สเมิร์ฟ 1 รีวิวจากผู้ชมไทยให้คะแนนอย่างไร?

ย้อนคิดถึงหนังเรื่อง 'The Smurfs' แบบยิ้ม ๆ เลยว่ามันเป็นหนังที่ผสมความแฟนตาซีและคอเมดีได้กลมกล่อมมาก เรื่องเริ่มจากหมู่บ้านสเมิร์ฟที่สงบสุขถูกคุกคามโดยพ่อมดกากาเมล จนเกิดเหตุการณ์ประตูมิติพาเหล่าสเมิร์ฟบางส่วนหลุดมายังมหานครนิวยอร์ก การเดินทางข้ามโลกนี้กลายเป็นแกนกลางของเรื่อง เพราะมันโยงทั้งการผจญภัยและวัฒนธรรมต่างโลกเข้าด้วยกัน ในมุมมองของผม ตัวละครหลักที่สำคัญคือปาป้า สเมิร์ฟที่เป็นผู้นำ มีบทบาทคอยกำหนดทิศทางและปกป้องชาวหมู่บ้าน ส่วนสเมิร์ฟเฟตต์เป็นตัวละครที่มีพัฒนาการชัดเจนจากที่สร้างขึ้นมาเพื่อกระตุ้นความขัดแย้ง กลายเป็นคนที่ต้องค้นหาอัตลักษณ์ของตัวเอง ตัวละครอย่างบเรนนี่ (ชอบคุยมาก) คลัมซี่ (ซุ่มซ่าม) เฮฟตี้ (แข็งแรง) กับวานิตี้ (หลงตัว) ช่วยเติมมุมน่ารักและการ์ตูนให้เรื่องไม่เครียด ขณะที่กากาเมลกับแมวแอซราเอลเป็นวายร้ายรูปแบบคลาสสิกที่ขี้ลำบากและตลกไปพร้อมกัน หนังจบแบบให้ความอบอุ่นทั้งความหมายของคำว่า 'บ้าน' และมิตรภาพ ซึ่งทำให้ผมยิ้มได้ทุกครั้งเมื่อคิดถึงฉากเหล่านั้น

บอกตามตรง เวอร์ชันการ์ตูนไทยของ 'Les Schtroumpfs' ให้ความรู้สึกต่างจากต้นฉบับทางภาพและน้ำเสียงทีเดียว ฉันมักนึกถึงภาพต้นฉบับที่วาดโดย Peyo ซึ่งเนื้อหาในคอมิกมีรายละเอียดฉากและความขบขันแบบฝรั่งเศสแบบละเมียด เวอร์ชันการ์ตูนไทยมักจะถูกปรับสีสันให้สดใสขึ้น เส้นสั้นลง และลดความซับซ้อนของฉากหลังเพื่อให้เด็กชมง่ายขึ้น จุดนี้ทำให้ตัวละครดูเป็นมิตรและเข้าถึงได้ แต่ก็ทำให้รายละเอียดทางศิลป์หายไปบ้าง พากย์ไทยกับดนตรีประกอบที่เพิ่มเข้ามาก็เปลี่ยนอารมณ์ได้มาก แถบเพลงจะถูกปรับให้สนุก ครื้นเครงมากขึ้น และบทสนทนามักโดนปรับให้สั้น กระชับ พร้อมเติมมุกหรือคำศัพท์ที่คนไทยเข้าใจได้ทันที การเปลี่ยนชื่อนิสัยบางอย่างของตัวละครหรือการลดฉากที่มีความรุนแรง/สยอง ก็เป็นส่วนหนึ่งของการทำให้เนื้อหาเหมาะกับผู้ชมบ้านเรา ฉันยังชอบที่ไทยใส่สีสันทางวัฒนธรรมเล็กๆ น้อยๆ ลงไป ทำให้เด็กๆ รู้สึกใกล้ชิดกว่าเดิม ไม่ว่าใครจะชอบสไตล์ดั้งเดิมหรือฉบับไทย เห็นได้ชัดว่าทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์ต่างกัน และฉันมักเลือกดูทั้งสองแบบแล้วสลับกันไปตามอารมณ์

ใครหลายคนอาจไม่รู้ว่าเวอร์ชันภาษาไทยของ 'สเมิร์ฟ' มีมากกว่าหนึ่งชุดและแต่ละชุดก็ให้โทนเสียงต่างกันไป ฉันเป็นคอพากย์ที่ตามเก็บแผ่นและบันทึกทีวี เลยเห็นชัดว่ามีอย่างน้อยสองเวอร์ชันหลัก: เวอร์ชันฉายในโรงกับเวอร์ชันที่ฉายทางโทรทัศน์หรือออกเป็นดีวีดี ซึ่งแพ็กเกจแต่ละแบบมักใช้ทีมพากย์คนละกลุ่มกัน ในมุมมองของคนที่ชอบสังเกต ฉันมองว่าหน้าที่สำคัญมีการกระจายกันชัดเจน เช่น Papa Smurf มักได้เสียงที่มีน้ำหนักและอ่อนโยน Smurfette ได้เสียงที่หวานแต่มีบุคลิก Gargamel จะได้เสียงที่ขบถและเข้ม ส่วนแมว Azrael มักได้เสียงประกอบที่ทำให้ตัวละครดูขี้เกียจหรือกวนประสาท การเปลี่ยนแปลงคนพากย์เพียงคนเดียวก็สามารถเปลี่ยนอารมณ์ของฉากได้เลย ถาต้องการชื่อแบบเป็นลิสต์ชัดๆ ให้ดูเครดิตตอนจบของตัวหนังหรือปกดีวีดีของฉบับที่คุณมี เพราะนั่นคือที่ที่ระบุชื่อผู้พากย์ไทยอย่างเป็นทางการ แต่ถ้าใครอยากแลกเปลี่ยนว่าชอบเวอร์ชันไหน บอกผมมาได้ จะเล่าเปรียบเทียบกันให้ฟังแบบละเอียดๆ

คนดูไทยมักพูดถึงความฮาของหนังเรื่องนี้เป็นหลัก ความรู้สึกจากฟีดแบ็กทั่วไปที่ผมติดตามคือคนส่วนมากให้คะแนนอยู่ราวๆ 6–8/10 โดยเหตุผลที่ได้คะแนนค่อนข้างดีมาจากพากย์ไทยที่ทำให้มุกภาษาและจังหวะตลกถูกขยายออกมาได้อย่างลงตัว เสียงพากย์บางคนถูกยกย่องว่าเติมพลังให้ตัวละครจนดูน่ารักขึ้น แต่ก็มีข้อกังวลว่าบทบางช่วงถูกตัดหรือเปลี่ยนไปทำให้รายละเอียดความสัมพันธ์ลดทอนลง ผมมองว่าการเปรียบเทียบกับหนังโรแมนติกคอมเมดี้ต่างประเทศเช่น 'Crazy Rich Asians' ช่วยให้เห็นว่าคนไทยมักชื่นชอบองค์ประกอบที่เน้นความสนุกและเคมีคู่พระนางมากกว่าความซับซ้อนของบท จึงไม่แปลกที่งานภาพหรือโครงเรื่องซับซ้อนจะถูกมองข้ามไปบ้าง แต่ถ้าวัดกันที่ความบันเทิงสำหรับค่าตั๋ว พากย์ไทยเวอร์ชันนี้ถือว่าทำหน้าที่ได้ดีและทำให้ผู้ชมหัวเราะได้หลายช่วง ซึ่งในสายตาของผมก็นับว่าเป็นงานประสบความสำเร็จอย่างหนึ่ง

กระแสตอบรับจากผู้ชมต่อ 'Transformers: Rise of the Beasts' ดูจะเป็นการปะทะกันของสองกลุ่มใหญ่ — คนที่อยากได้งานบู๊หนัก ๆ กับคนที่อยากได้ความเป็นตัวละครที่ลึกขึ้น ผมมองว่าคนกลุ่มแรกชื่นชอบฉากแอ็กชันที่จัดเต็ม เอฟเฟกต์หุ่นยนต์และฉากไล่ล่าในเมืองกับป่า ทำให้หนังดูระเบิดความคุ้มค่าในโรง แต่คนกลุ่มหลังมักบ่นเรื่องบทที่บางและการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับหุ่นยนต์ที่ยังไม่ลงตัวเท่าไหร่ การรีวิวจากโซเชียลจึงออกทั้งสองขั้ว — มีคนยกย่องการกลับมาของดีไซน์ใหม่ ๆ และดนตรีที่เร้าใจ ในขณะที่บางคนนำไปเปรียบเทียบกับภาคก่อน ๆ ว่าเสียเอกลักษณ์เดิมไปบ้าง สุดท้ายแล้วผมคิดว่าหนังภาคนี้เหมาะกับคนที่มองหาความบันเทิงแบบเต็มตา แต่ถาต้องการเนื้อหาเชิงลึกอาจรู้สึกอยากได้มากกว่านี้

ตั้งแต่สมัยเด็กที่เปิดทีวีรอการ์ตูนเช้าวันเสาร์ ฉันมักนึกถึงกลิ่นของเรื่องราวและเพลงธีมของ 'The Smurfs' เวอร์ชันซีรีส์ทีวีเก่าๆ ที่ฉายเมื่อนานมาแล้ว เราโตมากับการตามหาแผ่นดีวีดีและบางครั้งได้ดูจากช่องที่มีลิขสิทธิ์ซ้ำๆ ชุดตอนซีรีส์ยุค 1980 นั้นมักจะมีวางจำหน่ายในรูปแบบแผ่นดีวีดีหรือชุดรวมของผู้ถือสิทธิ์ และในหลายประเทศมีการนำไปใส่ในร้านขายหนังแบบดิจิทัลอย่าง iTunes/Apple TV หรือ Amazon Video เป็นชุดให้ซื้อ มุมจริงใจคือ เสน่ห์ของซีรีส์ต้นฉบับหาได้ยากในบริการสตรีมมิ่งรายเดือนทั่วไป แต่ถ้าต้องการดูแบบถูกลิขสิทธิ์ ให้มองหาช่องทางจำหน่ายดิจิทัลหรือดีวีดีจากผู้แทนจำหน่ายที่มีใบอนุญาต เพราะนั่นคือวิธีที่มั่นใจที่สุดว่าจะได้ภาพครบ เสียงครบ และได้สนับสนุนเจ้าของผลงานโดยตรง

พึ่งได้ยินข่าวว่าตัวหนัง 'The Smurfs 2' เข้าโรงบ้านเราเมื่อกลางปี 2013 และผมพาเด็กๆ ไปดูเมื่อคืนวันที่หนึ่งสิงหาคม พ.ศ. 2556 นี่แหละ บรรยากาศตอนนั้นจอใหญ่เต็มไปด้วยสีฟ้า มีทั้งรอบพากย์ไทยและรอบฉบับเสียงต้นฉบับให้เลือก ส่วนรูปแบบการฉายก็จะเป็นทั้ง 2D และ 3D ขึ้นกับโรงภาพยนตร์ที่จัดโปรแกรม ผมเลือกตั๋วที่เป็นรอบพิเศษสำหรับครอบครัวที่โรงภาพยนตร์ในห้างใหญ่ ใกล้บ้าน ตอนนั้นโรงดังๆ อย่างที่ตั้งในศูนย์การค้าย่านหลักมักจะเอาเข้าฉาย เช่น โรงในเครือที่มีหน้าจอใหญ่และระบบเสียงดี ทำให้ภาพสีสดของเหล่าสเมิร์ฟกับดีไซน์มิวแทนต์ออกมาดีมาก เหมือนกับตอนที่เคยพาเด็กไปดู 'Toy Story 3' เลย รู้สึกว่าเป็นหนังเด็กที่เหมาะจะพาไปนั่งร่วมกันและมีรอบหลากหลายให้เลือกทั้งวัน

ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดคือพื้นหลังของเรื่องเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อดู 'สเมิร์ฟ 2' ครั้งแรก ฉันรู้สึกว่าหนังย้ายบรรยากาศจากความรู้สึกนิวยอร์กแบบภาคแรกมาเป็นบริบทยุโรปที่โรแมนติกและมีสีสันมากขึ้น ฉากปารีสถูกใช้เป็นฉากกลางที่ทำให้เหตุการณ์มีทั้งความอลังการและโรแมนติก ผลคือหนังมีโทนผสมระหว่างความตลกแบบครอบครัวกับการผจญภัยแฟนตาซีที่เน้นภาพและไอเดียสร้างสรรค์มากขึ้น อีกเรื่องที่ต่างคือโฟกัสของเรื่องราว — ภาคสองให้พื้นที่กับประเด็นตัวตนและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมากขึ้น ฉันชอบที่ผสมความเป็นตลกสีสันสดใสกับฉากที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย ทำให้รู้สึกว่าโลกของสเมิร์ฟไม่ใช่แค่ฉากสวย ๆ แต่ยังมีความซับซ้อนด้านอารมณ์ เหมาะกับคนดูหลายวัยและทำให้ฉากบางฉากมีน้ำหนักกว่าในภาคแรก

บอกตรงๆ ฉันติดอกติดใจความสดใสและความไร้เดียงสาของหนังเรื่องนี้ตั้งแต่ภาพแรกที่เห็นของหมู่บ้านสเมิร์ฟที่เต็มไปด้วยบ้านเห็ดสีสันสดใส พล็อตหลักของ 'The Smurfs' ในภาคแรกค่อนข้างตรงไปตรงมาและน่ารัก: เหล่าสเมิร์ฟถูกไล่ล่าจากหมู่บ้านโดยพ่อมดร้ายอย่างการ์กาเมล ซึ่งมีแผนจะจับพวกเขาไปใช้พลังเวทมนตร์ เมื่อการไล่ล่านั้นทำให้บางส่วนของสเมิร์ฟหลุดเข้าไปในโลกมนุษย์ พวกเขาต้องปรับตัวกับมหานครอย่างนิวยอร์ก ความแตกต่างระหว่างโลกเล็ก ๆ ของสเมิร์ฟกับโลกใหญ่ที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีและผู้คนเป็นแหล่งมุขและฉากซึ้ง ๆ ตลอดเรื่อง คนดูจะได้เห็นมิตรภาพที่เกิดขึ้นระหว่างสเมิร์ฟกับคู่สามีภรรยาชาวมนุษย์ที่ช่วยซ่อนและพาพวกเขาหลบหนี ขณะเดียวกันก็มีปมให้ต้องตามหาวิธีกลับบ้าน เรื่องไต่ระดับจากความปั่นป่วนเล็ก ๆ ไปสู่การปะทะกับการ์กาเมลที่ตามมาจนถึงเมืองใหญ่ ทำให้มีทั้งฉากฮา ฉากลุ้น และฉากอบอุ่นหัวใจในเวลาเดียวกัน สรุปคือภาคแรกเน้นความผจญภัยแบบครอบครัว ผสมกับมุกคัลต์นอสตัลเจียสำหรับคนที่เคยอ่านการ์ตูนสเมิร์ฟมาตั้งแต่เด็ก และจบด้วยโทนครอบครัวที่อบอุ่น ซึ่งทำให้หนังดูได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่

คะแนนจากนักวิจารณ์ไทยต่อ 'Top Gun: Maverick' มักเน้นไปที่สองเรื่องหลักคือการถ่ายภาพการบินที่สมจริงและการแสดงของนักแสดงนำ ซึ่งหลายรีวิวยกให้เป็นจุดแข็งที่ทำให้หนังได้คะแนนสูงกว่าค่าเฉลี่ยของหนังบล็อกบัสเตอร์ทั่วไป ผมรู้สึกว่าเสียงชมในบทความส่วนใหญ่จะเน้นคำว่า 'ประสบการณ์ในโรง' ไม่ใช่แค่นิยายวิชวลเท่านั้น นักวิจารณ์หลายรายให้คะแนนในช่วงประมาณ 8/10 หรือ 4/5 โดยยกเหตุผลว่าเทคนิคนำเสนอฉากแอ็กชันได้ตื่นตา สมกับที่ลงทุนถ่ายจริงบนเครื่องบิน ขณะเดียวกันก็มีคอมเมนต์ว่าโครงเรื่องและตัวละครรองยังอ่อน ทำให้บางบทวิจารณ์หักคะแนนในส่วนของเนื้อหา บทสรุปจากมุมมองของผมก็คือ ในไทยหนังได้รับการต้อนรับดีในแง่ภาพและการนำเสนอ แต่ถาวรย่อยจะแตกต่างตามความคาดหวังของนักวิจารณ์แต่ละคน