บ่วงรัก พ่อเลี้ยงเหนือฟ้า นิยาย & เรื่องราว

คุณรังสิมันต์พร้อมภรรยากล่าวอวยพรไล่เลี่ยกัน “ขอบคุณครับคุณพ่อคุณแม่ครับ” ปุณณภพยกมือไหว้บุพการีพร้อม ๆ กับมธุสร

ฉันเอี้ยวหน้ากลับไปมองพี่จี๊ดด้วยความสงสัยเมื่อจู่ ๆ เธอก็ตะโกนเรียกชื่อฉันเสียงดังแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเล่นเอาฉันถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ "อย่าโกรธพ่อเลี้ยงที่เขาใจร้ายใส่เลยนะคะ เขาก็แค่ฝังใจ" "........" "แต่พี่เชื่อว่าคุณเพียงจะรักษาบาดแผลในใจให้พ่อเลี้ยงได้แน่นอน" "........"

ผมมองหน้าพี่นิก พ่อเลี้ยงเดี่ยวที่หัวหมุนกับการเลี้ยงลูกคนเดียวด้วยความเห็นใจ “ได้ครับ ตรงนี้พี่ไม่ต้องเป็นห่วงเลย เดี๋ยวผมจะ ‘ขอบคุณ’ เขาเป็นอย่างดีครับ”

ตอนที่ 16 ไฟรักพ่อเลี้ยง NC ภาคินัยกลับมาจากตัวอำเภอ เขาเดินมาทรุดตัวนั่งที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาจ้องมองไปยังสมาร์ตโฟนเครื่องนั้น เมื่อเช้าเขาขับรถเข้าไปในตัวเมืองเพื่อจ้างช่างในร้านโทรศัพท์แห่งหนึ่งให้ปลดล็อกรหัสผ่านของโทรศัพท์เครื่องนี้จนสำเร็จ พ่อ เลี้ยงกำลังจ้องมองรูปถ่ายบนหน้าจอด้วยสายตาที่แข็งกร้าว ในรูปนั้นเนตรดาวกำลังยิ้มให้รณพีร์อย่างมีความสุข ทั้งสองคนดูสนิทสนมกันมาก เพราะเป็นคู่รักกันมานานตามหลักฐานที่ได้ปรากฏอย่างขัดเจน จนภาคินัยไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป

“ขวัญเอ๊ยขวัญมานะเหนือ พี่ขอโทษที่ไม่ยอมฟังกันก่อน เอาแต่ใช้อารมณ์ พี่หึงเหนือมากไปหน่อย รู้หรือเปล่าว่าถ้าเหนือเป็นอะไรไปพี่คงอยู่ไม่ได้” อ้อมกอดลึกซึ้งและถ้อยคำอ่อนโยนออกจากปากพ่อเลี้ยงภูผา แม้จะผ่านมาเกือบนาทีแต่น้ำเหนือยังคงรู้สึกเหมือนตกอยู่ในหลุมรักที่เขาเป ็นคนขุด จะตะเกียกตะกายปีนขึ้นมา แข้งขาก็อ่อนแรงไปหมด

โบวี่ในชุดตาข่ายสีขาวสุดเซ็กซี่พูดขึ้นที่หน้าประตูบ้าน "พี่โบวี่" แสงเหนือพูดขึ้นด้วยความดีใจแล้ววิ่งไปกอดโบวี่ โบวี่กอดแล้วอุ้มแสงเหนือไว้ "ลุงโบวี่ต่างหาก" คุณสิบทิศพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มที่มุมปาก

คนเราเกิดมาเวรกรรมไม่เหมือนกัน ท่านไม่ควรไปลงกับลูกสาวที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่แบบนี้ จันทราตีมือตัวเองไปมา ดอกรักเข้ามาจับมือเอาไว้ ไม่ยอมให้มารดาตีมือตัวเอง จันทรานั่งลงร้องไห้โฮออกมา ดอกรักมองมารดาอย่างไม่เข้าใจ ขยับเข้าไปกอดท่านเอาไว้ ร้องว่าหิวๆ จันทราเบือนหน้าหนี ถึงจะโมโหย ังไงก็รัก เพราะคนที่เข้ามากอดประจบประแจงก็คือลูก ยังรู้ว่าเธอโกรธเลยมาง้อมากอด แต่พอเธอดุมากๆ เข้า ทำเสียงแข็งใส่ก็จะหงอ รีบหนีไปหลบอยู่มุมหนึ่งของบ้าน นั่งตัวสั่นกอดเข่าหวาดกลัว กัดเล็บไปมาก้มงุดไม่กล้าสบตา

ลีโอนาโดพยายามที่จะไม่มองอิงดาวแต่เขาก็ไม่หยุดที่จะขวางเธอเช่นกัน เย็นของวัน "คุณพ่อคะแม่ดาวเค้าได้ฝากเบอติดต่อไว้รึเปล่าคะ" เมื่อลีโอนาโดยอมปล่อยตัวอิงดาวออกมาได้เธอก็รีบมาเค้นถามกับชัยพฤกษ์เรื่องแม่ของเธอทันที

ฉันอุทานร้องเสียงหลง ยื่นมือออกไปโอบกอดรอบลำคอของเขาเอาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว เขาอาศัยจังหวะนั้นรวบตัวอุ้มฉันขึ้นในท่าเจ้าสาว ก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็พามาจนถึงราวบาร์จับที่อยู่ติดกำแพง "อย่าขยับ" เขาปล่อยร่างของฉันลง ทว่ากลับไม่ได้ยอมคลายมือ

“รู้แล้วเราจะไปทำอะไรได้ แม่หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้น รักจนไม่ลืมหูลืมตา” “ฝุ่นเป็นห่วงเหนือ ไหนเคยบอกว่าเราจะดูแลกันไปตลอดไง” ฝุ่นกอดพี่สาวไว้แน่นกว่าเดิม ดาวเหนือเป็นผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดในชีวิต ต่อให้ต้องไปตายเอาดาบหน้าด้วยกันก็จะไป “ถ้าเหนืออยู่ไหน ฝุ่นก็จะอยู ่ที่นั่น เราจะไม่ทิ้งกัน”