อนิเมะ Moji รีวิวจากคนดูไทยให้คะแนนอย่างไร?

บอกตรงๆว่าได้ดู 'สะดุดรัก24ชั่วโมง' แบบยาวๆ จนรู้สึกว่ามันเป็นการดูที่คุ้มเวลา นับจากความประทับใจแรกจนถึงตอนจบ ผมให้คะแนนโดยรวมที่ 7.5/10 — ไม่ถึงกับเป็นผลงานเปลี่ยนโลก แต่มีเสน่ห์แบบอบอุ่นเข้าถึงง่าย เรื่องราวเดินเร็วพอที่จะไม่เบื่อและไม่ช้าเกินไป เหมาะกับคนที่อยากหาอะไรดูเล็กๆ น้อยๆ ให้ยิ้ม มีมุขฮาแทรกบ้างและโมเมนต์หวานๆ ที่ทำให้หัวใจพองโตได้บ่อยครั้ง การแสดงเป็นหนึ่งในจุดแข็งสำคัญของซีรีส์นี้ ตัวเอกทั้งคู่เล่นเข้าขากันดีมาก มีเคมีที่ทำให้ฉากคุยกันธรรมดาดูมีสีสัน บทพูดแม้บางครั้งจะคาดเดาได้ แต่ก็ไม่เคยรู้สึกห่างเหินหรือหนักแน่นเกินไป นักแสดงสมทบช่วยเติมลูกเล่นและสีสันให้เรื่องไม่จมความหวานจนเลี่ยน ดนตรีประกอบเลือกใช้จังหวะที่ถูกจังหวะกับอารมณ์ของฉาก ทำให้คนดูเชื่อมกับถึงอารมณ์ได้ง่าย งานภาพและการตัดต่อเน้นความคลีน พาให้โทนเรื่องดูสดใส เหมาะกับแนวโรแมนติกคอเมดี้แบบนี้ สิ่งที่ชอบเป็นพิเศษคือการบาลานซ์ระหว่างมุขอารมณ์ขันกับช่วงซึ้งที่ไม่หวานเลี่ยนเกินไป ฉากที่ตัวละครต้องหาทางเชื่อมต่อกันทั้งๆ ที่มีข้อจำกัดเวลาทำให้เกิดความตึงเครียดทางอารมณ์แบบพอดี และฉากเล็กๆ อย่างบทสนทนาตอนกลางคืนหรือการรับรู้กันด้วยสายตาก็สร้างความประทับใจได้มากกว่าการยัดฉากใหญ่โต ส่วนข้อเสียที่เห็นชัดคือบางตอนยังเดินไปทางสูตรสำเร็จบ่อย เช่น เหตุการณ์บังเอิญที่มาเกินความจริง หรือการอธิบายความสัมพันธ์แบบตรงไปตรงมาจนขาดความซับซ้อน ซึ่งถ้าชอบอะไรที่ตีความลึกๆ อาจรู้สึกไม่สนองความคาดหวังนัก สำหรับคนที่อยากแนะนำ: เหมาะกับผู้ชมที่ชอบซีรีส์โรแมนติกน้ำหนักเบา ต้องการดูคลายเครียดตอนเย็น หรือใครที่มองหาซีรีส์พล็อตไม่ซับซ้อนแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ทั้งนี้ถ้าชอบงานที่ท้าทายแนวคิดหรือชอบพล็อตเซอร์ไพรส์มากๆ อาจจะต้องปรับคาดหวังหน่อย สรุปคือ 'สะดุดรัก24ชั่วโมง' ให้ความรู้สึกเหมือนขนมหวานชิ้นโปรดที่กินแล้วอิ่มใจ แต่ไม่ถึงกับทำให้ลืมเมนูอื่นๆ ได้เลย โดยส่วนตัวรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่ดูสบายใจและกลับมาทบทวนบ่อยๆ เวลาดูพักผ่อน

กลิ่นอายแรกที่ตีเข้ามาคือความอบอุ่นผสมกับความลึกลับ—'moji' เล่าเรื่องของเมืองเล็ก ๆ ที่ตัวอักษรบนกระดาษมีชีวิตและเชื่อมโยงกับความทรงจำของผู้คน ฉันเห็นตัวเอกเป็นคนเงียบ ๆ ที่ทำงานกับตัวอักษรแบบใกล้ชิด ทำให้ทุกตัวอักษรที่ปรากฏในเรื่องไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ แต่เป็นคน ๆ หนึ่งที่เคยถูกเขียน จดจำ และทิ้งไว้ การผจญภัยของเขาจึงเป็นทั้งการไขปริศนาอดีตและการเยียวยาความสัมพันธ์ที่ขาดหาย การใช้ภาพและโทนสีทำให้ฉากที่เกี่ยวกับตัวอักษรกลายเป็นฉากบรรยายอารมณ์ที่ลึกซึ้ง ฉันชอบวิธีที่เรื่องเล่นกับความหมายของภาษา—บางฉากทำให้คิดถึงความขลังของคำใน 'Your Name' แต่เอามาผสมกับบรรยากาศใต้ดินเหมือนใน 'Made in Abyss' ผลลัพธ์คือความงามที่เศร้าและมีความหวัง ไม่ได้เน้นแอ็กชันแต่เน้นการค้นพบตัวเอง ผ่านตัวอักษรที่ดูเหมือนจะพูดได้ในแบบของมันเอง

เราเพิ่งลงลึกกับโลกของ 'moji' แล้วต้องบอกว่ามันเป็นงานที่เล่นกับความหมายของสัญลักษณ์และภาษามากกว่าที่คาดไว้ ตัวเอกชื่อโมจิเองมีคาแรกเตอร์เป็นตัวแทนอิโมจิที่มีจิตสำนึก เป็นสิ่งมีชีวิตในโลกดิจิทัลที่สามารถเปลี่ยนหน้าแสดงอารมณ์ได้ตามสถานการณ์ แต่สิ่งที่ทำให้โมจิแตกต่างคือการที่เขาไม่ได้เป็นแค่หน้าตายของความรู้สึก แต่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างคนกับอารมณ์ที่ถูกเก็บอยู่ในสื่อสังคมออนไลน์ โมจิมีบทบาทเป็นทั้งผู้ค้นหาและผู้เยียวยา เขาพยายามทำความเข้าใจกับความซับซ้อนของความรู้สึกมนุษย์และเรียนรู้ว่าความหมายของรอยยิ้มกับน้ำตาไม่ได้ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าเสมอไป การออกแบบตัวละครเรียบแต่มีรายละเอียดเล็กๆ เช่น เปลี่ยนสีเมื่ออารมณ์เปลี่ยน ทำให้ฉากเงียบๆ มีน้ำหนักทางอารมณ์อย่างน่าประหลาดใจ โลกของเรื่องยังมีตัวละครหลักอีกหลายคนที่ช่วยเติมมิติให้กับธีมหลัก คาเนะเป็นโปรแกรมเมอร์สาวที่รักการถอดรหัสความหมายของข้อความและเป็นคนที่พบโมจิครั้งแรก บทบาทของเธอคือผู้ตั้งคำถามเชิงตรรกะและเป็นกระจกสะท้อนให้เห็นความซับซ้อนของมนุษย์เมื่อเจอความเป็นจริงในโลกออนไลน์ ริคุเป็นเพื่อนร่วมชั้นของคาเนะแต่เขาเป็นคนที่มีอดีตเจ็บปวด ทำให้มุมมองเรื่องความจริงใจกับการปกปิดอารมณ์มีความเข้มข้นมากขึ้น เสียงของริคุมักจะเป็นการเตือนความจำว่าไม่ใช่ทุกคนที่ต้องการแสดงอารมณ์ออกมาแบบตรงไปตรงมา ส่วนฮารุเป็นอิโมจิรุ่นเก๋าที่เคยผ่านเหตุการณ์ใหญ่และทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้โมจิ ฮารุช่วยเปิดมุมมองเรื่องความหมายของการเติบโตและการยอมรับตัวตน ฝั่งคู่แข่งในเรื่องเป็นไวรัสข้อมูลที่มีชื่อว่า 'Null' ซึ่งไม่ใช่ตัวร้ายแบบคลาสสิคที่อยากทำลายโลก แต่เป็นปรากฏการณ์ที่กลืนกินความหมาย ทำให้สัญลักษณ์และอารมณ์ถูกบิดเบือนจนไม่สามารถสื่อสารกันได้ บทบาทของ Null ทำให้เรื่องได้สำรวจปัญหาในโลกสื่อสารสมัยใหม่ เช่น การเข้าใจผิดจากการใช้อีโมติคอน การตัดสินจากข้อความสั้นๆ และผลกระทบต่อสุขภาพจิตของคนรุ่นใหม่ เรื่องยังใช้ตัวอย่างเหตุการณ์เล็กๆ ในชีวิตประจำวันที่ผมชอบ เช่น ฉากที่โมจิต้องเลือกจะเปลี่ยนหน้าตาเพื่อปกป้องเพื่อนหรือแสดงความสัตย์จริง ซึ่งฉากแบบนี้ทำให้การเล่าเรื่องมีทั้งความอบอุ่นและความเจ็บปวดเคียงกัน มุมมองโดยรวมคือ 'moji' ไม่ได้อยากเป็นแค่ความบันเทิงชั่วคราว แต่มุ่งจะตั้งคำถามว่าเราจะสื่อสารกันอย่างไรให้มีความหมายและไม่ทำร้ายซึ่งกันและกัน ตัวละครทั้งหมดมีความสมดุลระหว่างจุดแข็งและจุดอ่อน ทำให้การเดินเรื่องมีจังหวะที่คอยให้ผู้ชมยืนคิดตามได้ เหตุผลที่ผมชอบงานชิ้นนี้คือมันทำให้ฉันมองเห็นว่าอิโมจิเล็กๆ ที่เราใช้ทุกวันมีพลังทั้งในการเชื่อมต่อและกั้นความเข้าใจ หากมองให้ลึกแล้วโมจิคือกระจกที่สะท้อนทั้งความงดงามและความบอบช้ำของการเป็นมนุษย์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังคงติดอยู่ในใจผมเสมอ

นี่คือการรวบรวมความเห็นจากคนดูจริงเกี่ยวกับ 'มัจจุราชไร้เงา1' ที่ฉันอ่านและสังเคราะห์ออกมาเป็นภาพรวมแบบตรงไปตรงมา คนดูจำนวนมากชื่นชมงานภาพกับคุมโทนของหนัง — เฉพาะฉากเปิดที่เป็นการดวลกลางสายฝนถูกยกให้เป็นไฮไลต์หลายรีวิว เพราะกล้องเคลื่อนไหวได้ละเอียดและสื่ออารมณ์ได้ชัด ทำให้ความรุนแรงทั้งทางภาพและทางอารมณ์รู้สึกหนักแน่น ไม่ใช่แค่ซีนแอ็กชันธรรมดา แต่บางคอมเมนต์ยังบอกว่าเพลงประกอบดันอารมณ์ได้ดีจนทำให้ซีนบางช่วงสะเทือนใจขึ้นไปอีก ในมุมที่ไม่ค่อยถูกใจ คนดูบางส่วนบ่นว่าโครงเรื่องมีช่องว่างในความสมเหตุสมผล — ตัวร้ายกับแรงจูงใจบางอย่างถูกเล่าแบบลวก ๆ จนรู้สึกขาดชั้นเชิง นอกจากนี้ CGI บางฉากที่ควรเป็นของจริงกลับโดดออกมา ทำให้ความสมจริงหายไปบ้าง แต่ผู้ชมอีกส่วนก็ตั้งข้อสังเกตว่าเรื่องเล่าเน้นอารมณ์ตัวละครมากกว่าเหตุผลเชิงตรรกะ ดังนั้นผู้ชมที่มองหาความลึกด้านจิตวิทยาจะชอบ ในขณะที่คนที่ต้องการปมลึกลับแน่น ๆ อาจรู้สึกไม่พอ โดยสรุปตามรีวิวจากผู้ชมจริง: 'มัจจุราชไร้เงา1' ทำคะแนนดีในแง่สุนทรียะภาพและการแสดงหลัก แต่เสียงตอบรับเรื่องพล็อตและ CG แบ่งเป็นสองขั้ว หากคุณชอบหนังที่เน้นบรรยากาศและซีนแอ็กชันที่ถ่ายคม ๆ มันมีของดีให้ดูแน่นอน

คนดูไทยมักพูดถึงความฮาของหนังเรื่องนี้เป็นหลัก ความรู้สึกจากฟีดแบ็กทั่วไปที่ผมติดตามคือคนส่วนมากให้คะแนนอยู่ราวๆ 6–8/10 โดยเหตุผลที่ได้คะแนนค่อนข้างดีมาจากพากย์ไทยที่ทำให้มุกภาษาและจังหวะตลกถูกขยายออกมาได้อย่างลงตัว เสียงพากย์บางคนถูกยกย่องว่าเติมพลังให้ตัวละครจนดูน่ารักขึ้น แต่ก็มีข้อกังวลว่าบทบางช่วงถูกตัดหรือเปลี่ยนไปทำให้รายละเอียดความสัมพันธ์ลดทอนลง ผมมองว่าการเปรียบเทียบกับหนังโรแมนติกคอมเมดี้ต่างประเทศเช่น 'Crazy Rich Asians' ช่วยให้เห็นว่าคนไทยมักชื่นชอบองค์ประกอบที่เน้นความสนุกและเคมีคู่พระนางมากกว่าความซับซ้อนของบท จึงไม่แปลกที่งานภาพหรือโครงเรื่องซับซ้อนจะถูกมองข้ามไปบ้าง แต่ถ้าวัดกันที่ความบันเทิงสำหรับค่าตั๋ว พากย์ไทยเวอร์ชันนี้ถือว่าทำหน้าที่ได้ดีและทำให้ผู้ชมหัวเราะได้หลายช่วง ซึ่งในสายตาของผมก็นับว่าเป็นงานประสบความสำเร็จอย่างหนึ่ง

ลองนึกภาพว่าคุณกำลังจะเข้าไปดูอนิเมะเรื่อง 'Moji' ครั้งแรกแล้วอยากรู้ว่าจะต้องเตรียมเวลาดูเท่าไร: เวอร์ชันหลักของอนิเมะ 'Moji' ถูกออกแบบมาเป็นซีรีส์คอร์หนึ่ง (1 cour) มีทั้งหมด 12 ตอน แต่ละตอนมีความยาวประมาณ 23–25 นาที (รวมส่วน OP/ED และเครดิตตอนท้าย) ซึ่งเป็นความยาวมาตรฐานของอนิเมะแบบทีวีทั่วไป ทำให้แต่ละตอนมีจังหวะเล่าเรื่องที่พอจะขยายรายละเอียดตัวละครและพล็อตได้พอสมควรโดยไม่รู้สึกกระชั้นมากเกินไป นอกจากนี้ยังมีข่าวสารเกี่ยวกับตอนพิเศษหรือ OVA เสริมอีก 1–2 ตอน ที่มีความยาวสั้นกว่า—ประมาณ 5–15 นาที—ซึ่งมักออกมาเป็นโบนัสสำหรับบลูเรย์หรือสตรีมมิงเฉพาะแพลตฟอร์ม บางครั้งตอนพิเศษพวกนี้จะเป็นมุมมองขำ ๆ หรือสั้น ๆ ที่เติมสีสันให้กับโลกของเรื่องโดยไม่กระทบกับเนื้อเรื่องหลักมากนัก ในทางปฏิบัติ อยากให้คำนึงถึงสองประเด็นสำคัญเวลาเช็กความยาว: แรกคือการนับเวลาที่รวม OP/ED และเครดิต ถ้าคุณกดข้าม OP/ED ได้ เวลาจริงของเนื้อเรื่องต่อเทปจะสั้นลงไปอีกประมาณ 2–4 นาที ต่อมาคือเวอร์ชันสตรีมมิงหรือช่องทีวีบางแห่งอาจแบ่งตอนออกเป็นพาร์ตสั้น ๆ เช่น 2 พาร์ตต่อหนึ่งตอน (แต่ละพาร์ต 11–13 นาที) หรือแม้แต่ทำเป็นฟอร์มสั้น (short-form) ที่แต่ละตอนยาวแค่ 3–7 นาที ซึ่งถ้าเจอแบบนี้จำนวนตอนรวมอาจดูเพิ่มขึ้นแต่ความยาวรวมของซีซันไม่ต่างจากเวอร์ชันทีวีมากนัก เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดกับอนิเมะบางเรื่องที่มีทั้งเวอร์ชันทีวีแบบเต็มและเวอร์ชันสั้นสำหรับมือถือหรือช่องออนไลน์ ทำให้แฟน ๆ ต้องเช็กข้อมูลจากหน้าเพจอย่างเป็นทางการหรือคำอธิบายในสตรีมมิงเพื่อให้แน่ใจว่ากำลังดูเวอร์ชันไหน มุมมองส่วนตัว: การที่ 'Moji' มาในรูปแบบ 12 ตอนความยาวประมาณ 24 นาทีต่อเทป ทำให้ฉันรู้สึกว่าสตูดิโอมีพื้นที่พอสำหรับพัฒนาเนื้อหาและจังหวะอารมณ์โดยไม่ต้องตัดทอนรายละเอียดสำคัญออกมากเกินไป ถ้าคุณชอบการเล่าเรื่องที่มีไทม์มิ่งชัดเจนและเวลาให้ตัวละครเติบโตแบบค่อยเป็นค่อยไป นี่คือฟอร์มที่เหมาะสม แต่ถ้าเป็นคนชอบอะไรเร็ว ๆ หนัก ๆ แบบตุนตอนสั้นแล้วดูกระชับ เวอร์ชันสั้น (ถ้ามี) ก็อาจให้ความฟินแบบต่างออกไปสำหรับการหวีดหรือดูซ้ำสั้น ๆ สรุปแล้วการรู้จำนวนตอนและความยาวช่วยให้วางแผนเวลาดูได้ดีขึ้น และสำหรับฉันแล้วการได้ดูอย่างต่อเนื่องในคอร์เดียวแบบนี้มักให้ความพึงพอใจทั้งทางอารมณ์และการเล่าเรื่องโดยรวม

ฉันเห็นว่าคะแนนจากผู้ชมไทยสำหรับ 'สเมิร์ฟ 1' มักจะอยู่ในช่วงกลาง ๆ — ประมาณ 6–7 เต็มสิบ — และเหตุผลไม่ยากเลย วัยรุ่นที่ไปดูด้วยกันมักหัวเราะกับมุกง่าย ๆ และซีนสเมิร์ฟตกอยู่ในโลกคน (เช่น ซีนที่พวกเขาหลงเข้าไปในเมืองใหญ่และต้องปรับตัวกับสิ่งแปลกใหม่) แต่ผู้ใหญ่บางคนก็วิจารณ์ว่าเนื้อหาเรียบง่ายและบทไม่ลึกพอ เหมาะกับการพาเด็กไปชมมากกว่าจะเป็นหนังที่ผู้ใหญ่ต้องกลับไปดูซ้ำ ในมุมมองของคนที่โตมากับการ์ตูนคลาสสิก ความน่ารักของตัวละครยังทำงานได้ดี แต่ CGI กับการผสมโลกจริง-อนิเมชั่นยังมีข้อจำกัดเมื่อเทียบกับงานครอบครัวร่วมสมัยอื่น ๆ อย่าง 'Toy Story' นั่นทำให้คะแนนเฉลี่ยตกอยู่ตรงกลาง พอให้ความสุขแบบเรียบง่ายแก่ครอบครัว แต่คงไม่ใช่งานสำหรับคนที่มองหาความลึกเป็นหลัก

โปสเตอร์แรกของ 'moji' ดึงสายตาให้หยุดมองด้วยลวดลายตัวอักษรที่เหมือนมีชีวิต และนั่นแหละคือสารตั้งต้นของเรื่องราว: เด็กหนุ่มคนหนึ่งค้นพบว่าตัวอักษรบางตัวในโลกนี้ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ แต่สามารถเปลี่ยนความทรงจำและมุมมองของผู้คนได้ พล็อตหลักเดินตามการค้นหาแหล่งกำเนิดของตัวอักษรเหล่านี้ ขณะเดียวกันก็เล่าเรื่องการเติบโตจากความไม่แน่นอนของวัยรุ่น การตัดสินใจที่ทำร้ายหรือเยียวยา และการยอมรับตัวตน โลกใน 'moji' เป็นเมืองผสมระหว่างความทันสมัยกับสิ่งเหนือธรรมชาติ ตึกสูงปะปนกับป้ายอักษรที่เปลี่ยนรูปได้ตามอารมณ์ของคนเดินผ่าน กฎของโลกมีเสน่ห์ตรงเรียบง่ายแต่มีผลลัพธ์ซับซ้อน: ตัวอักษรแต่ละตัวมี 'บุคลิก' และข้อจำกัด เช่น ห้ามนำตัวอักษรไปลบความทรงจำโดยไม่เต็มใจ หรือเมื่อตัวอักษรถูกเขียนทับ จะเกิดการเปลี่ยนแปลงในประวัติศาสตร์เล็กๆ ของชุมชน จังหวะของซีรีส์สลับระหว่างตอนเงียบๆ ที่ให้เวลาไตร่ตรอง กับตอนที่ตึงเครียดเมื่อองค์กรต่างๆ พยายามใช้ประโยชน์จากพลังของตัวอักษร ฉากที่ทำให้ฉันค้างอยู่คือฉากตลาดกลางคืนที่ตัวอักษรลอยเป็นโคมไฟ—มันทำให้ธีมเรื่องภาษาและการสื่อสารชัดเจนขึ้นโดยไม่ต้องยัดบทพูดมากมาย เรื่องนี้เหมาะกับคนที่ชอบงานที่สัมผัสได้ทั้งความอ่อนโยนและความแปลกประหลาดแบบเดียวกับ 'Mushishi' แต่มีจังหวะร่วมสมัยมากกว่า

คะแนนจากนักวิจารณ์ไทยต่อ 'Top Gun: Maverick' มักเน้นไปที่สองเรื่องหลักคือการถ่ายภาพการบินที่สมจริงและการแสดงของนักแสดงนำ ซึ่งหลายรีวิวยกให้เป็นจุดแข็งที่ทำให้หนังได้คะแนนสูงกว่าค่าเฉลี่ยของหนังบล็อกบัสเตอร์ทั่วไป ผมรู้สึกว่าเสียงชมในบทความส่วนใหญ่จะเน้นคำว่า 'ประสบการณ์ในโรง' ไม่ใช่แค่นิยายวิชวลเท่านั้น นักวิจารณ์หลายรายให้คะแนนในช่วงประมาณ 8/10 หรือ 4/5 โดยยกเหตุผลว่าเทคนิคนำเสนอฉากแอ็กชันได้ตื่นตา สมกับที่ลงทุนถ่ายจริงบนเครื่องบิน ขณะเดียวกันก็มีคอมเมนต์ว่าโครงเรื่องและตัวละครรองยังอ่อน ทำให้บางบทวิจารณ์หักคะแนนในส่วนของเนื้อหา บทสรุปจากมุมมองของผมก็คือ ในไทยหนังได้รับการต้อนรับดีในแง่ภาพและการนำเสนอ แต่ถาวรย่อยจะแตกต่างตามความคาดหวังของนักวิจารณ์แต่ละคน

เอาล่ะ มาดูกันว่าตัวละครหลักของอนิเมะ 'moji' มีใครบ้างและแต่ละคนรับบทบาทอะไรในเรื่องนี้ ผมชอบเริ่มจากตัวเอกก่อน: 'โมจิ' เป็นใจกลางของเรื่อง ไม่ใช่แค่คนเดินเรื่อง แต่เป็นชนวนให้ความทรงจำ กระบวนทัศน์ และปริศนาในโลกของอนิเมะนี้เกิดขึ้น บทของโมจิเน้นการเติบโตทางอารมณ์—จากการไม่รู้ว่าใครเป็นใคร กลายเป็นคนที่กล้ารับผิดชอบการตัดสินใจที่ทำให้คนอื่นต้องคิดตาม ผมเห็นพัฒนาการที่ละเอียดอ่อนในท่าทีและคำพูดของเขา เสียงพากย์ที่เลือกมาช่วยย้ำแง่มุมเปราะบางนั้นด้วย เพื่อนร่วมทางของโมจิอย่าง 'ซายะ' รับบทเป็นเสาหลักทางจิตใจ เธอไม่ได้เป็นเพียงเพื่อนสนิท แต่เป็นคนที่ท้าทายแนวคิดของโมจิ ทำให้เขาต้องเผชิญกับอดีตและเลือกเส้นทางใหม่ อีกคนที่เด่นคือ 'คุโระ' ซึ่งทำหน้าที่เป็นปริศนาและคู่แข่งในเวลาเดียวกัน บทของคุโระฉีดความตึงเครียดทางปัญญาให้เรื่องราว จบฉากของเรื่องมักมีความหมายซ่อนอยู่เล็กน้อยที่ทำให้ผมยังนึกถึงมันนานหลังดูจบ