อลิซ ในแดน มหัศจรรย์ Netflix นักแสดงหลักมีใครบ้าง?

ความทรงจำเกี่ยวกับ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์' มักจะพาฉันกลับไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยความประหลาดและตัวละครที่ต่างคนต่างมีคาแรกเตอร์ชัดเจน ฉันมองว่า 'อลิซ' คือแกนกลางของเรื่อง เธอเป็นเด็กสาวที่ตกลงไปในโพรงกระต่ายแล้วพบว่าตัวเองโต-เล็กไปมา ทำให้ฉากเปลี่ยนสัดส่วนกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการสำรวจตัวตนและความอยากรู้อยากเห็น ต่อมาที่ฉันมักนึกถึงคือ 'กระต่ายขาว' ตัวรีบร้อนกับนาฬิกาในมือ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ผลักดันให้อลิซออกผจญภัยอย่างไม่ตั้งใจ โต๊ะน้ำชาของ 'เจ้าชายหมวกบ้า' กับ 'มาร์ช แฮร์' และ 'ดอร์มอซ' ก็เป็นอีกมุมที่ฉันหลงรัก ทั้งบทสนทนาที่ไม่มีตรรกะและความรู้สึกของเวลาแปลก ๆ ที่ทำให้ฉากนั้นทั้งน่าขำและน่าสะเทือนใจในคราวเดียว สุดท้าย 'ราชินีแห่งหัวใจ' กับคำสั่งสุดโหดว่า "ตัดหัวพวกมัน!" สะท้อนความไม่ยุติธรรมและความบ้าคลั่งของอำนาจได้อย่างเฉียบคม ฉากการเล่นครอกเก็ตที่ใช้นกฟลามิงโกเป็นไม้ตีเป็นหนึ่งในภาพที่ติดตาฉันมาก เพราะมันรวมความลึกลับ ความฮา และความรุนแรงแบบเย้ยหยันเอาไว้ในฉากเดียว มุมมองส่วนตัวคือเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ตัวละครหลักเพียงไม่กี่คน แต่เป็นการออกแบบตัวละครที่ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ต่าง ๆ ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่อ่านฉันค้นพบแง่มุมใหม่ ๆ ของเรื่องเสมอ

รายชื่อนักแสดงหลักของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' ที่ฉันชื่นชอบมีหลายคนที่ทำให้ฉากต่าง ๆ สดขึ้นด้วยบุคลิกชัดเจน นักแสดงนำสำคัญคือ Mia Wasikowska ที่รับบทเป็น Alice Kingsleigh—เธอให้ความเป็นผู้ใหญ่และความกล้าหาญแบบเงียบ ๆ แก่ตัวละครนี้ ขณะเดียวกัน Johnny Depp กลับมาสวมบท Tarrant Hightopp หรือ Mad Hatter ในเวอร์ชันที่ยังคงความเพี้ยนแต่ลุ่มลึกกว่าที่เคยเห็น Helena Bonham Carter และ Anne Hathaway เป็นคู่อริ-พี่น้องที่เด่นชัดโดย Helena เล่น Iracebeth หรือ Red Queen ด้วยคาแรกเตอร์ดุดัน ส่วน Anne ในบท Mirana หรือ White Queen มีความอบอุ่นเยือกเย็นที่เติมมิติให้โลกแห่งเทพนิยายนี้ อีกคนที่น่าสนใจคือ Sacha Baron Cohen ที่มารับบทเป็น Time ซึ่งเป็นตัวละครใหม่สำคัญที่ขยับโครงเรื่องและให้โทนของเรื่องแตกต่างไปจากภาคแรก ยังมี Rhys Ifans ที่รับบท Zanik Hightopp ซึ่งเชื่อมโยงกับประวัติของ Mad Hatter และ Matt Lucas ที่กลับมาเป็น Tweedledee/Tweedledum ตลอดจน Timothy Spall ที่มีบทสนับสนุนเชื่อมต่อโลกของสัตว์และมนุษย์ ฉันคิดว่านี่คือกลุ่มนักแสดงหลักที่ผลักดันทั้งอารมณ์และธีมของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' ให้น่าสนใจขึ้นมากกว่าแค่ภาคต่อทั่วไป

บอกตรงๆ ว่าเรื่องนี้เป็นหนึ่งในซีรีส์แนวเกมเอาตัวรอดที่ฉันยกให้เป็นคอลเลกชันโปรดเลยทีเดียว ' Alice in Borderland ' บน Netflix มีทั้งหมด 16 ตอน แบ่งเป็น 2 ซีซั่น ซีซั่นละ 8 ตอน (ซีซั่นแรกออกปี 2020 และซีซั่นสองออกปี 2022) ฉันชอบที่ทั้งสองซีซั่นให้ความรู้สึกเป็นเรื่องราวต่อเนื่อง แต่ละตอนมีความยาวพอสมควร ทำให้ตัวละครและเกมต่างๆ ได้รับการขยายมิติอย่างเต็มที่ การดูแบบมาราธอนทำให้ฉันอินกับจังหวะการเล่าเรื่องมากขึ้น เพราะมันค่อยๆ เผยความสัมพันธ์และแรงจูงใจของตัวละครที่เราเห็นแค่ผิวเผินในตอนแรกๆ ฉากที่เกี่ยวกับ 'Beach' หรือช่วงเกมที่มีการตั้งคำถามเชิงปรัชญาทำให้ฉันนั่งจิบน้ำแล้วคิดตามเพลินๆ ว่าถ้าต้องเลือกจริงๆ เราจะตัดสินใจแบบไหน สรุปคือ ถ้าถามว่ามีกี่ตอนก็ตอบได้ตรงไปตรงมาว่า 16 ตอน แต่ถ้าอยากได้ประสบการณ์เต็มๆ แนะนำให้เว้นว่างแล้วดูต่อเนื่อง จะได้ความเข้มข้นครบทั้งฉากบู๊และองค์ประกอบเชิงจิตวิทยาในเรื่องนี้

ฉันหลงใหลในความซับซ้อนของตัวละครที่เรื่อง 'อลิซในแดนมรณะ' ปั้นออกมา — ทั้งคนที่เป็นเพื่อนและคนที่กลายเป็นศัตรูล้วนมีมิติที่ทำให้ใจเต้น Arisu เป็นศูนย์กลางของเรื่อง เขาเริ่มจากคนธรรมดาที่ถูกโยนเข้าไปในเกมโหดแล้วต้องเรียนรู้วิธีคิดเร็วและเลือกเส้นทางเพื่ออยู่รอด ความสัมพันธ์ของเขากับเพื่อนเก่าอย่าง Karube และ Chota เป็นเสมือนจุดยึดทางอารมณ์ในช่วงแรก พวกเขาเป็นสายสัมพันธ์มนุษย์ที่ทำให้โลกแห่งเกมยังคงมีความหมาย แต่การสูญเสียของพวกเขาก็เป็นเหตุผลสำคัญที่ผลักดัน Arisu ให้โตขึ้น Usagi เข้ามาเป็นพาร์ตเนอร์และคู่หูที่ต่างจากใคร เธอไม่ใช่คนเก่งเหนือมนุษย์ แต่มีสัญชาตญาณ ความเด็ดเดี่ยว และความสามารถในการเอาตัวรอดซึ่งเติมเต็มจุดอ่อนของ Arisu ความไว้วางใจระหว่าง Arisu กับ Usagi ค่อย ๆ พัฒนาเป็นพันธะที่เข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดมาก อีกคนที่ต้องพูดถึงคือ Chishiya — ชายเย็นชาที่ใช้ปัญญาล้วน ๆ ในการเอาตัวรอด เขาเป็นทั้งพันธมิตรและปริศนา มุมมองของเขามักท้าทายจริยธรรมของ Arisu และทำให้เรื่องราวมีเส้นแบ่งระหว่างความถูกต้องและผลประโยชน์ชัดเจนขึ้น โดยสรุปโครงสร้างความสัมพันธ์เป็นเครือข่ายของการพึ่งพา ความสูญเสีย และการต่อรองทางจิตใจ ซึ่งทำให้การเดินทางของตัวละครทุกคนมีน้ำหนักขึ้น

นี่คือภาพรวมตัวละครหลักใน 'อลิซในแดน มรณะ' ฉบับมังงะที่ผมชอบเล่าให้เพื่อนฟังเสมอ ผมเริ่มจากตัวเอกอย่าง อาริสึ (Arisu) ที่เป็นคนธรรมดาที่ถูกดึงเข้าไปสู่โลกของเกมโหด เขาทำหน้าที่เป็นนักแก้ปริศนา ใช้ตรรกะกับสัญชาตญาณเพื่อหาทางรอดและช่วยเพื่อนร่วมทีม ซึ่งการเติบโตของเขาไม่ได้มาจากพลังพิเศษ แต่จากการเรียนรู้จะตัดสินใจเมื่อความเสี่ยงสูงสุด อยากพูดถึง ยูซุฮะ 'อูซางิ' ด้วย — เธอเป็นคนที่มีทักษะภาคสนาม เก่งเรื่องการปีนป่ายและหาเส้นทางหนี เธอไม่ใช่แค่ผู้ร่วมทางที่น่ารัก แต่เป็นคนที่สร้างสมดุลให้กับกลุ่มเวลาวิกฤต จังหวะที่เธอช่วยอาริสึคือหนึ่งในฉากที่ยังคงติดตา ส่วน ชุนทาโร่ 'ชิชิยะ' นั้นเยือกเย็นและเจ้าแผนการ เขามองเกมเป็นแผงกระดานและมักจะคาดเดาคนอื่นได้ดี การกระทำของเขามีทั้งแรงจูงใจส่วนตัวและความลึกลับที่ค่อยๆ เผย อีกคนที่ต้องพูดถึงคือตัวละครที่เป็นเพื่อนร่วมทีมประเภทปฏิบัติการ—คะรึเบะ (Karube) กับคนอื่นๆ ที่บางคนเลือกจะเสี่ยงหรือเสียสละเพื่อต่อชีวิตให้คนที่เหลือ เรื่องราวไม่ได้มีแค่การเอาชีวิตรอดเท่านั้น แต่ยังเป็นการสำรวจว่ามิตรภาพ ความกลัว และความผิดพลาดผลักดันตัวละครไปทางไหน ใครชนะก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่เก่งที่สุด แต่เป็นคนที่รู้จักเลือกในเวลาที่ยากที่สุด

แวบแรกที่ดู 'Alice in Borderland' ผมถูกดึงเข้าไปด้วยจังหวะการเล่าเรื่องแบบเกมเอาชีวิตรอดมากกว่าความฝันประหลาดที่เต็มไปด้วยปริศนาภาษาของต้นฉบับ ในฐานะคนชอบวรรณกรรมคลาสสิก ผมเห็นความต่างชัดเจนที่สุดที่โทนและจุดมุ่งหมาย: 'อลิซผจญภัยในดินแดนมหัศจรรย์' ของลูอิส แคร์รอลล์เป็นนิทานเชิงตรรกะและเล่นกับภาษาด้วยมุกแปลกๆ กับตัวละครที่สื่อถึงความไร้เหตุผลของโลก ส่วน 'Alice in Borderland' ของเน็ตฟลิกซ์เปลี่ยนความไร้เหตุผลเป็นความรุนแรงที่มีตรรกะของเกม — กฎมีอยู่และผลลัพธ์คือชีวิตหรือความตาย ฉากและตัวละครจึงถูกดึงไปสู่ความเป็นมนุษย์ในสถานการณ์เอาตัวไม่รอด แทนที่จะเป็นบทกลอนหรือนิยายชวนฝัน อีกอย่างที่น่าสนใจคือการปรับตัวตัวละคร: ในต้นฉบับ อลิซเป็นเด็กที่ตั้งคำถามและรับมือกับความไม่ต่อเนื่องทางตรรกะด้วยความไร้เดียงสา แต่ใน 'Alice in Borderland' ตัวเอกไม่ได้มีบทบาทเป็นเด็กในความหมายเดิม เขาเป็นคนหนุ่มที่ต้องเผชิญกับความสิ้นหวังและตัดสินใจเลวหรือดีภายใต้แรงกดดัน ซึ่งนำไปสู่การตั้งคำถามเชิงจริยธรรมมากกว่าแค่การหัวเราะกับมุกคำพูด ภาพและสไตล์ต่างกันสุดขั้ว: ภาพสดใสและการ์ตูนในหนังสือกลับกลายเป็นเมืองร้างแบบนัวร์ที่เน้นโทนมืดและเสียงเอฟเฟกต์หนักๆ ถึงจะคล้ายกันในชื่อและแรงบันดาลใจเรื่องการเดินทางในโลกอีกมิติ แต่ความตั้งใจในการเล่าเรื่องคนละแบบเลย — คนที่ชอบปริศนาเชิงภาษาอาจไม่ถูกใจขณะที่คนชอบความตึงเครียดและดราม่าจะติดใจมากกว่า

ตัวเอกของเรื่องคือเด็กสาวอลิซ ที่ฉันมองว่าเป็นเส้นเลือดหลักของนิทานทั้งเรื่อง แม้โลกใน 'อลิซในดินแดน มหัศจรรย์' จะมีตัวละครแปลกประหลาดมากมาย แต่ทุกเหตุการณ์ถูกสะท้อนผ่านมุมมองของเธอ ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าโลกนั้นทั้งขัดแย้งและมีเสน่ห์ไปพร้อมกัน เมื่อฉันย้อนกลับไปดูฉากที่เธอตกลงไปในรูของกระต่ายหรือช่วงที่เธอถูกย่อและขยายขนาด ฉากพวกนั้นไม่ได้เป็นแค่เหตุการณ์มหัศจรรย์ แต่เป็นการแสดงออกถึงความอยากรู้อยากเห็นและการต่อสู้กับความไม่แน่นอนในวัยเด็ก ผมชอบที่นิยายเลือกให้อลิซเป็นศูนย์กลาง เพราะเราได้เห็นโลกตะมุตะมิทั้งหมดผ่านสายตาของคนที่ยังไม่ถูกกำหนดว่าจะต้องคิดยังไง บทสนทนาไม่ว่าจะกับแมวที่หายตัวได้หรือกับหมอแปลก ๆ ล้วนพลิกมุมมองและทำให้อลิซต้องตัดสินใจหรือทบทวนตัวเองตลอดเวลา นี่แหละทำให้เธอชัดเจนว่าเป็นตัวเอก — ไม่ใช่แค่เพราะเหตุการณ์เกิดรอบตัวเธอ แต่เพราะเธอเป็นคนพาเราเดินผ่านมันไปด้วยกัน

ฉันคิดว่า 'อลิซ ในแดน มหัศจรรย์' เวอร์ชันที่มีให้ดูบน Netflix เหมาะกับผู้ชมที่อายุประมาณ 8 ขวบขึ้นไป แต่ต้องอธิบายเพิ่มเพราะความเหมาะสมขึ้นกับความไวของเด็กแต่ละคน ภาพรวมคือหนังแนวแฟนตาซีที่มีองค์ประกอบมืดและฉากที่ค่อนข้างแปลกประหลาด—บางฉากทำให้ตึงเครียดและมีภาพที่อาจน่ากลัวสำหรับเด็กเล็ก เช่น ตัวละครที่บิดเบี้ยว การไล่ล่า หรือความรู้สึกไม่มั่นคงของโลกในเรื่อง ถ้าเด็กคุ้นกับนิทานแฟนตาซีคลาสสิกอย่าง 'Alice' แบบย่อมๆ อาจรับได้ แต่ถ้าชอบสิ่งที่เน้นความปลอดภัยและไม่หลอนเลย ควรรอจนกว่าจะโตขึ้นสักหน่อย การแนะนำเชิงปฏิบัติ: ถ้ามีเด็กอายุต่ำกว่า 8 ปี ผมแนะนำให้ดูพร้อมผู้ใหญ่ เพื่อคอยอธิบายฉากที่น่ากลัวและคัดกรองตอนที่อาจเลียนแบบได้ง่าย ส่วนวัย 9–12 ปีน่าจะสนุกและเข้าใจธีมได้ดีโดยไม่ต้องกังวลมากนัก สำหรับวัยรุ่นและผู้ใหญ่ หนังมักให้มิติทางอารมณ์และภาพที่น่าสนใจมากกว่า แถมยังสร้างบทสนทนาเรื่องสัญลักษณ์และการเติบโตได้ดี สรุปก็คือ เป็นงานที่เหมาะกับกลุ่มครอบครัวที่พร้อมจะรับประสบการณ์แฟนตาซีแบบมืดหน่อย ๆ แต่อย่าใส่เด็กเล็กดูคนเดียวเพราะอาจจะสะดุ้งจนกลัวได้

เราจะเล่าเรื่อง 'อลิซในแดนมหัศจรรย์' แบบยาว ๆ ให้ฟังในแบบที่ฉันชอบนึกภาพตาม: เริ่มจากเด็กสาวชื่ออลิซที่กำลังนั่งเบื่อ ๆ ริมฝั่งแม่น้ำ แล้วเธอสะดุดกับกระต่ายขาวสวมเสื้อกั๊กและนาฬิกาพกที่พูดได้—ความอยากรู้อยากเห็นของเธอทำให้เธอติดตามกระต่ายลงไปในโพรงลึกลับและตกลงไปในโลกที่ทุกอย่างกลับตาลปัตร จากนั้นเป็นฉากที่ฉันชอบจินตนาการที่สุด: ห้องโถงที่เต็มไปด้วยประตูเล็ก ๆ และโต๊ะมีขวดเขียนว่า "ดื่มฉัน" กับเค้กเขียนว่า "กินฉัน" ซึ่งทำให้อลิซย่อและขยายตัวจนท่วมท้น เธอได้พบตัวละครแปลก ๆ มากมาย เช่น หนูที่เล่าเรื่องแข่งวิ่งหมอก (caucus race), หญิงแม่ครัวที่เต็มไปด้วยพริก, และเด็กทารกที่กลายเป็นลูกหมูเมื่อพ่อครัวโกรธ ต่อมาอลิซเดินทางผ่านสวนแห่งการพูดจาฟุ้งซ่าน ไปเจอแมวเชเชียร์ที่ยิ้มแรกร้าวและพูดให้เธอสับสน ตามด้วยปาร์ตี้น้ำชาของ 'Mad Hatter' และ 'March Hare' ที่ไม่รู้จักความหมายของเวลา ข้ามฉากมาเธอเข้าไปเล่นครอกเก้ากับราชินีหัวใจซึ่งใช้ฟลามิงโกเป็นไม้ตีและนกชนิดต่าง ๆ เป็นลูกบอล สุดท้ายเกิดเรื่องที่เป็นจุดไคลแมกซ์คือการพิจารณาคดีของคนงานแจกไพ่—อลิซโตขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ท้าทายกฎประหลาดทั้งหมดของแดนมหัศจรรย์ จนสุดท้ายเธอตื่นขึ้นมาพบว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงความฝันระหว่างนอนหลับริมฝั่งแม่น้ำ เป็นการผจญภัยที่เต็มไปด้วยตรรกะกลับหัวและภาพน่าขบขันซึ่งยังคงทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ

เสียงทำนองจากฉากดั่งความฝันของ 'อลิซ ในแดน มหัศจรรย์' ฉบับการ์ตูนคลาสสิกยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ ตอนนั่งดูครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันชอบแยกเอาเพลงแต่ละช่วงมาพูดถึง เพราะแต่ละเพลงช่วยบอกเล่าอารมณ์ของฉากได้ชัดเจนและสนุกด้วยกันทุกเพลง ฉบับดิสนีย์ปีเก่ามีเพลงที่คนจดจำได้ทันที เช่น 'All in the Golden Afternoon' ที่เปิดเรื่องด้วยจังหวะละมุน และเพลงจังหวะตลกอย่าง 'I'm Late' ของราชากระต่ายที่เราชอบร้องตาม นอกจากนั้นยังมีเพลงเฉลิมฉลองที่เป็นไฮไลท์ในการชงน้ำชาอย่าง 'The Unbirthday Song' บทเพลงฮา ๆ ของมาดแฮตเทอร์กับมาร์ชแฮร์ แล้วก็ฉากแปลก ๆ อย่างเพลงสำหรับเต่าม็อกที่ร้อง 'Beautiful Soup' และฉากสวนกุหลาบที่มี 'Painting the Roses Red' — ทุกเพลงกลายเป็นส่วนหนึ่งของการพาเราหลุดเข้าไปในโลกประหลาดนั้นไปโดยปริยาย และฉันยังยิ้มทุกครั้งเมื่อได้ยินทำนองเหล่านี้จบลงด้วยความอิ่มเอมแบบเด็ก ๆ