้-ครอบครัวที่เข้าถึงคนดูวงกว้างว่ามีค่าวิจารณ์สูงเพราะความกล้าบอกเล่าเรื่องสังคมแบบนุ่มนวล การอ่านรีวิวหลายฉบับทำให้ฉันเข้าใจว่า 'คะแนนสูงสุด' ขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกฟังนักวิจารณ์กลุ่มไหน บางปีสำนักที่เน้นเทศกาลภาพยนตร์จะยกหน้าให้หนังที่สื่อสารเชิงศิลป์จนได้คะแนนนำ แต่ถาดของนักวิจารณ์ออนไลน์กับนิตยสารบันเทิงมักโหวตหนังที่เชื่อมต่อกับคนดูจำนวนมากกว่า สรุปแล้ว ฉันมองว่าการถามว่า "เรื่องไหนสูงสุด" ต้องระบุสำนักหรือประเภทวิจารณ์ ถ้าอยากได้คำตอบแบบชัดเจนจากมุมมองเดียว พูดคุยกับกลุ่มนักวิจารณ์ที่สนใจจะช่วยได้ แต่ถาจะเลือกหนังดูตามรีวิวปีนี้ แนะนำลองอ่านหลายๆ มุมก่อน แล้วให้ความสำคัญกับเหตุผลที่แต่ละคนชื่นชมผลงานมากกว่าแค่ตัวเลขคะแนน

แปลกใจไหมที่ภาพยนตร์ของกงยูเรื่องที่ทำเงินสูงสุดในไทยคือ 'Train to Busan' — เรื่องซอมบี้รถไฟที่กลายเป็นม้ามืดในหลายประเทศรวมถึงไทยด้วย ผมว่าจุดแข็งของ 'Train to Busan' คือความสมดุลระหว่างบันเทิงแบบระทึกขวัญกับการเข้าถึงอารมณ์คนดูได้ง่าย ฉากบนขบวนที่คับแคบเต็มไปด้วยความตึงเครียด และการวางตัวละครที่ทำให้คนดูผูกพันได้เร็ว ทำให้คนไทยก็แห่ไปดูตั้งแต่กลุ่มคนรักหนังสยองขวัญ จนถึงคนชอบดราม่า นอกจากนี้การฉายระหว่างปีที่กระแสซอมบี้กำลังมา บวกกับรีวิวปากต่อปากช่วยให้ทำรายได้ดีมาก ความรู้สึกเมื่อดูครั้งแรกสำหรับผมคือความอิ่มทั้งความตื่นเต้นและความซาบซึ้ง ถ้าเปรียบกับผลงานอย่าง 'Seobok' ซึ่งเน้นไซไฟและแนวคิดมากกว่า กลุ่มคนดูจะแตกต่างกันพอสมควร ทำให้รายได้รวมในไทยของ 'Train to Busan' สูงกว่าอย่างชัดเจน — นี่คือเหตุผลที่ผมมองว่านี่คือผลงานที่ทำเงินได้มากที่สุดของกงยูในตลาดไทย

วันนั้นสนามภาพยนตร์แทบระเบิดเมื่อ 'One Piece Film: Red' เข้าโรงและกลายเป็นปรากฏการณ์ที่คนพูดถึงกันทั้งเมือง ฉันเป็นแฟนซีรีส์เรื่องนี้มานาน การได้เห็นแฟน ๆ ทุกเพศทุกวัยร้องตามเพลง เปิดป้ายไฟ และแต่งคอสเพลย์มาดูพร้อมกัน ทำให้รู้สึกว่าไม่ใช่แค่หนังการ์ตูนธรรมดา แต่เป็นงานเทศกาลของชุมชนเลยทีเดียว ภาพยนตร์เรื่องนี้มีความสดใหม่ทั้งด้านมิวสิกัล การจัดวางตัวละครหลักกับตัวละครใหม่ที่ออกแบบมาเพื่อฉากคอนเสิร์ต จึงดึงคนเข้าโรงได้อย่างต่อเนื่องในช่วงเปิดตัว ด้วยบรรยากาศแบบนี้ ตัวหนังจึงทำรายได้สูงสุดเมื่อเทียบกับการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องใหม่ ๆ ที่เข้าฉายในช่วงรอบสองสามปีที่ผ่านมาในไทย ฉันชอบที่ได้สัมผัสพลังของแฟนคลับแบบเรียลไทม์ — เสียงหัวเราะ เสียงเชียร์ และคนยืนถ่ายคลิปกันแต่ก็ยังตั้งใจดู สรุปว่าในมุมของคนที่หลงใหลงานภาพ เสียง และการแสดงสดบนจอใหญ่ เรื่องนี้คือผู้ชนะของรอบล่าสุดสำหรับฉัน

ไม่ค่อยแปลกใจเลยที่ภาพยนตร์ใหญ่จากฮอลลีวูดมักขึ้นนำตารางบ็อกซ์ออฟฟิศไทยในปีล่าสุด — สำหรับปีล่าสุดที่ฉันจับตามอง เห็นว่าเรื่องที่ทำเงินสูงสุดในไทยคือ 'Avatar: The Way of Water' ซึ่งแรงต่อเนื่องจากกระแสในระดับโลกและการกลับมาดูซ้ำของคนดูไทย ฉันรู้สึกว่าจุดแข็งของ 'Avatar: The Way of Water' ในตลาดไทยมาจากหลายอย่างรวมกัน: เทคโนโลยีงานภาพที่ดึงคนเข้าโรงได้มากกว่าเดิม, ประสบการณ์แบบไอแม็กซ์/ระบบเสียงที่คนยังให้ความสำคัญ, และคำบอกเล่าปากต่อปากที่ทำให้คนกลับไปดูซ้ำโดยเฉพาะกลุ่มแฟนภาพยนตร์วิชวลเอฟเฟกต์ นอกจากนี้ช่วงโปรแกรมฉายและการตลาดที่จับกลุ่มครอบครัวกับกลุ่มวัยรุ่นได้พร้อมกันก็ช่วยเพิ่มยอดขายบ็อกซ์ออฟฟิศอย่างชัดเจน มุมมองส่วนตัว เห็นว่าการที่ภาพยนตร์ต่างประเทศขึ้นอันดับหนึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกในตลาดของเรา แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าคือพฤติกรรมการดูที่เปลี่ยนไป—คนไทยกลับมาชอบไปดูหนังในโรงมากขึ้นหลังจากระยะเวลาที่ผู้ชมห่างหายไป ทำให้บ็อกซ์ออฟฟิศปีล่าสุดสะท้อนทั้งรสชาติสากลและความอยากได้ประสบการณ์การดูภาพยนตร์แบบเต็มระบบ ถ้าใครสนใจรายละเอียดเชิงตัวเลข จะเห็นความต่างระหว่างรายได้ของภาพยนตร์ต่างประเทศกับภาพยนตร์ไทย แต่สำหรับความเป็นปรากฏการณ์ในปีล่าสุด 'Avatar: The Way of Water' คือชื่อที่คนพูดถึงเยอะที่สุดในแง่รายได้และการเข้าชม

ฟีเวอร์ในโรงหนังยังไม่จางไปจากเมืองไทยหลังจากภาพยนตร์ซุปเปอร์ฮีโร่ชุดใหญ่ทะยานเข้าโรงในปีล่าสุด แสงสี เสียงหัวเราะ และบรรยากาศเต็มโรงช่วยผลักดันเรื่องหนึ่งให้ขึ้นมาเป็นผู้นำรายได้ในหมวดนี้: 'Deadpool & Wolverine' ขึ้นเป็นหนังซุปเปอร์ฮีโร่ที่ทำเงินสูงสุดในไทยของปีนั้น การที่ผมเห็นคนต่อคิวยาวทั้งกลางวันกลางคืน สะท้อนถึงปัจจัยหลายอย่างที่ช่วยให้เรื่องนี้ทำสถิติได้ ตั้งแต่คาแรกเตอร์ที่คุ้นเคยอย่าง Wolverine มารวมกับมุกฮาแบบ Deadpool ไปจนถึงการตลาดที่ฉลาดเลือกช่วงฉายที่ไม่ชนกับหนังท้องถิ่นใหญ่ ๆ ผลงานนี้ยังใช้เรต R เป็นข้อได้เปรียบในแง่ของการวางตำแหน่งตลาด ทำให้คนกลุ่มวัยทำงานและวัยรุ่นมองว่าเป็นหนังที่ 'ต้องดู' ซึ่งแปลเป็นตั๋วและเงินในระบบจริงๆ เมื่อเทียบกับคู่แข่งในช่วงที่ผ่านมา ความสำเร็จของเรื่องนี้มีมิติแตกต่างจากหนังแนวเดียวกันอย่าง 'Guardians of the Galaxy Vol. 3' ที่เคยทำดีมากในอดีต ซึ่งเน้นไปที่แฟนเบสของแฟรนไชส์และสุนทรียะแบบกลุ่มมากกว่า ขณะที่ 'Deadpool & Wolverine' เล่นกับความคาดหวังของคนดูแบบตรงไปตรงมา ผลลัพธ์คือยอดขายตั๋วพุ่งและบรรดาซัพพลายเชนตั้งแต่ของที่ระลึกถึงคาเฟ่แฟนคลับก็พลอยคึกคักตามไปด้วย — นี่แหละคือเสน่ห์ของหนังที่อยู่ถูกที่ ถูกเวลา และโดนใจคนดูจริงๆ

บรรยากาศการพูดคุยในวงการบันเทิงไทยรอบปีล่าสุดชวนให้รู้สึกว่า GMM เด่นมากในฝั่งซีรีส์มากกว่าจะเป็นหนังโรง ซึ่งทำให้ยากจะชี้ชัดว่ามี 'หนัง GMM' เรื่องไหนที่ได้คำวิจารณ์ดีที่สุดแบบเป็นเอกฉันท์ ฉันมักติดตามบทวิจารณ์จากสื่อหลักและคอมเมนต์จากคนดูบนโซเชียล พบว่าในปีนั้นผลงานภาพยนตร์ที่ออกจากสังกัด GMM มีจำนวนจำกัดและกระแสวิจารณ์ค่อนข้างกระจัดกระจาย หลายรีวิวชมในแง่การแสดงหรือคอนเซ็ปต์ แต่ก็มักมีเสียงติติงเรื่องบทและการตัดต่อ จึงไม่มีเรื่องใดที่ได้รับการยกให้เป็น 'ที่สุดของปี' จากทั้งนักวิจารณ์และผู้ชมพร้อมกัน ในมุมมองส่วนตัว ผมคิดว่าแทนที่จะมองหาหนังโรงจาก GMM เป็นตัวชี้วัดเดียว ควรพิจารณางานของค่ายในภาพรวม เช่นซีรีส์ที่ได้คำชมอย่าง 'I Told Sunset About You' ซึ่งสะท้อนทิศทางการผลิตที่แข็งแรงของทีมงานและนักแสดง ถ้าคุณกำลังตามหาคำตอบเชิงตัวเลขหรืออันดับชัด ๆ แนะนำดูรีวิวรวมจากหลายแหล่งและสถิติการรับชม แต่ถาต้องให้ความเห็นแบบแฟน ๆ ผมว่าปีล่าสุด GMM เด่นกว่าจริง ๆ ในพื้นที่ออนไลน์มากกว่าหนังโรง

ไม่มีข้อโต้แย้งเลยว่า 'ฉลาดเกมส์โกง' เป็นผลงานที่ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์มากที่สุดเท่าที่ค่ายนี้เคยมีมาถึงระดับสากล ผมจดจำความตื่นเต้นของการดูครั้งแรกได้ชัดเจน—ทั้งการเล่าเรื่องที่คมและจังหวะตัดต่อที่ทำให้เรื่องตึงเครียดตั้งแต่ฉากเปิดถึงฉากปิด นักวิจารณ์ชื่นชมการวางโครงเรื่องที่ฉลาดและการแสดงที่เป็นธรรมชาติของนักแสดง ทำให้หนังไม่ใช่แค่ความบันเทิง แต่กลายเป็นบทวิพากษ์ระบบการศึกษาและจริยธรรมในสังคม ผมคิดว่าจุดเด่นที่ทำให้หนังเรื่องนี้ถูกยกย่องคือความละเอียดในการสร้างตัวละครและการใช้โลกการสอบเป็นสนามแข่งขันที่ทำให้ผู้ชมทั้งในประเทศและต่างประเทศเข้าใจบริบทได้ทันที หนังเรื่องนี้ยังเปิดทางให้คนไทยได้รับการยอมรับในเทศกาลต่างประเทศมากขึ้น และนั่นเป็นเหตุผลที่ผมมองว่ามันเป็นตัวแทนยุคใหม่ของวงการหนังไทยในเชิงงานวิจารณ์อย่างแท้จริง