ฮิปนอส ถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะหรือภาพยนตร์หรือไม่

โอกาสที่สตูดิโอจะหยิบ 'ฮิวมังกาซอร์' มาดัดแปลงมีความเป็นไปได้สูงเมื่อมองจากองค์ประกอบของเรื่องและการตอบรับของแฟนๆ ฉันคิดว่าองค์ประกอบหลักที่ต้องพิจารณาคือความยาวของมังงะ โทนเรื่อง และฉากภาพที่โดดเด่น ถ้าเนื้อหาไม่ยาวเกินไปและมีจังหวะเล่าเรื่องชัดเจน มันเหมาะกับการทำเป็นซีรีส์ทีวีแบบ 12–24 ตอน ที่ให้เวลาเล่าอาร์คหลักได้ครบ แต่ถ้าธีมเป็นงานภาพใหญ่ มีซีนแอ็กชันหรือภาพวิชวลจัดๆ บางครั้งก็เหมาะกับภาพยนตร์มากกว่า การยกตัวอย่างจากผลงานอย่าง 'Attack on Titan' ทำให้เห็นว่าเรื่องราวดาร์กและมู้ดหนักสามารถดึงสายตาผู้ชมได้ถ้าสตูดิโอจับคู่ผู้กำกับและทีมงานที่เข้าใจ ในฐานะแฟนคนหนึ่ง ผมเฝ้าดูสัญญาณจากสำนักพิมพ์และช่องทางประกาศของผู้สร้างชัดๆ แต่ก็ชอบคิดว่าโอกาสมันสูงถ้ามังงะมีฐานแฟนเข้มแข็งและขายดีจริง ๆ หวังว่าจะได้เห็นการประกาศที่ชัดเจนในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เพราะแนวทางภาพและเนื้อหามีศักยภาพพอจะกลายเป็นงานที่น่าจดจำได้

ได้ยินชื่อ 'Iljimae' ทีไรภาพจอมโจรเหยียบบนกิ่งบ๊วยในความคิดผมก็เด่นชัดขึ้นมาเสมอ — นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเล่าประจำท้องถิ่น แต่เป็นตัวละครที่ถูกหยิบยกไปดัดแปลงเป็นสื่อหลายรูปแบบในเกาหลีและประเทศใกล้เคียง เราอยากเล่าแบบคนที่ดูเวอร์ชันโทรทัศน์แล้วร้องเฮกับฉากแอ็กชัน: มีละครโทรทัศน์หลายเวอร์ชันที่หยิบเอาเรื่องราวนี้ไปปรับให้เข้ากับยุคสมัย หนึ่งในเวอร์ชันที่คนพูดถึงกันมากคือซีรีส์ที่สร้างภาพลักษณ์ของตัวเอกให้ดูโรแมนติกผสมกับความดราม่า ทำให้คนรุ่นใหม่รู้จักตัวละครมากขึ้นอีกครั้ง ฉากไล่ล่าโดยใช้ทักษะการปีนป่ายและการหลบหนีเป็นจุดขายที่ทำให้แต่ละเวอร์ชันมีเอกลักษณ์ ถ้ามองในมุมของแฟนหนังผมคิดว่าแทบไม่มีอนิเมะแนวยาวที่โด่งดังจริงจังสำหรับ 'Iljimae' แต่มีการดัดแปลงในรูปแบบภาพยนตร์และละครเวที รวมถึงงานการ์ตูนที่นำไปเล่าใหม่ในโทนต่าง ๆ ทำให้ผู้ชมแต่ละกลุ่มได้เห็นแง่มุมใหม่ ๆ ของตัวละครนี้ ไม่ว่าจะเป็นโทนตลก ดราม่า หรือแนวแบทแมนสไตล์โศกนาฏกรรม จบด้วยความรู้สึกว่าตัวละครแบบนี้ยังมีพื้นที่ให้สร้างสรรค์ได้อีกมาก ผมคงยังกลับไปดูฉากโปรดเก่า ๆ ของเวอร์ชันโทรทัศน์บ่อย ๆ เพื่อเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ ที่แต่ละเวอร์ชันใส่เข้าไป

การเห็นฮิปโปกริฟถูกย่อและตีความใหม่ในแฟนฟิคทำให้ฉันตื่นเต้นเสมอ เพราะมันเป็นสัตว์ในตำนานที่มีพื้นที่ว่างให้จินตนาการเยอะมาก ฉันมักนึกถึงฉากของ 'Harry Potter' ที่ Buckbeak ถูกนำเสนอเป็นตัวแทนของความภูมิฐานและความดุร้ายพร้อมกัน แฟนฟิคบางเรื่องหยิบเอาองค์ประกอบนั้นมาเล่นเป็นเรื่องความผูกพันระหว่างคนกับสัตว์—ไม่ใช่แค่ความไว้ใจระหว่างผู้ขี่กับม้าบิน แต่พัฒนาไปเป็นมิติทางอารมณ์หรือโรแมนติกที่แปลกใหม่บางครั้ง นักเขียนจะ humanize ฮิปโปกริฟให้มีความคิดและภาษากายเหมือนมนุษย์ ทำให้บทบาทของมันเปลี่ยนจากสัตว์พาหนะเป็นตัวละครหลักที่มีปมและความทรงจำ อีกเทรนด์ที่ฉันเห็นบ่อยในมังงะและแฟนฟิคคือการตีความแบบ dark หรือ gothic—ฮิปโปกริฟถูกทำให้ดูดุดันมากขึ้น หนังสือภาพบางฉบับเปลี่ยนพฤติกรรมเดิมให้ใกล้เคียงกับสัตว์ล่าเหยื่อ และมีแฟนฟิคที่นำไปสู่การเล่าเรื่องทรยศหรือการปลดปล่อยจากการเป็นทาสของมนุษย์ ซึ่งสะท้อนแนวคิดเรื่องเสรีภาพและความเป็นปัจเจก ฉากแบบนี้ชอบใช้โทนภาพมืด แสงเงา และบทบรรยายที่เน้นความขัดแย้งระหว่างสัญชาตญาณกับการฝึกสอน นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ฮิปโปกริฟในแฟนคัลเจอร์มีความหลากหลายจนฉันยังชอบเปิดอ่านอยู่เรื่อยๆ

การพูดถึง 'มือปราบปืนเปลือย' ทำให้ผมยิ้มได้ทุกทีเพราะมันเป็นตัวอย่างคลาสสิกของหนังตลกล้อเลียนแนวตำรวจที่คนทั่วโลกจดจำได้ง่าย ต้นตอจริงๆ คือผลงานชุดหนึ่งที่เริ่มจากทีวีแล้วกลายมาเป็นภาพยนตร์ฮิต ชื่อภาษาอังกฤษที่คนส่วนใหญ่รู้จักคือ 'The Naked Gun' ซึ่งเกิดขึ้นจากซีรีส์สั้นๆ ทางทีวีที่มีสไตล์มุกตลกเน้นจังหวะเสียดสีประเภทร้ายกับโปกฮา ผลงานหนังมีหลายภาคและยังกลายเป็นไอคอนของการล้อเลียนแนวสืบสวน-ตำรวจที่ไม่เอาจริงเอาจัง ถ้าเป้าหมายคือถามว่าเรื่องนี้ถูกแปลงเป็นอนิเมะ คำตอบตรงๆ คือไม่ได้มีเวอร์ชันอนิเมะอย่างเป็นทางการ มีผลงานดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ยาวและมีซีรีส์ต้นฉบับในทีวี แต่ไม่เคยมีสตูดิโอญี่ปุ่นทำเป็นอนิเมะแนวสั้นหรือซีรีส์แอนิเมชันอย่างเป็นทางการ ความเป็นคอเมดี้สไตล์ตะวันตกที่พึ่งพามุขภาษาและการแสดงหน้าตาแบบเฉพาะตัวทำให้การย้ายมาเป็นอะนิเมะอาจต้องแปลงจังหวะและมุกค่อนข้างเยอะ ซึ่งก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่เราไม่เห็นเวอร์ชันอนิเมะออกมา มุมมองส่วนตัว: ถ้าใครอยากเห็นรูปแบบใหม่ของเรื่องนี้ ผมคิดว่ารีบูตแนวสดๆ หรือซีรีส์สั้นแบบไลฟ์แอ็กชันน่าจะเข้ากับแก่นของงานมากกว่า แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าถ้าอนิเมะแบบตลกปั่นๆ ที่กล้าปรับมุกขึ้นมาจริงๆ จะออกมาเท่มากๆ เหมือนกัน

แฟนบอลหน้าจอที่ติดตามเส้นทางของตัวละครจากมังงะมักจะรู้กันดีว่าอิซางิ โยอิจิจาก 'Blue Lock' ถูกพาไปโลดแล่นในรูปแบบทีวีอนิเมะอย่างเป็นทางการ นี่คือการดัดแปลงหลักที่ทำให้ตัวละครนี้ก้าวออกจากหน้ากระดาษเข้ามามีชีวิต ด้วยสตูดิโอแอนิเมชันที่รับหน้าที่ผลิตงานฉบับทีวี ทำให้เรื่องราวการแข่งขันฟุตบอลเชิงจิตวิทยาและการพัฒนาอาชีพของอิซางิได้รับการเล่าในแบบภาพเคลื่อนไหว อนิเมะชุดนี้ถูกออกอากาศในญี่ปุ่นและยังมีการสตรีมในต่างประเทศผ่านผู้ให้บริการสตรีมมิงที่ได้ลิขสิทธิ์ ทำให้แฟนทั่วโลกได้ติดตามเสียงพากย์และซาวด์แทร็กที่เสริมอารมณ์การต่อสู้ภายในของตัวละครอย่างเข้มข้น ต่อจากการออกอากาศทางทีวี ยังมีงานดัดแปลงในรูปแบบอื่นๆ ที่ทำให้ตัวละครนี้ปรากฏต่อสาธารณะบ่อยขึ้น เช่น การแสดงเวทีหรือสเตจเพลย์ที่ย่อส่วนเรื่องราวมาเป็นบทที่จับต้องได้ รวมทั้งสื่อโปรโมชัน พ็อกเก็ตโพรเจกต์ และกิจกรรมร่วมกับเกมหรือสินค้าแฟนเมดบางอย่าง ซึ่งสิ่งเหล่านี้ช่วยขยายจักรวาลของ 'Blue Lock' ให้อิซางิถูกนำเสนอในมุมมองที่ต่างออกไปจากต้นฉบับมังงะ ฉันชอบการได้เห็นฉากที่เป็นไฮไลท์จากมังงะถูกแปลงเป็นฉากแสดงสด เพราะมันทำให้รายละเอียดเล็กๆ อย่างท่าทางหรือการแสดงออกของตัวละครถูกตีความใหม่และให้ความรู้สึกสดใสแบบคนเห็นบนเวที สำหรับภาพยนตร์ฉบับคนแสดงหรือฟีเจอร์ฟิล์มยาวที่ฉายตามโรง ฉันยังไม่เห็นการเปิดตัวภาพยนตร์คนแสดงหลักที่สร้างจากเรื่องนี้ภายในช่วงเวลาหนึ่งจนถึงกลางปี 2024 แต่ควรย้ำว่าโลกของงานดัดแปลงมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา และโปรเจกต์ใหม่ๆ อย่างซีซั่นต่อๆ ไปของอนิเมะหรือภาพยนตร์อนิเมะจอใหญ่สามารถประกาศได้ตลอด ซึ่งหากมีการสร้างภาพยนตร์อนิเมะเพิ่มเติมก็มักจะมีการเพิ่มสเกลงานภาพและองค์ประกอบดนตรีที่ยกระดับความตื่นเต้นของฉากสำคัญๆ ที่มังงะเล่าไว้ ฉันมักจะติดตามประกาศพวกนี้ด้วยความตื่นเต้นแบบคนชอบเห็นฉากเด่นๆ ถูกยืดให้ยิ่งใหญ่ขึ้นบนจอใหญ่ ในภาพรวม ถาตัวละครอิซางิจึงได้รับการดัดแปลงหลักๆ ในรูปแบบทีวีอนิเมะซึ่งเป็นเวทีสำคัญที่ทำให้เขาเป็นที่รู้จักกว้างขึ้น และมีการนำเสนอผ่านสื่อรองอย่างสเตจเพลย์หรือกิจกรรมพิเศษที่ช่วยเติมเต็มประสบการณ์แฟนคลับ แม้จะยังไม่มีภาพยนตร์คนแสดงที่โดดเด่นในช่วงเวลาหนึ่ง แต่ความเป็นไปได้ในการขยายจักรวาลยังเปิดกว้างอยู่เสมอ ความรู้สึกส่วนตัวคือน่าใจเต้นทุกครั้งที่เห็นฉากโทนดราม่าในมังงะถูกกลั่นมาเป็นภาพเคลื่อนไหว เพราะมันทำให้มิติเชิงจิตวิทยาของอิซางิชัดขึ้นและตราตรึงมากขึ้น

เราเคยหลงใหลในสัตว์ประหลาดคลาสสิกที่ดูเป็นไปไม่ได้แต่กลับถูกหยิบยกมาเล่าใหม่ในยุคใหม่เสมอ ฮิปโปกริฟเริ่มมีชื่อเสียงจากบทกวีอิตาเลียนโบราณอย่าง 'Orlando Furioso' ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของภาพลักษณ์สัตว์ครึ่งม้า ครึ่งนกที่บินได้ และพอโลกสมัยใหม่เอาไปเล่าใหม่ก็กลายเป็นตัวละครที่คนจดจำได้ทันที การพบฮิปโปกริฟที่ทำให้คนสมัยนี้ร้องว้าวคงหนีไม่พ้นการปรากฏตัวของ 'Buckbeak' ใน 'Harry Potter' ซึ่งฉากในหนังและบทในหนังสือช่วยปั้นภาพฮิปโปกริฟให้มีมิติทั้งความดื้อ ความภาคภูมิใจ และความอันตรายที่สมเหตุสมผล ฉากที่ Buckbeak ถูกตัดสินและการช่วยเหลือของตัวละครทำให้สัตว์ชนิดนี้ไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาด แต่เป็นตัวแทนความยุติธรรมและมิตรภาพได้ด้วย โลกของเกมก็ไม่ยอมน้อยหน้า ตั้งแต่เกมออนไลน์จนถึงเกมแฟนตาซีหลายเรื่องมีฮิปโปกริฟเป็นมอนสเตอร์หรือพาหนะให้ขี่ หนึ่งในตัวอย่างที่ผมจำได้ชัดคือใน 'World of Warcraft' ที่ฮิปโปกริฟกลายเป็นพาหนะของเผ่าพันธุ์หนึ่ง และยังมีการออกแบบรูปลักษณ์ที่เอาความเป็นป่ามาผสมกับความยิ่งใหญ่ของปีก ทำให้ฉากบินดูมีน้ำหนักและมีสไตล์เป็นของตัวเอง สรุปคือฮิปโปกริฟเดินทางจากบทกวีกลายเป็นสัญลักษณ์แฟนตาซีที่ใช้สื่อสารความกล้า ความอิสระ และความขัดแย้งได้อย่างน่าสนใจ

ยังไม่มีการดัดแปลง 'โค้งยิ้ม' เป็นทั้งอนิเมะหรือภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ ณ เวลานี้ ผมรู้สึกว่าสถานะแบบนี้ไม่ได้แปลว่าเรื่องนั้นไม่เหมาะจะถูกทำเป็นภาพยนตร์—ตรงกันข้ามมันมีองค์ประกอบที่น่าสนใจมาก ทั้งบรรยากาศ ตัวละครที่มีมิติ และรายละเอียดเชิงภาพที่สามารถแปลงเป็นภาพได้สวยงาม แต่การดัดแปลงมักต้องการทั้งสิทธิ์ รูปแบบการเล่า และทีมงานที่เข้าใจแก่นเรื่อง ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผลงานบางชิ้นยังอยู่ในรูปต้นฉบับ ถ้าจะยกตัวอย่างแนวทางที่น่าสนใจ ฉันมักนึกถึง 'Kimi no Na wa' ที่ใช้ภาพและเพลงขับเน้นอารมณ์ของนิยายได้ดี—วิธีการแบบนี้อาจเหมาะกับ 'โค้งยิ้ม' ที่ต้องรักษาความละเอียดอ่อนของบทคนเล่า แต่ก็ต้องปรับจังหวะให้เข้ากับสื่อใหม่ การดัดแปลงที่ดีจะไม่ย่อมวัตถุดิบให้หายไป แต่แปลงมันให้เป็นประสบการณ์ทางภาพที่ยังคงหัวใจของต้นฉบับไว้ได้

ชื่อ 'ฮิปนอส' ในตำนานกรีกชวนให้จินตนาการถึงความเงียบสงัดก่อนการหลับใหล ไม่เพียงเป็นเทพผู้สถิตแห่งการหลับ แต่ยังมีเครือข่ายความสัมพันธ์เชิงตำนานที่ชัดเจนในแหล่งโบราณอย่าง 'Theogony' ของเฮซิออด และการปรากฏตัวในมหากาพย์ของโฮเมอร์ สิ่งที่ทำให้ผมหลงใหลคือภาพของฮิปนอสในฐานะลูกของไนก์ (Night) และเอเรบัส (Erebus) ซึ่งทำให้บทบาทของเขาเชื่อมโยงกับความมืดและความลึกลับตั้งแต่กำเนิด เหตุนี้เองที่ทำให้ฮิปนอสถูกมองเป็นพลังธรรมชาติ มากกว่าจะเป็นเพียงตัวละครแบบเทพนิยายทั่วไป การอธิบายหน้าที่ของฮิปนอสในแหล่งหลัก ๆ ให้ภาพชัดเจนขึ้น ในมหากาพย์อย่าง 'Iliad' มีฉากที่ฮิปนอสถูกเรียกให้ปล่อยให้เทพองค์หนึ่งหลับ เพื่อให้เหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นตามแผนของเทพเจ้า ซึ่งสะท้อนว่าพลังของเขาสามารถส่งผลทั้งต่อมนุษย์และเทพด้วยกันเอง ขณะเดียวกันภาพของถ้ำแห่งการหลับหรือสถานที่ที่เชื่อมโยงกับแม่น้ำแห่งการลืม (Lethe) มักถูกใช้เพื่อย้ำว่าแรงของฮิปนอสเกี่ยวพันกับการลืมและการพักผ่อน ไม่ใช่แค่การงีบ แต่เป็นการเปลี่ยนสถานะของจิตที่เข้าไปสู่ความสงบหรือความไม่รู้สึก ในมุมมองของคนที่ชอบอ่านตำนานหลายชั้น ผมเห็นว่าฮิปนอสกลายเป็นแม่แบบทางวรรณกรรมที่ผู้เขียนยุคหลังหยิบยืมไปใช้บ่อย บทบาทของเขาถูกดัดแปลงเป็นตัวแทนของการหลบหนีทางอารมณ์ การรักษา หรือแม้กระทั่งกับดักแห่งความลืมเลือน หลายงานศิลป์สมัยใหม่เอาลักษณะนิสัยเด่นของฮิปนอสไปเล่น เช่น ภาพปีกที่เงียบสงบหรือฉากที่การนอนนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงตัวละคร สิ่งนี้ทำให้ผมชอบปล่อยให้จินตนาการเติมต่อว่าฮิปนอสไม่ได้เป็นเพียงเทพนิยาย แต่เป็นสัญลักษณ์ที่ยังสั่นสะเทือนไปถึงประสบการณ์การหลับของมนุษย์ด้วยกันเอง

ภาพฉากในตอนที่ฮิสทอเรียเผชิญหน้ากับครอบครัวเรสส์ในมังงะให้ความรู้สึกว่าเรื่องราวมันชัดเจนและเรียบง่ายกว่าฉบับอนิเมะในบางจุด ฉันชอบวิธีที่มังงะให้พื้นที่กับความคิดภายในและหน้าตาเรียงแผงช้า ๆ ทำให้ฉากการตัดสินใจของเธอดูเป็นกระบวนการภายใน ไม่ได้ถูกเร่งด้วยดนตรีหรือมุมกล้อง การอ่านพาเนลที่มีช่องว่างเยอะ ๆ ทำให้ฉันได้ซึมซับความขมของอดีตและการยอมรับบทบาทใหม่เป็นราชินีอย่างค่อยเป็นค่อยไป ในทางกลับกัน อนิเมะเติมพลังให้ฉากเดียวกันด้วยเสียงพากย์ น้ำเสียงของฮิสทอเรีย และซาวด์แทร็กที่เข้มข้นขึ้น ทำให้การตัดสินใจของเธอดูยิ่งใหญ่และดราม่ามากกว่า มุมกล้องกับจังหวะการตัดต่อช่วยเน้นอารมณ์ชั่วขณะ เช่น แววตาหรือการสั่นของมือที่ในมังงะอาจถูกเล่าแบบละเอียดเป็นไทม์ไลน์ช้ากว่า ฉันรู้สึกว่าสองเวอร์ชันให้รสชาติคนละแบบ: มังงะเป็นการสำรวจจิตใจที่ละเอียดกว่า ส่วนอนิเมะทำให้ความสำคัญของเหตุการณ์เด่นชัดขึ้นและส่งพลังอารมณ์ทันที ซึ่งทั้งสองแบบมีเสน่ห์ของตัวเองและทำให้ฉากนั้นน่าจดจำไปคนละแบบ

พูดถึงชื่อ 'ชาตะ มรณะ' แล้วผมมักจะนึกถึงสถานะของผลงานที่ยังไม่ค่อยถูกหยิบไปทำเป็นภาพยนตร์หรืออนิเมะในวงกว้างนัก — ในมุมมองของคนที่ติดตามงานเขียนและแปลไทยมานาน เรื่องนี้ยังไม่มีการประกาศการดัดแปลงเป็นอนิเมะหรือภาพยนตร์อย่างเป็นทางการในตลาดหลักที่ฉันตามอยู่ ความทรงจำจากการตามข่าวหลายปีก่อนชี้ว่าเรื่องนี้มักถูกพูดถึงในทางการวิจารณ์หรือชุมชนแฟนคลับมากกว่าการถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปสร้างเป็นผลงานสื่อใหญ่ ๆ การที่งานสักชิ้นจะถูกดัดแปลงขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย เช่น ความยาวของต้นฉบับ ความนิยมข้ามประเทศ ความยากทางการผลิต และความประสงค์ของเจ้าของลิขสิทธิ์ ในฐานะคนอ่าน ฉันเห็นหลายเรื่องที่มีคุณค่าแบบ 'ชาตะ มรณะ' แต่ไม่ได้กลายเป็นอนิเมะเพราะต้นทุนสูงหรือองค์ประกอบบางอย่างไม่เหมาะกับการทำภาพเคลื่อนไหว ตัวอย่างที่ชัดเจนคือบางนิยายที่เล่าเชิงปรัชญาลึกซึ้ง — แม้จะมีแฟนจำนวนมาก แต่สตูดิโออาจมองว่ารับความเสี่ยงไม่คุ้ม เช่นเดียวกับผลงานบางเรื่องที่ถูกดัดแปลงใหญ่จนสูญเสียแก่นแท้ ฉันจึงมักคิดว่าบางครั้งการที่ชุมชนแฟนยังยกย่องหนังสือแบบนี้ไว้ ก็เป็นรูปแบบของการรักษางานให้อยู่ในสถานะที่คนอ่านได้คิดต่อเอง ในมุมมองส่วนตัว ฉันอยากเห็นเวอร์ชันที่รักษาอารมณ์ต้นฉบับไว้ ไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์อินดี้หรือซีรีส์ที่ให้เวลาเล่าเรื่องมากพอ ถ้าการดัดแปลงจะเกิดขึ้นจริง คงหวังให้ผู้ทำงานเข้าใจธีมหลักและไม่ตัดองค์ประกอบสำคัญทิ้งไป ดูงานดัดแปลงอย่าง 'Death Note' เป็นตัวอย่างว่าเมื่อเลือกทีมงานและวิสัยทัศน์ที่ชัด มันสามารถกลายเป็นผลงานที่สร้างการถกเถียงและการตอบรับหลากหลายได้ นั่นทำให้ฉันเฝ้ารอวันใดวันหนึ่งที่ 'ชาตะ มรณะ' จะได้โอกาสถูกสร้างขึ้นด้วยความเคารพต่อเนื้อหาแบบเดียวกัน