บทที่ 1

ตอนที่ฉันเดินออกจากศูนย์สตรีเซนต์มาเรียล คำพูดของหมอยังคงดังก้องอยู่ในหู

"เราสูญเสียโอกาสสุดท้ายที่จะรักษาการตั้งครรภ์ไว้แล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะกลับมาอีกสำหรับครั้งนี้"

เมื่อฉันไปถึงสำนักงานใหญ่ของโมเรลลี อาดรีอาโนก็กำลังอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว เขากำลังเซ็นเอกสารที่วิเวียน่า คอสต้าเพิ่งวางลงตรงหน้าเขา

เมื่อฉันบอกเขาว่าฉันต้องการหย่า ตอนแรกเขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ เขาเพียงแต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“นี่มันเรื่องอะไรอีก? คุณโกรธเพราะผมไม่ได้กลับมากินข้าวเย็นเมื่อคืนเหรอ?” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นตำหนิเล็กน้อย “เซราฟิน่า อย่าพูดอะไรแบบนั้น มันดูเป็นเด็กๆ”

“ฉันไม่ได้พูดเล่น” ฉันบอก “ฉันต้องการหย่า”

นั่นทำให้เขาเงยหน้าขึ้นในที่สุด เขาลุกขึ้นและเดินตรงมาหาฉันด้วยท่าทางสงบ เกือบจะเหมือนการตามใจ ราวกับว่าฉันแค่กำลังเรียกร้องความสนใจอีกครั้ง

เมื่อเขาเอื้อมมือมาจะจับมือฉัน ฉันถอยหลังหนีก่อนที่เขาจะแตะต้องตัว มือของเขาค้างอยู่ในอากาศครู่หนึ่ง ความขุ่นมัวพาดผ่านใบหน้าของเขาแวบหนึ่งแล้วก็จางหายไป

“ผมรู้ว่าคุณโกรธเรื่องคลินิก” เขาพูด “แต่ที่ผมระงับเรื่องนั้นไว้เพราะผมไม่ต้องการให้คุณกระโดดเข้าใส่ทุกขั้นตอนการรักษาที่แสนแพงที่พวกเขาเสนอมา ความตื่นตระหนกไม่ใช่แผนการที่ดีหรอกนะ”

เขาเหลือบมองวิเวียน่า ซึ่งยืนสงบอยู่ข้างโต๊ะทำงาน เธอช่างดูเนี้ยบและเยือกเย็น เป็นภาพลักษณ์ของพนักงานผู้ซื่อสัตย์และเปี่ยมประสิทธิภาพ

“เธอแค่ทำตามคำสั่งของผม คุณไปเถียงกับเธอที่หน้าเคาน์เตอร์จ่ายเงินต่อหน้าพนักงานได้ยังไง? ผมคืนสิทธิ์การเข้าถึงเงินให้คุณแล้วเมื่อวานนี้ เพราะฉะนั้นถ้าเป็นเรื่องเงิน มันก็จบไปแล้ว”

ก่อนที่ฉันจะได้ตอบ เขาเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ

“มีคนรอพบผมอยู่ ผมต้องบริหารองค์กรทั้งองค์กรนะ เซราฟิน่า ผมไม่มีเวลามาเสียกับฉากดราม่าแบบนี้บ่อยๆ หรอก”

“คืนนี้ผมจะเข้าไปหา ผมจะซื้อขนมหวานจากเบลลาดอนน่าไปฝาก ทำตัวให้ดีแล้วรอผมนะ”

เขามั่นใจว่าฉันจะอยู่ มั่นใจว่าความอ่อนโยนเพียงเล็กน้อยจะทำให้ฉันให้อภัยทุกอย่าง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาคิดถูกมาเสมอ แม้กระทั่งตอนที่เขาทิ้งให้ฉันยืนตากฝนเพราะวิเวียน่าต้องการตัวเขาที่ไหนสักแห่ง ก็แค่ประโยคเดียวที่พูดเบาๆ —เธอทำงานให้ผม อย่าทำให้เรื่องมันน่าเกลียดเลย—แล้วฉันก็จะกลืนความเจ็บปวดนั้นลงไปและทำเป็นว่าฉันเข้าใจ

แต่ตอนนี้ ของหวานไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว ไม่ว่าเขาจะเปิดระบบโอนเงินให้ใหม่หรือไม่ มันก็ไร้ค่า

หากอาดรีอาโนยอมฟังฉันเมื่อสามวันก่อน ฉันอาจจะยังโง่พอที่จะอยู่ที่นี่ต่อ

วันนั้นฉันโทรหาเขาจากโถงทางเดินของโรงพยาบาลและอ้อนวอนขอให้เขาอย่าเพิ่งวางสายจนกว่าฉันจะพูดจบ แต่เสียงของวิเวียน่าเข้าถึงเขาก่อน

“เจ้านายคะ ฉันคิดว่าคุณนายโมเรลลี น่าจะเข้าใจฉันผิด ฉันแค่บอกทางคลินิกว่ายอดเงินมันสูงเกินกว่าจะจ่ายได้โดยไม่มีรายละเอียดทั้งหมด ถ้าเธอต้องการด่วนจริงๆ ฉันสามารถบังคับยอดโอนให้ผ่านได้ แม้ว่ามันจะผิดขั้นตอนก็ตาม ฉันแค่กังวลว่าบอร์ดบริหารการเงินจะตั้งคำถามภายหลัง ฉันเข้มงวดเกินไปเพราะคิดว่าเธอควรจะเรียนรู้วิธีการจัดการเรื่องต่างๆ ในครอบครัวนี้ค่ะ”

แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว

“เซราฟิน่า” อาดรีอาโนพูดด้วยความรำคาญ “คุณได้ยินไหมว่าเธอหวังดีแค่ไหน? ทำไมคุณไม่เรียนรู้จากเธอบ้างแทนที่จะตื่นตูมทุกครั้งที่มีอะไรผิดพลาด? ทำตามที่วิเวียน่าบอกซะ พองานเอกสารเรียบร้อยแล้วเราค่อยคุยกัน”

มันเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่ฉันต้องการอะไรสักอย่าง ไปคุยกับวิเวียน่าสิ ทำตามที่วิเวียน่าจัดการสิ ทำอะไรก็ตามที่วิเวียน่าบอกคุณ

ฉันเป็นภรรยาของอาดรีอาโน โมเรลลี แต่ฉันกลับมีอำนาจในโลกใบนี้น้อยกว่าผู้หญิงที่จัดการตารางเวลาให้เขาเสียอีก แม้แต่งานเลี้ยงอาหารค่ำอย่างเป็นทางการ งานระดมทุนทางการเมือง หรือการรวมตัวส่วนตัวของครอบครัวที่ฉันถูกคาดหวังให้ยืนเคียงข้างเขา ฉันยังต้องขอชุดเดรสและเครื่องประดับผ่านวิเวียน่า และทุกครั้งเธอมักจะหาเหตุผลส่งฉันกลับมามือเปล่าเสมอ เช่น เฉดสีนี้ไม่ใช่แบบที่อาดรีอาโนชอบ สร้อยคอนี้เด่นเกินไป ยื่นคำขอสายเกินไป หรือเครื่องประดับชิ้นที่ดูดีกว่าถูกจัดสรรให้คนอื่นไปแล้ว

ดังนั้นฉันจึงมักจะจบลงด้วยการยืนข้างอาดรีอาโนในชุดที่ล้าสมัยหรือไม่พอดีตัว ในขณะที่เขาจะโน้มตัวเข้ามาใกล้และกระซิบด้วยน้ำเสียงเกือบจะอ่อนโยนว่า “เซราฟิน่า คุณคือตัวแทนของผม พยายามอย่าทำให้ครอบครัวต้องอับอายนะ”

ราวกับว่ามันเป็นความผิดพลาดของฉัน

ความจริงนั้นเรียบง่ายกว่ามาก: ฉันไม่สามารถจัดการได้แม้แต่เรื่องที่เล็กน้อยที่สุด เพราะอาดรีอาโนวางทุกอย่างไว้ในมือของวิเวียน่า แล้วทำราวกับว่าฉันเป็นคนไร้ความสามารถที่ต้องพึ่งพาเธอ เขารู้อยู่เต็มอกว่าการตั้งครรภ์ครั้งนี้ไม่คงที่ตั้งแต่แรก เขารู้ว่าหมอเตือนว่าการล่าช้าใดๆ อาจเป็นอันตราย เขารู้ว่าฉันวนเวียนเข้าออกนัดหมายมาหลายสัปดาห์แล้ว แต่ถึงกระนั้น ในยามที่ฉันต้องการเขาที่สุด เขาก็ยังให้คำตอบเดิมกับฉันเหมือนที่เคยให้เสมอมา:

ไปผ่านทางวิเวียน่าซะ