ดิฉันมักจะแยกแยะหนังอาร์ตตามเกณฑ์ง่าย ๆ สี่ข้อ: ความแปลกใหม่ทางภาษาภาพ, ความต่อเนื่องของธีม, ความกล้าที่จะเสี่ยงทางศิลปะ และความสามารถกระตุ้นการตีความของผู้ชม ตัวอย่างที่ชัดเจนคือ 'Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives' ซึ่งใช้ความเหนือจริงและบริบทวัฒนธรรมท้องถิ่นเพื่อตั้งคำถามเกี่ยวกับความตายและความทรงจำ อีกเรื่องที่น่าสนใจคือ 'The Tree of Life' ที่ทำให้ภาพและเสียงกลายเป็นพื้นที่สำหรับความคิดเชิงปรัชญา ทั้งสองเรื่องนี้ไม่ใช่หนังที่ทุกคนจะเข้าใจในครั้งแรก แต่มันให้ความรู้สึกว่าผู้กำกับมีภาษาของตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่เทศกาลมักจะให้ค่าเมื่อมอบรางวัล