อนิเมะ โดโรโระ ตอนจบสื่อความหมายว่าอะไร

ระหว่างโลกแห่งความจริงกับดินแดนแห่งความหวัง ระหว่างใจที่เริ่มผูกพัน กับเวลาอันจำกัด เมื่อเธอจำต้องเลือกลับไป เขากลับเลือกเสียสละความเป็นนิรันดร์ รักแท้จะยังงดงามอยู่หรือไม่ "ทาโร่ต์ ทำนายรัก" คำทำนาย และความหมายของคำว่า พรหมลิขิต ที่อาจไม่ได้เขียนไว้บนฟ้า แต่เขียนไว้ในหัวใจทั้งสองดวง

"ในงานเลี้ยงวันประสูติพระเจ้า เธอถูกผลักล้มลงกลางสายตาผู้คน" เฟลอร์ ฟอน ไฮปาเตียส หญิงสาวผู้ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับองค์ชายเดลรอย เดอ โยเซฟา วัลธอร์ กลับถูกเขาหักหลังและประจานต่อหน้าสาธารณชน เพียงเพื่อหญิงสาวที่สมบูรณ์แบบกว่า ออโรร่า ฟอน ไฮปาเตียส พี่สาวแท้ๆของเธอเอง ความรักที่ยอมทำทุกอย่างให้ กลับไม่มีค่าแม้แต่นิดเดียว… ในโลกที่เต็มไปด้วยการเมือง ซุบซิบนินทา และอคติในสายเลือด เธอจะไม่เป็นเหยื่ออีกต่อไป แต่จะกลายเป็นเพลิงที่พร้อมเผาผลาญทุกสิ่ง เมื่อผู้คนเห็นเธอเป็นแค่ตัวร้ายในนิยายรักของเดลรอยกับออโรร่า งั้นเธอก็จะพิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเขาคิดผิดเอง!

เมื่ออาดรีอาโน โมเรลลี ตระหนักได้ว่าฉันไม่ได้ส่งคำร้องขอใช้จ่ายในบ้านเลยตลอดสามวัน เขาก็โทรหาฉันด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน “เซราฟิน่า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลและอดทน “เรื่องที่คลินิกเรียบร้อยแล้วนะ แฟ้มของคุณกลับมาอยู่ในลำดับความสำคัญอีกครั้ง เห็นไหม? เมื่อคุณหยุดทำให้ทุกอย่างยุ่งยากและเรียนรู้ว่าครอบครัวนี้ทำงานอย่างไร ผมก็จะดูแลคุณให้ดี" เขามักจะฟังดูอ่อนโยนที่สุดยามที่เขากำลังย้ำเตือนว่าใครคือผู้ถือครองอำนาจ สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ในวินาทีที่ชื่อของเขาปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ เอกสารการหย่าของฉันก็ถูกร่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว หากมองจากภายนอก ฉันมีทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะปรารถนา: เพนต์เฮาส์ที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา คนขับรถที่เรียกใช้ได้ตลอดเวลา เสื้อผ้าแบรนด์เนม และนามสกุลของชายที่น่าเกรงขามที่สุดคนหนึ่งในเมือง แต่เกือบจะไม่มีอะไรเลยที่เป็นของฉัน บัตรเครดิตถูกตรวจสอบ เงินสดต้องได้รับอนุมัติ เหล่าพนักงานรับคำสั่งจากวิเวียน่า คอสต้า ก่อนจะฟังฉันเสียอีก แม้แต่งบประมาณตู้เสื้อผ้า ตารางเวลาของฉัน และการเข้าถึงห้องทำงานของครอบครัว ทั้งหมดล้วนต้องผ่านมือของเธอทั้งสิ้น อาดรีอาโนเรียกสิ่งนี้ว่าความสะดวกสบาย เมื่อสามวันก่อน ฉันถูกนำตัวส่งคลินิกเอกชนอย่างเร่งด่วน เลือดซึมทะลุชุดเดรสของฉัน ในขณะที่หมอบอกว่ายังมีโอกาสช่วยเด็กได้ หากจ่ายเงินมัดจำฉุกเฉินทันที ฉันโทรหาอาดรีอาโนจนมือสั่น แต่วิเวียน่าประวิงเวลาการโอนเงิน ตอนแรกเธอบอกว่าไม่มีการอนุมัติโดยตรง ต่อมาเธอบอกว่าจำนวนเงินมากเกินไป จากนั้นเธอก็อ้างว่า อาดรีอาโนกำลังประชุมและไม่ควรถูกรบกวนด้วยเรื่องที่อาจจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรง กว่าเงินจะโอนมาถึง มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ลูกจากไปแล้ว ฉันยอมอยู่กับอาดรีอาโนด้วยเหตุผลสองประการ: ฉันรักเขา และฉันเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาที่สำคัญจริงๆ เขาจะเลือกฉัน ฉันคิดผิดทั้งสองอย่าง ลูกของเราตายก่อน และความสัมพันธ์ของเราก็ตายตามไปพร้อมกัน

โรซาลินด์ ธอร์น น้องสาวแท้ๆ ของฉัน แย่งแฟนของฉันไปถึงเก้าคนติดต่อกัน ฉันกลัวการมีความรักจนไม่กล้ารักใครอีกเลย จนกระทั่ง นิโคไล โวลคอฟ มาขอฉันแต่งงาน เขาทะนุถนอมฉันราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ฉันเชื่อหมดใจว่าในที่สุดฉันก็เจอ 'คนที่ใช่' เสียที ฉันคิดว่าตัวเองถูกกำหนดมาให้เป็น 'ดอนน่า' ของเขา ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและปลอดภัยเคียงข้างเขา ในคืนก่อนวันแต่งงานของเรา นิโคไลส่งโรซาลินด์ไปต่างประเทศ หลังจากแต่งงานกันได้สี่ปี ฉันได้พบกับโรซาลินด์อีกครั้งในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง แขกคนหนึ่งแสยะยิ้มพลางถามเธอว่า “นิโคไลส่งเธอไปเน่าตายที่ต่างประเทศตั้งสี่ปี เธอไม่เกลียดเขาเหรอ?” โรซาลินด์ยิ้มอย่างยั่วยวนแล้วตอบว่า “เขาเป็นพ่อของลูกทั้งสองคนของฉัน ฉันจะเกลียดเขาลงได้ยังไงล่ะ?” ห้องทั้งห้องพลันเงียบกริบราวกับป่าช้า “พี่สาวของฉันเนี่ยโง่เง่าไร้เดียงสาชะมัด ที่เชื่อว่านิโคไลเกลียดฉันจริงๆ!” เธอแค่นยิ้มด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม “ความจริงก็คือ ฉันให้กำเนิดทายาทของเขา อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเขา ขับซูเปอร์คาร์ของเขา และใช้เงินของเขาต่างหาก” พอเธอพูดจบ สายตาทุกคู่ในห้องก็หันมาจับจ้องที่ฉันทันที ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของนิโคไล โวลคอฟ ฉันไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวายอาละวาด ฉันเพียงแค่กด 'ส่ง' อีเมลที่ร่างทิ้งไว้นานแล้ว และคำตอบรับก็ส่งกลับมาอย่างรวดเร็ว [ยินดีต้อนรับคุณเข้าสู่ทีมแพทย์ของฉันอย่างยิ่ง ฉันรอคุณอยู่เสมอ] เมื่อจ้องมองข้อความตอบกลับนั้น รอยยิ้มที่แท้จริงก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉันอีกครั้ง นิโคไล โวลคอฟ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นรักฉันอีกต่อไปแล้ว

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก