หลี่เฟย ผลงานไหนเคยถูกดัดแปลงเป็นซีรีส์หรือหนัง?

เราเป็นแฟนตัวยงของซีรีส์วัยรุ่นจีนและจำได้ว่าชื่อของหลี่เซียนเริ่มเป็นที่พูดถึงมากขึ้นหลังจากผลงานสองเรื่องที่คนชมกันเยอะ เรื่องแรกที่ชัดเจนคือ 'A Love So Beautiful' ซึ่งดัดแปลงมาจากนิยายออนไลน์ชื่อเดียวกัน นักแสดงในเรื่องแสดงเคมีได้แบบเป็นธรรมชาติ และตัวละครที่หลี่เซียนรับบททำให้คนจดจำเขาในบทหนุ่มเย็นชาที่มีความอบอุ่นภายใน ความน่าสนใจของเวอร์ชันนี้คือมันไม่ได้พยายามทำให้ซับซ้อนเกินไป แต่คงอารมณ์ต้นฉบับของนิยายไว้ ทำให้แฟนนิยายรู้สึกเชื่อมโยง ในแง่การดัดแปลงผมคิดว่าทีมเขียนบททำได้ดีในการย่อบางส่วนของเนื้อหาโดยไม่ทำให้แก่นเรื่องเสียไป นอกจากนี้ยังมีผลงานแนวลึกลับ-ผจญภัยอย่าง 'Tientsin Mystic' ที่ถึงแม้ว่าจะต่างโทนจากเรื่องแรก แต่ก็เป็นตัวอย่างของการเอาวรรณกรรมหรือเว็บนวนิยายมาปรับสู่หน้าจอทีวีได้อย่างมีสไตล์ งานภาพ การออกแบบฉาก และการคงบรรยากาศยุคเก่าไว้ ทำให้ผู้ชมที่ไม่เคยอ่านต้นฉบับก็เข้าใจโลกของเรื่องได้ ผมชอบที่การดัดแปลงไม่ได้พยายามคงทุกฉากจากหนังสือแบบตรงตัว แต่คัดเอาส่วนที่ช่วยบอกเล่าเรื่องและตัวละครได้ชัดเจน ทำให้จังหวะของซีรีส์ไหลลื่นและตื่นเต้น ถ้ามองโดยรวมแล้ว หลี่เซียนมีโอกาสเล่นบทที่มาจากงานเขียนหลากหลายรูปแบบ ทั้งนิยายออนไลน์และนวนิยายที่มีแฟนคลับอยู่แล้ว ซึ่งข้อดีคือแฟนเดิมจะตามมาดู แต่ความท้าทายคือการเปลี่ยนจากตัวอักษรให้เป็นภาพและการสื่ออารมณ์ผ่านการแสดงต้องทำให้คนดูเชื่อจริงๆ เห็นได้ชัดว่าบางผลงานที่ถูกดัดแปลงจะโดดเด่นเมื่อผู้สร้างกล้าตัดและปรับจนได้จังหวะที่เหมาะกับสื่อทีวีหรือภาพยนตร์ นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมบางเวอร์ชันถึงโดนใจมาก ส่วนตัวแล้วการได้เห็นบทโปรดถูกถ่ายทอดบนหน้าจออย่างตั้งใจทำให้ผมรู้สึกว่าการอ่านนิยายกับการดูซีรีส์เสริมกันได้ดี และนั่นเป็นความสุขเล็ก ๆ ที่ผมไม่ค่อยได้พบน้อยนัก

ครั้งแรกที่เจอเรื่องราวของเขาในวงกว้างคือจาก 'Go Go Squid!' — ซีรีส์ที่ดัดแปลงมาจากนิยายออนไลน์ '蜜汁炖鱿鱼' และกลายเป็นจุดเปลี่ยนในชื่อเสียงของหลี่เซี่ยน ความน่าสนใจสำหรับผมคือการเห็นนักแสดงคนหนึ่งถูกจับวางในบทบาทที่ต้องคุมคาแรกเตอร์แบบนิ่ง ขรึม แต่ข้างในอบอุ่น การแสดงของเขาในบทคู่กับนางเอกทำให้การดัดแปลงจากหน้ากระดาษสู่หน้าจอดูนุ่มนวลและเป็นมิตรขึ้นมาก แฟนๆ ของนิยายย่อมมีบางจุดที่กังขาเกี่ยวกับการตัดเนื้อหา แต่หลายฉากที่ซีรีส์หยิบขึ้นมาได้ผลเยี่ยม เช่น ช่วงที่ตัวละครสื่อสารด้วยความเงียบ แต่สายตาพูดแทนคำพูดทั้งหมด ในมุมของคนที่ติดตามการเติบโตของนักแสดง การได้เห็นเขารับบทนำในงานดัดแปลงที่แฟนเดิมรัก ถือเป็นการพิสูจน์ว่าคนทำซีรีส์งานดีและเลือกนักแสดงได้ลงตัว — ส่วนตัวแล้วฉันยังชอบฉากเล็กๆ ที่ไม่ได้จดในนิยายด้วยซ้ำ เพราะมันทำให้เวอร์ชันซีรีส์มีความเป็นของตัวเองและน่าจดจำ

พอพูดถึงชื่อ 'เลโอ โซสเซย์' ในวงสนทนา ผมมักจะเงยหน้ารอข้อมูลใหม่ๆ เสมอ แต่เท่าที่ติดตามมาอย่างละเอียดแล้ว ไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าผลงานของเขาชิ้นไหนถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะหรือซีรีส์ทางทีวีในระดับที่เป็นที่รู้จักทั่วไป มุมมองของผมในฐานะแฟนที่ติดตามผลงานจากหลายสื่อคือการที่นักเขียนหรือศิลปินบางคนยังไม่ได้ถูกดัดแปลง มักเกี่ยวกับปัจจัยหลายอย่าง เช่น สิทธิ์การตีพิมพ์ การเข้าถึงผู้สร้างสรรค์ในระดับอุตสาหกรรม หรือความนิยมในตลาดสากล กรณีนี้จึงไม่น่าแปลกใจถ้า 'เลโอ โซสเซย์' ยังไม่มีงานใดที่ถูกแปลงรูปแบบเป็นภาพยนตร์หรืออนิเมะอย่างเป็นทางการ ถ้ามองเทียบกับผลงานการ์ตูนฝรั่งเศสที่ถูกนำไปสร้างเป็นซีรีส์ เช่นผลงานจากนิตยสารคอมิกส์ที่กลายเป็น 'Snowpiercer' ก็จะเห็นว่าต้องมีเงื่อนไขหลายอย่างมาบรรจบกันกว่าการดัดแปลงจะเกิดขึ้น ท้ายที่สุดแล้ว ผมมองว่าเรื่องนี้เปิดโอกาสให้แฟนๆ คอยจับตา หากมีข่าวสารใหม่ๆ เกิดขึ้น ต่อให้ตอนนี้ยังไม่มีงานใดถูกนำไปผลิตเป็นอนิเมะหรือซีรีส์จริง ๆ ก็ยังมีความเป็นไปได้ในอนาคต และนั่นคือเหตุผลที่ผมยังคงเฝ้าดูผลงานของเขาด้วยความคาดหวัง

มีเรื่องราวที่ทำให้ผมหลงใหลเกี่ยวกับ 'หลินจื่อเย่' ในฐานะงานวรรณกรรมที่ถูกหยิบไปดัดแปลงหลายครั้งและหลากหลายรูปแบบ ผมเริ่มจากการดูเวอร์ชันทีวีที่เป็นเวอร์ชันหลักซึ่งขยายความสัมพันธ์ตัวละครและใส่ซับพล็อตให้เห็นมิติด้านการเมืองกับความหลังของตัวเอกมากขึ้น ในเวอร์ชันนี้ฉากยาว ๆ ที่ให้เวลากับบทพูดคุยรายละเอียดของตัวละครทำให้ผมเข้าใจแรงจูงใจของแต่ละคนชัดขึ้น แต่ก็แลกมากับการตัดเนื้อหาเชิงแฟนตาซีบางส่วนเพื่อให้เหมาะกับกลุ่มผู้ชมทีวีทั่วไป พอได้ดูฉบับภาพยนตร์ผมรู้สึกว่าจังหวะต่างไปอย่างสิ้นเชิง ภาพยนตร์เลือกตัดต่อให้กระชับและเน้นไคลแมกซ์ใหญ่ ๆ มากกว่าการปูเรื่องยาว ผลคืออารมณ์พีคจะแรงขึ้นในฉากสำคัญ แต่รายละเอียดปลีกย่อยที่แฟนๆ ชอบหลายจุดหายไป ฉากการเผชิญหน้าสำคัญถูกย่อให้สั้นลง แต่ภาพและเสียงประกอบกลับทำงานร่วมกันได้อย่างทรงพลัง จังหวะการเล่าเรื่องจึงเหมือนถูกบีบให้กระชับขึ้นอย่างตั้งใจ อีกเวอร์ชันที่ผมชอบคือฉบับอนิเมชันหรืออนิเมจีนที่แปลกใหม่ในมุมมองศิลป์ งานภาพกับการออกแบบคอสตูมในอนิเมชันถ่ายทอดบรรยากาศโลกและโทนเรื่องได้อย่างแตกต่างจากคนแสดง ฉากฝันหรือฉากความทรงจำทำได้ลื่นไหลกว่าโดยไม่ต้องสนใจงบประมาณการสร้างจริง ทำให้ฉากที่เป็นจินตนาการหรือสัญลักษณ์ถูกนำเสนอออกมาอย่างเต็มที่ นอกจากนี้ยังมีมังงะ/มานฮวาที่ขยายเส้นเรื่องของตัวละครรองและให้ความสำคัญกับซับพล็อตบางส่วนมากขึ้นซึ่งเป็นข้อดีสำหรับคนที่อยากอ่านบริบทเชิงลึก สรุปแล้วการดัดแปลงของ 'หลินจื่อเย่' มีทั้งเวอร์ชันทีวีที่ขยายพล็อต, ฉบับภาพยนตร์ที่กระชับและเน้นไคลแมกซ์, ฉบับอนิเมชันที่เล่นกับมุมมองศิลป์ และมังงะที่ขยายรายละเอียดตัวละคร ทุกเวอร์ชันมีข้อดีและข้อจำกัดต่างกัน ผมมักจะเลือกชมตามอารมณ์ในขณะนั้น: ถ้าอยากอินกับบทสนทนาและการพัฒนาตัวละครจะกลับไปหาเวอร์ชันทีวี แต่ถ้าอยากเห็นภาพยิ่งใหญ่และความคมของฉากสำคัญ ผมจะเลือกดูภาพยนตร์ ทำให้การตามเก็บทุกเวอร์ชันกลายเป็นความสนุกของการเปรียบเทียบไปเลย

มีเรื่องหนึ่งที่มักทำให้คิดถึงนักเขียนท้องถิ่นเวลาคุยเรื่องการดัดแปลงงานวรรณกรรม เพราะชื่อของ 'วงศ์เมือง นันทขว้าง' มักโผล่มาในวงสนทนาเมื่อคนอยากพูดถึงนักเขียนที่มีโทนเฉพาะตัว ฉันเป็นคนชอบเก็บรายละเอียดของงานเขียนและเปรียบเทียบการดัดแปลงอยู่เรื่อยๆ และเมื่ออ่านผลงานของเขาแล้วผมพบว่ายังไม่มีรายงานชัดเจนว่าผลงานใดถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์อย่างเป็นทางการจนถึงปี 2024 นั่นทำให้รู้สึกว่าผลงานของเขายังคงอยู่ในพื้นที่ของผู้อ่านมากกว่าบนหน้าจอ นอกจากนี้ยังมีความเป็นไปได้ที่บางงานอาจถูกหยิบยกไปใช้เป็นแรงบันดาลใจโดยไม่เปิดเผยชื่อผู้แต่ง ทำให้ตรวจสอบได้ยากขึ้น จากมุมมองของคนอ่าน ผมคิดว่าความเป็นเอกลักษณ์ในภาษาของเขาและโครงเรื่องที่เน้นอารมณ์ภายในอาจเป็นข้อจำกัดและข้อได้เปรียบพร้อมกัน เหมือนอย่างที่เห็นกับงานอย่าง 'The Lord of the Rings' ที่เมื่อตัดสินใจดัดแปลงก็ต้องลงทุนด้านภาพและโลกทัศน์มาก การจะนำงานของ 'วงศ์เมือง นันทขว้าง' ขึ้นจอจำเป็นต้องมีผู้กำกับและทีมเขียนบทที่เข้าใจจังหวะภายในของงาน ถึงอย่างนั้นก็น่าสนใจหากวันหนึ่งมีคนกล้าทำ เพราะผมเชื่อว่าบทสนทนาและความละเอียดอ่อนในงานของเขาจะให้มิติใหม่ ๆ แก่วงการภาพยนตร์ไทยได้แน่นอน

เราเพิ่งกลับมาดูซ้ำ '双世宠妃' อีกครั้งและยืนยันได้เลยว่าผลงานที่ทำให้เหลียงเจี๋ยเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางคือซีรีส์เรื่องนี้ — ซึ่งเป็นงานดัดแปลงจากนิยายรักประวัติศาสตร์ที่ผสมความแฟนตาซีเข้าไป ทำให้ตัวละครที่เหลียงเจี๋ยเล่นมีจังหวะคอมเมดี้และดราม่าที่ชัดมาก พอพูดถึงการดัดแปลง ต้องแยกสองส่วนชัด: บางเรื่องถูกนำไปทำเป็นซีรีส์ทั้งชุดแบบยาว บางเรื่องมีการทำเป็นภาคต่อหรือซีซั่นเสริมซึ่งมีการขยายบทให้ตัวละครเด่นขึ้น ในกรณีของ '双世宠妃' เหลียงเจี๋ยรับบทนำ และเวอร์ชันซีรีส์ช่วยผลักดันให้บทจากนิยายกลายเป็นภาพที่คนจดจำได้ง่าย — แฟน ๆ จดจำฉากคู่นำ ท่วงท่า และมุขเล็ก ๆ ที่ซีรีส์เติมเข้าไปจนเป็นเอกลักษณ์ ผลลัพธ์คือการที่ชื่อของนักแสดงถูกจารึกในความทรงจำแฟนละครหลายรุ่นอย่างไม่ยากเย็น

เท่าที่ฉันรู้เรื่องของ 'เจี่ยเฟย' ในวงการแฟนคลับ ณ ตอนนี้ ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการว่าจะนำไปดัดแปลงเป็นอนิเมะหรือซีรีส์คนแสดง ฉันติดตามกระแสจากบรรดาแฟนเพจและกลุ่มอ่านนิยายอยู่พอสมควร ความเป็นไปได้ของการดัดแปลงขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย เช่น ยอดอ่าน ยอดขายลิขสิทธิ์ แรงสนับสนุนจากสำนักพิมพ์ และความยากง่ายในการย่อเรื่องให้เข้ากับสื่อภาพยนตร์หรือภาพเคลื่อนไหว บางเรื่องที่มีโลกกว้างหรือพล็อตซับซ้อนอาจต้องลงทุนสูง ทั้งทีมงานคอสตูม เทคนิคพิเศษ และการคัดนักแสดง จึงบ่อยครั้งที่งานชิ้นสำคัญแต่ไม่ดังระดับท็อปอาจยังไม่ถูกหยิบยกมาดัดแปลง ฉันมักนึกถึงตัวอย่างของผลงานที่ถูกแปลแนวทางแตกต่างกันออกไป เช่น ใครบางเรื่องถูกทำเป็นทั้งอนิเมะและซีรีส์คนแสดง ส่วนผลงานที่ยังคงอยู่ในรูปแบบนิยายออนไลน์ก็มีคนทำฟิค งานภาพ และพอดแคสต์เสียงออกมาแทน ดังนั้นถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีข่าวอย่างเป็นทางการ แต่ความสนใจของชุมชนเป็นสิ่งสำคัญมาก — ถ้าฐานแฟนแข็งแรงและมีผู้ลงทุนจริง ๆ โอกาสก็มีอยู่ ฉันเองจะยังตามข่าวและคาดหวังว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่มีการประกาศ คงจะเป็นข่าวใหญ่ที่ฉันดีใจแน่ๆ

มีฉากหนึ่งที่ยังติดตาตรึงใจเสมอเมื่อพูดถึงการแสดงของหลิวอี้เฟย — นางรับบทเป็น 'Xiaolongnü' ตัวละครสำคัญจากนิยายกำลังภายในชื่อดังที่ถูกนำมาทำเป็นซีรีส์หลายครั้ง โดยเวอร์ชันที่หลายคนจดจำคือการแสดงที่เน้นความเยือกเย็นและความอ่อนแผวในสไตล์เทพธิดาวงการยุทธ ฉันชอบมองการตีความของหลิวอี้เฟยในสองมุม: ด้านหนึ่งเธอนำความละมุนและความเปราะบางมาสู่ตัวละคร ทำให้คนดูเห็นว่าความเป็นฮีโร่ในแนววูเซียไม่ได้แปลว่าต้องแข็งกร้าวเสมอไป อีกมุมหนึ่งคือการแสดงของเธอทำให้ภาพลักษณ์ของตัวละครกลายเป็นสัญลักษณ์ — เสื้อผ้าสีอ่อน การเดินที่ชวนให้คิดถึงนกในกรงทอง และสายตาที่แผ่วแต่หนักแน่น ทั้งหมดนี้ช่วยยกระดับฉากสำคัญ ๆ ให้มีพลังทางอารมณ์มากขึ้น ในฐานะแฟนยุคแรกๆ ที่ดูซีรีส์จากนิยายเรื่องนี้ ฉันชอบวิธีที่หลิวอี้เฟยเลือกถ่ายทอดบทโดยไม่ทำให้ตัวละครกลายเป็นพยัคฆ์เย็นชาน่าเกรงกลัว เธอใส่องค์ประกอบเล็กๆ อย่างการขยับมือ หรือการหยุดมองที่ทำให้ฉากรักที่เกิดขึ้นมีความละเอียดอ่อนและจริงจังกว่าที่เคยเห็น มันเป็นการแสดงที่ทำให้ฉันเชื่อในลำดับของความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครสองคน และทำให้บทคลาสสิกชิ้นนี้ยังคงมีชีวิตในสายตาของคนรุ่นใหม่ การได้เห็นเธอเดินบนฉากในชุดขาว แล้วปล่อยให้ความเงียบพูดแทนคำพูด มันเป็นหนึ่งในความทรงจำการดูซีรีส์ที่ฉันยังกลับไปนึกถึงเสมอ

แค่เห็นชื่อเหอเจี้ยนฉีแล้วฉันก็อยากเล่าให้ฟังถึงภาพรวมของเรื่องนี้แบบตรงๆ: ณ ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าผลงานของเขาถูกดัดแปลงเป็นซีรีส์หรือละครที่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง ฉันเป็นคนที่ชอบติดตามแวดวงนวนิยายจีนกับการแปลงงานขึ้นจอ นานๆ ครั้งจะเจอคนเขียนบางคนที่ดังในกลุ่มคนอ่านแต่ยังไม่เคยกลายเป็นละครทีวีหรือซีรีส์สตรีมมิ่ง—เหตุผลมีตั้งแต่เรื่องสิทธิ์ การตลาด ไปจนถึงความเหมาะสมของเนื้อหาในการแปลงรูปแบบ ฉะนั้นการที่ยังไม่เห็นชื่อเหอเจี้ยนฉีปรากฏในรายชื่อผู้เขียนต้นฉบับของซีรีส์ดังๆ ไม่ได้แปลว่าเขาไม่มีคุณค่าทางวรรณกรรม แต่อาจหมายถึงผลงานของเขายังไม่ถูกจับจองสิทธิ์ หรือยังไม่มีทีมงานที่พร้อมจะลงทุนแปลงเป็นบทโทรทัศน์ เมื่อเปรียบเทียบกับบางกรณีที่เราเห็นการแปลงนวนิยายจีนประสบความสำเร็จ เช่น 'Joy of Life' (ซึ่งเริ่มจากนิยายออนไลน์แล้วกลายเป็นซีรีส์ที่มีงบและโปรดักชันสูง) จะเห็นว่าปัจจัยสำคัญคือฐานแฟนคลับที่กว้าง ข้อจำกัดทางเนื้อหา และความพร้อมของผู้ผลิต หากเหอเจี้ยนฉีมีงานที่จับใจคนอ่านอย่างกว้างขวาง มีโครงเรื่องที่สามารถย่อหรือขยายให้เข้ากับการเล่าเชิงภาพได้ โอกาสถูกนำมาทำเป็นซีรีส์ก็มีอยู่เสมอ แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีการยืนยันจากแหล่งข้อมูลหลักว่ามีการดัดแปลงเป็นละครจริงๆ สุดท้าย ฉันคิดว่าแฟนๆ ที่ติดตามผลงานของเขาน่าจะใจเย็นและมองหาโอกาส—บางครั้งงานดีๆ ก็รอการเจอทีมที่เข้าใจมันพอดี และเมื่อถึงวันนั้นชื่อของเขาอาจจะโผล่บนหน้าจอใหญ่ๆ ให้เราเซอร์ไพรส์ก็ได้

เคยสงสัยไหมว่าในวงการวรรณกรรมไทยมีคนเขียนฝีมือเยี่ยมแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยเห็นผลงานของเขาปรากฏบนจอภาพยนตร์หรือซีรีส์อย่างแพร่หลาย ฉันพูดถึง 'วสิษฐ เดชกุญชร' ซึ่งเป็นชื่อที่หลายคนในวงอ่านรู้จักกันดี แต่เมื่อลองมองหาแปลงร่างของงานเขาเป็นหนังหรือซีรีส์ กลับไม่ค่อยมีหลักฐานชัดเจนว่ามีผลงานใดที่ถูกดัดแปลงในระดับสาธารณะทั่วไป ในความคิดของฉัน เหตุผลอาจมาจากลักษณะงานเขียนที่เน้นความละเอียดอ่อนด้านภาษาและบรรยากาศมากกว่าพล็อตชัดเจนที่ง่ายต่อการแปลงเป็นภาพยนตร์ บทประพันธ์แนวนี้มักจะได้รับการชื่นชมในวงวรรณกรรมแต่ไม่ง่ายนักที่จะถ่ายทอดอารมณ์ผ่านภาพที่จับต้องได้โดยไม่ลดทอนความละเอียดของต้นฉบับ ดังนั้นถึงแม้จะมีความคิดจะดัดแปลงจริง ก็อาจต้องใช้ทีมงานที่เข้าใจภาษาละเอียดอ่อนนั้นเป็นพิเศษ ผมเองมักนึกถึงตัวอย่างในต่างประเทศอย่าง 'The Lord of the Rings' ที่ถูกดัดแปลงออกมาอย่างยิ่งใหญ่และเปลี่ยนประสบการณ์การอ่านให้เป็นการชมแบบภาพกว้าง แต่บ่อยครั้งผลงานที่ไม่ใช่แนวมหากาพย์จะถูกดัดแปลงในรูปแบบเล็ก ๆ เช่นละครเวที อ่านจัดรายการวิทยุ หรือฟอร์มอินดี้มากกว่า สำหรับคนที่รักงานเขียนของ 'วสิษฐ เดชกุญชร' ผมคิดว่าความหวังยังมีเสมอ — ถ้าทีมสร้างภาครายการหรือผู้กำกับเข้าใจจังหวะภาษาและอารมณ์ เขาสามารถกลายเป็นงานภาพที่ทรงพลังได้เช่นกัน