อยากหยุดตะวันไว้ที่ปลายฟ้า มีภาคต่อไหม

เคยนั่งมองพระอาทิตย์ตกที่ชายหาดตอนวัยรุ่นแล้วรู้สึกเหมือนอยากหยุดเวลาไว้ตรงนั้น ความรู้สึกนี้ทำให้คิดถึงเพลง 'Time in a Bottle' ของ Jim Croce ทันที เนื้อเพลงพูดถึงความปรารถนาที่จะเก็บรักษาช่วงเวลาสำคัญไว้ แม้รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เสียงกีตาร์อันอบอุ่นและน้ำเสียงของเขาทำให้เพลงนี้เหมาะกับการนั่งครุ่นคิดถึงความหมายของเวลา ถ้าให้เลือกเพลงไทย คงเป็น 'หยุดไว้ที่ดาว' ของพุ่มพวง ดวงจันทร์ ที่สะท้อนความโหยหาอดีตผ่านทำนองลูกทุ่งอ่อนโยน

มีหนังสือเล่มหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนหยุดเวลาตอนอ่านได้จริงๆ เลย นั่นคือ 'อยากหยุดตะวันไว้ที่ปลายฟ้า' ผลงานของ 'ทมยันตี' นักเขียนชื่อดังของไทยที่หลายคนน่าจะคุ้นเคย นวนิยายเรื่องนี้พูดถึงความรักที่ผูกพันระหว่างตัวละครหลักสองคนในยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 ความรู้สึกที่พวกเขามีต่อกันมันลึกซึ้งและซับซ้อนมาก จนบางทีก็รู้สึกว่าเวลาเหมือนหยุดนิ่งจริงๆ ตอนอ่านผมชอบบรรยากาศของเรื่องที่ถ่ายทอดออกมาได้อย่างสมจริง เป็นหนึ่งในหนังสือที่ทำให้เราอยากกลับไปอ่านซ้ำบ่อยๆ

แว่วมาว่าบทกวีไพเราะบทนี้มาจากปลายปากกาของ สุทธิสาร บุญยภาส ศิลปินนักเขียนผู้หลงใหลในความงามของธรรมชาติ ตอนแรกที่ได้อ่าน 'อยากหยุดตะวันไว้ที่ปลายฟ้า' รู้สึกเหมือนมีสายลมเย็นๆ พัดผ่านใจ ท่วงทำนองภาษาที่ลื่นไหลและภาพพจน์ที่คมชัดทำให้จินตนาการภาพพระอาทิตย์ตกที่หยุดนิ่งได้อย่างชัดเจน เคยมีโอกาสเจอผลงานอื่นๆ ของคุณสุทธิสารในนิตยสารวรรณกรรมบางเล่ม ลีลาการเขียนที่ผสมผสานความเรียบง่ายกับความลึกซึ้งได้อย่างลงตัวแบบนี้หาได้ยากจริงๆ

พอได้ยินชื่อเรื่อง 'อยากหยุดตะวันไว้ที่ปลายฟ้า' แล้วนึกถึงวรรณกรรมเยาวชนที่ให้อารมณ์ลึกซึ้ง ผมเคยอ่านรีวิวว่ามันชนะรางวัลซีไรต์ปี 2006 ซึ่งถือเป็นรางวัลใหญ่ของวงการเขียนบ้านเรา นอกจากนี้ยังได้รางวัลชมเชยจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติด้วยนะ สิ่งที่น่าสนใจคือหนังสือเล่มนี้มักถูกพูดถึงในแง่ของการใช้ภาษาที่ละเมียดละไม แม้จะเป็นงานแนวเด็กแต่ก็ซ่อนแง่คิดชีวิตไว้มากมาย บางโรงเรียนถึงกับนำไปเป็นหนังสือแนะนำในโครงการส่งเสริมการอ่านเลยทีเดียว

ปลายเรื่องของ 'ตีแสกตะวัน' ทิ้งร่องรอยไว้แบบที่ทำให้ฉันยิ้มบาง ๆ มากกว่าจะยืนยันอะไรชัดเจน ฉากสุดท้ายไม่ได้ปิดทุกปมแบบเรียบร้อย แต่ก็ไม่ได้ทิ้งช่องโหว่จนรู้สึกถูกทิ้งกลางอากาศด้วย ฉากที่ตัวเอกหยุดเดินแล้วมองไปยังเส้นขอบฟ้า พร้อมกับบทสนทนาสั้น ๆ ที่มีคำใบ้เกี่ยวกับแผนการใหม่หรือคนที่ยังมีบทบาทอยู่ เป็นตัวอย่างของการวางฝักฝ่ายที่เปิดไว้เล็กน้อย — เหมือนตอนท้ายของ 'Steins;Gate' ที่ไม่ได้เขียนฉากต่อโดยตรงแต่ให้ความเป็นไปได้สำหรับเรื่องราวข้างหน้า ในมุมมองของการเล่าเรื่อง ฉันคิดว่าผู้เขียนตั้งใจให้ตอนจบเป็นประตูเล็ก ๆ มากกว่าประตูยักษ์ นั่นหมายความว่าถ้าไลน์การเงินและความนิยมของผลงานยังไปได้ ผู้สร้างมีพื้นที่ที่จะเติมเรื่องราวต่อได้ง่าย ทั้งจากเส้นตัวละครที่ยังไม่สรุปและประเด็นปริศนาบางอย่างที่ยังรอเฉลย แต่ถามว่ามีการยืนยันภาคต่อหรือไม่ คำตอบสำหรับฉันคือ 'แง้มไว้' มากกว่า 'ประกาศแล้ว' — มันเป็นการให้ความหวังแบบอ่อน ๆ ที่เตรียมเอาไว้ หากทีมงานอยากต่อก็สามารถขยายโลกของเรื่องได้อย่างมีเหตุผล ส่วนความรู้สึกหลังอ่านจบคือความอยากติดตามต่อมากกว่าโกรธหรือผิดหวัง ฉันชอบการทิ้งช่องว่างแบบนี้เพราะมันให้แฟน ๆ ได้คุยกัน จินตนาการ และเดาไปต่าง ๆ นานา — เหมือนกับการยี่สิบก้าวของเรื่องราวที่กำลังรอคนขยับต่อด้วยความระมัดระวัง

เคยนึกเล่นๆ ว่าถ้าเวลาเดินช้าลงสักวันนึง จะมีอะไรน่าสะสมไว้บ้าง ของที่คิดว่าน่าลงทุนที่สุดคงเป็นพวกโปสการ์ด Limited Edition จากซีรีส์โปรด อย่างโปสการ์ดฉากพระอาทิตย์ตกจาก 'Your Name' ที่ฮิตมากเมื่อปีก่อน ตอนนี้กลายเป็นของสะสมหายากแล้ว บางแผ่นราคาพุ่งถึงหลักพัน ส่วนตัวชอบแนวนี้เพราะมันจับความรู้สึก 'ช่วงเวลาชั่วพริบตา' ได้ดีมาก แม้แต่พวกแสตมป์ที่ระลึกจากงานอนิเมะก็เป็นอีกตัวเลือกน่าสนใจ ของพวกนี้มักมีดีไซน์ไม่ซ้ำใครและราคาจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นตามเวลา

แฟนคลับมักจะตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับเส้นเวลาและการสื่อสารข้ามมิติเกี่ยวกับ 'ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า' กันอย่างคึกคักเลยทีเดียว โดยส่วนตัวฉันชอบทฤษฎีที่ชี้ว่าเหตุการณ์สำคัญสองฉาก — ฉากดวงดาวตกตอนจบกับฉากเด็กสองคนสัญญากันใต้ต้นไม้ใหญ่ตอนเริ่มเรื่อง — เชื่อมต่อกันด้วยความทรงจำที่ถูกส่งผ่านวัตถุชิ้นเล็ก ๆ เช่นจดหมายหรือสร้อยลูกปัด นั่นทำให้การกลับมาพบกันไม่ได้เป็นแค่โชคชะตา แต่เหมือนการสะสมเศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น ในมุมมองของฉัน ทฤษฎีนี้น่าสนใจเพราะมันอธิบายความไม่ชัดเจนของเนื้อเรื่องได้โดยไม่ทำลายเสน่ห์ของความคลุมเครือ — เหมือนกับฉากที่ดาวตกใน 'Kimi no Na wa' ที่ย้ำเตือนว่าการเชื่อมโยงระหว่างคนสองคนอาจข้ามพ้นกฎทางกายภาพไปแล้ว การยอมรับว่าความทรงจำสามารถ 'รั่วไหล' หรือถูกสื่อสารผ่านสัญลักษณ์ทำให้ฉากสุดท้ายของ 'ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า' กลายเป็นพื้นที่ของการอ่านซ้ำและตีความใหม่ แทนที่จะเป็นบทสรุปที่ตายตัว นั่นแหละที่ทำให้ฉันยินดีกลับไปดูซ้ำอีกครั้งและคุยกับเพื่อน ๆ ถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ

นี่เป็นเรื่องที่เล่ากันในวงแคบของแฟนหนังตลกไทยมาสักพักแล้ว — สถานะอย่างเป็นทางการของ 'หอแต๊วแตกสัปะหยด' ยังไม่มีการประกาศใหญ่จากผู้สร้างหรือค่ายหนังที่ชัดเจน แม้จะมีข่าวลือและโพสต์จากแฟนคลับในโซเชียลมีเดียเข้ามาเป็นระยะ แต่สิ่งที่ต่างจากข่าวลือก็คือการขยับตัวของทีมงานจริง ๆ เช่นการเปิดกล้องหรือการปล่อยผู้กำกับและนักแสดงหลักออกสื่อ มุมมองส่วนตัวในฐานะแฟนหนังที่ติดตามแฟรนไชส์นี้มานานคือถ้าผู้สร้างอยากให้แฟรนไชส์มีชีวิตต่อไป ทางเลือกมีตั้งแต่ทำต่อแบบภาคต่อที่ต่อเรื่องเดิม ไปจนถึงรีเมกแบบยกเครื่องหรือแม้แต่สปินออฟที่จับตัวละครข้าง ๆ มาขยายความ เห็นได้จากตัวอย่างต่างประเทศอย่าง 'Ringu' ที่ถูกรีเมกเป็น 'The Ring' แล้วกลับมามีคนดูใหม่ ๆ มากมาย หากทีมงานไทยอยากขยายฐานคนดู อาจเลือกแนวทางเดียวกัน แต่ทั้งหมดขึ้นกับงบประมาณและความพร้อมของนักแสดง หากไม่มีการประกาศภายในไม่กี่เดือนข้างหน้า ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะยังเป็นแค่ข่าวลืออีกระลอกหนึ่ง แต่ความคาดหวังจากแฟน ๆ ยังอยู่แน่นอน

พูดตรงๆ ผมรู้สึกว่า 'ลมพัดผ่านดาว' จบได้แบบลงตัว แต่ก็ทิ้งช่องว่างให้จินตนาการได้บ้าง สรุปแบบไม่สปอยหนักๆ ก็คือจุดปมหลักของเรื่องถูกแก้ไขหรือมีคำตอบชัดเจนในตอนท้าย แต่ผู้แต่งเลือกจะไม่ปิดทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทั้งหลาย เช่น ชะตากรรมของตัวรองบางตัวหรืออนาคตระยะยาวของโลกเรื่องราว ทำให้ภาพรวมให้ความรู้สึกว่าเป็นตอนจบแบบปิด-ปลายเปิด (closed yet open-ended) — เสร็จแต่ไม่อึดอัด ผมชอบการตีความแบบนี้เพราะมันให้ความพอใจจากการเห็นการเติบโตของตัวละครหลัก แต่ยังคงเหลือความหวังและความเป็นไปได้ให้คนอ่านจินตนาการต่อ คล้ายกับการจบของ 'Your Name' ที่ให้ความรู้สึกครบถ้วนในตัวเองแต่ยังมีความละมุนให้ขบคิดต่อ ส่วนถ้าใครคาดหวังว่าทุกปมจะต้องมีบทสรุปทั้งหมดแบบฉับพลัน อาจรู้สึกอยากให้มีภาคต่อที่ชัดเจนมากขึ้น ส่วนตัวผมมองว่าถ้าผู้แต่งอยากเล่าเรื่องต่อจริง ๆ ก็สามารถมีภาคแยกหรือภาคต่อได้ ไม่ใช่เพราะจบค้าง แต่เพราะพื้นที่โลกของเรื่องยังมีเรื่องให้ขยายได้อีกเยอะ นี่คือความพอดีที่ทำให้ผมยิ้มเมื่อจบ พร้อมจะรอดูว่าจะมีสัญญาณการต่อยอดจากผู้แต่งหรือไม่