เกณฑ์การพิจารณาสมรสพระราชทาน มีอะไรบ้าง

เฉินฝาน ผู้ชายขึ้นคานในยุคปัจจุบันซึ่งทะลุมิติไปยังยุคโบราณ ในขณะที่ราชวงศ์กำลังขาดแคลนผู้ชายอย่างรุนแรง ไร้คนปกป้องบ้านเมือง สู้ศึกสงคราม กระทั่งทำไร่ไถนา เพื่อบรรเทาความทุกข์ยากของประชาชนที่มิอาจอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข ราชสำนักจึงได้จัดสรรการแต่งงานขึ้น ผู้ที่ยินดีรับภรรยามากกว่าสามคน รับรางวัล! ผู้ที่ให้กำเนิดลูกชาย รับรางวัลเพิ่มขึ้นอีก! เฉินฝานได้รับภรรยาแสนงดงามถึงสี่คน ซึ่งภรรยาแต่ละคนมีข้อดีต่างกันไป ปีต่อมาภรรยาให้กำเนิดลูกแฝดสี่ และทุกคนเป็นเด็กผู้ชาย ครั้นข่าวนี้กระจายออกมา ทั่วทั้งราชสำนักต่างตกใจ!

ข้ากับสามี คือคนสองคนที่เกลียดชังกันมากที่สุดในโลกนี้ เขาเกลียดข้า เพราะข้าพรากเขาออกจากผู้หญิงที่เขารัก และข้าก็เกลียดเขา เพราะหัวใจของเขายังคงถูกผู้หญิงอีกคนครอบครองอยู่เสมอ ตลอดแปดปีของชีวิตแต่งงาน คำพูดที่เรามอบให้กันมากที่สุด ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่หน้าที่ หากแต่เป็นคำสาปแช่ง แต่ในวันที่เมืองล่มสลาย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ธงศัตรูปรากฏให้เห็นแล้วเบื้องหลังประตูชั้นใน เขาควบม้านำหน้า และยืนขวางเส้นทางไว้ ใช้ร่างของเขากั้นกลางระหว่างศัตรูกับเส้นทางหลบหนีของข้า “จงมีชีวิตอยู่” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จากนั้นเขาก็ยกดาบขึ้น และไม่หันกลับมาอีกเลย ลูกธนูโปรยปรายลงมาราวกับสายฝน ขณะที่มันพุ่งทะลวงร่างเขา เขาหันหน้ามามองเพียงครั้งเดียว—เพียงครั้งเดียวเท่านั้น— หลังจากนั้น ร่างของเขายืนหยัดขวางเส้นทางไว้ และไม่มีสิ่งใดผ่านไปได้อีก “หากมีชาติหน้า…ขอฝ่าบาทโปรดเมตตา ให้ข้าได้เป็นของนาง” คืนนั้น เมื่อเมืองกลายเป็นซากปรักหักพัง และผู้คนล้มตายหรือหลบหนี ข้าปีนขึ้นไปยังหอคอยที่สูงที่สุดของพระราชวัง แล้วข้าก็กระโดดลงมา เมื่อข้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง ข้าก็ไปเข้าเฝ้าพระราชา “อาณาจักรทางเหนือกำลังต้องการเจ้าสาวเชื้อพระวงศ์” ข้ากล่าว “ข้าจะไปเอง” ในชาตินี้ ข้าจะเป็นฝ่ายก้ามข้ามพรมแดนนั้นเอง ในชาติก่อน เขาตายไปโดยเชื่อว่าตนล้มเหลวในการปกป้องนาง ครั้งนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ความเสียใจนั้นเกิดขึ้นอีก ข้าจะรับการแต่งงานที่เดิมทีเป็นของนาง ข้าจะสวมมงกุฎที่ถูกกำหนดมาเพื่อเนรเทศนาง ข้าจะก้าวเข้าสู่อนาคตที่นางไม่ควรต้องเผชิญ ให้นางได้อยู่ต่อไป ให้เขาได้ปกป้องนาง ให้เขาใช้ชีวิต โดยเชื่อว่าในที่สุดเขาก็รักษาคำสัญญาได้แล้ว

เธอ... แต่งงานแทนน้องสาว ส่วนเขา... แต่งงานแทนพี่ชาย การแต่งงานที่เริ่มต้นจากความจำเป็นก็ต้องจบลงเมื่อหมดความจำเป็น ทุกอย่างควรกลับสู่สภาวะปกติ หากว่า… 5 ปีต่อมาเขาไม่ได้พบเธออีกครั้ง พร้อมความลับอันน่าตกใจที่ถูกซุกซ่อนไว้หลายปี

บุพเพฤาชะตา ที่นำพามาพบเจอ หน้าที่เมียบำเรอ เขาให้เธอจำขึ้นใจ ฉากหน้าแสนโสภา ภรรยานิตินัย ฉากหลังนั่งร้องไห้...นางบำเรอตีทะเบียน

มัตสยาตกใจเขาแทบทรุด ที่จู่ ๆ ท่านประธานสุดหล่อผู้ไม่สนใจผู้หญิงก็มาขอเลขาแม่หม้ายลูกติดอย่างเธอแต่งงาน

หากไม่ใช่เพราะพินัยกรรมฉบับนั้นเธอคงไม่ได้เป็นเจ้าสาวของเขาในวันนี้หรอก “ก็แค่สามปี” กัญญ์ณรัณพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ฉันคงไม่ปล่อยให้รตีต้องรอฉันจนถึงสามปีหรอก” “แต่ในพินัยกรรมบอกว่าเราต้องใช้ชีวิตแบบสามีภรรยากันสามปีนะคะ” “เธอก็เป็นเมียฉันไปตามพินัยกรรมบ้าบออะไรนั่นไปสิ ส่วนฉันก็จะเป็นผัวในแบบของฉัน และจำไว้ว่ารตีคือคนที่ฉันรัก และจะเป็นเมียฉันคนเดียวเท่านั้น”