เจ้า หญิง ลูน่า แต่งโดยนักเขียนคนไหน?

ในวันครบรอบงานวิวาห์ปีที่เจ็ดของเรา ฉันกำลังนั่งตักลูเซียนสามีมาเฟียของฉัน และจูบเขาอย่างดูดดื่ม นิ้วมือควานหาผลตรวจการตั้งครรภ์ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าชุดราตรีผ้าไหมแสนแพง ฉันอยากจะเก็บข่าวเรื่องการตั้งครรภ์ที่มาอย่างไม่คาดฝันนี้ไว้จนกว่าจะถึงช่วงท้ายของค่ำคืนนี้ มาร์โกลูกน้องมือขวาของลูเซียนเอ่ยถามเป็นภาษาอิตาลีพร้อมรอยยิ้มแฝงเลศนัย “นายท่าน โซเฟีย นกน้อยตัวใหม่ของท่าน เด็ดไหมครับ?” เสียงหัวเราะแกมเย้ยหยันของลูเซียนแล่นผ่านทรวงอก ทำให้ฉันรู้สึกเย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ เขาตอบกลับเป็นภาษาอิตาลี “เหมือนลูกพีชดิบที่เพิ่งเด็ดจากต้น ทั้งสดทั้งนุ่มนวลดีนะ” มือคู่นั้นลูบไล้ไปตามเอวของฉัน แต่สายตาของลูเซียนกลับไร้ซึ่งอารมณ์ “ปิดปากเอาไว้ให้สนิท ถ้านายหญิงของฉันรู้เข้า ฉันตายแน่” บรรดาลูกน้องหัวเราะคิกคักอย่างรู้ทัน พร้อมยกแก้วขึ้นสาบานว่าจะเงียบปากเอาไว้ เลือดอุ่นในกายของฉันค่อย ๆ กลายเป็นน้ำแข็งทีละนิด สิ่งหนึ่งที่คนเหล่านี้ไม่รู้เลยคือ คุณย่าของฉันมาจากเกาะซิซิลี ดังนั้นฉันจึงเข้าใจทุกคำที่พวกเขาพูดกัน ฉันพยายามคุมสติตนเองให้สงบ พร้อมกับปั้นรอยยิ้มไร้ที่ติในฐานะนายหญิงไม่ให้คลาย แต่มือข้างที่ถือแก้วแชมเปญกลับสั่นเทาไม่หยุด แทนที่จะสร้างเรื่องราวอะไร แต่ฉันกลับกดเปิดโทรศัพท์มือถือและเลื่อนหาจดหมายเชิญเรื่องโครงการวิจัยทางการแพทย์ระหว่างประเทศแบบรายบุคคลที่ได้รับมาเมื่อสองสามวันก่อน และกด “ยอมรับ” ภายในสามวัน ฉันจะหายไปจากโลกของลูเซียนแบบไม่ให้เขาตามหาได้อีก

"ความแค้นจากอดีตชาติที่ถูกกระทำอย่างเหี้ยมโหด จะถูกชำระด้วยความตายที่สยดสยองกว่าร้อยเท่า! เมื่อ ลำดวน วิญญาณอาฆาตที่เคยถูกทรมานจนตายกลับมาทวงคืนทุกหยาดเลือดจาก พิกุล ในร่างของ พิมพ์พลอย... ทุกฝีก้าวคือความหวาดผวา ทุกวินาทีคือความเจ็บปวดเกินจินตนาการ "เล่ห์ลำดวน" จะพาคุณดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความมืดมิดที่คุณไม่เคยสัมผัส เตรียมตัวให้พร้อมรับความหลอนสุดขั้ว ความทรมานที่ไร้ขีดจำกัด และบทสรุปแห่งการล้างแค้นที่จะทำให้คุณขนหัวลุกไปถึงไขสันหลัง! จงระวัง... เพราะบางความแค้น ไม่ได้จบลงเพียงแค่ความตาย!"

ชาติก่อน 'หลินอัน' คือลูกสาวที่พ่อแม่ไม่รัก ถูกกักขังและเปรียบเทียบกับน้องสาวจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับอยู่ในร่างของ 'จงลู่ชิง' องค์หญิงใหญ่ผู้เอาแต่ใจในนิยายที่เคยอ่าน! นอกจากจะมีพลังสายฟ้าที่อ่อนปวกเปียกยังไม่พอ เธอยังมี 'พันธะ' กับสวามีหนุ่มรูปงามถึง 4 คนที่พร้อมใจกันมอบค่าความเกลียดชังให้เธอเต็มพิกัด! เหยียนจวิ้น: ราชาเพลิงผู้ดุดันที่จ้องจะปลิดชีพเธอทุกครั้งที่เผลอ เฟิงอี้: สุภาพบุรุษจอมวางแผนที่เก็บงำความแค้นไว้ภายใต้รอยยิ้มเย็นชา มั่วอิ่ง: นินจาหนุ่มผู้เย็นชาที่พยายามตีตัวออกห่างและมองเธอเป็นเพียงขยะ หลีหาน : หนุ่มน้อยขี้สงสารที่ผูกพันธะเพียงเพราะคำว่าบุญคุณ ท่ามกลางโลกที่เงินคือพระเจ้าและสตรีเป็นใหญ่ หลินต้องเอาตัวรอดด้วย 'ระบบนำโชค' และ 'ระบบอ่านใจ' สุดกวน พร้อมกับภารกิจปราบพยศ เหล่าสามีที่เกลียดเธอเข้าไส้ ให้กลายเป็นคนคลั่งรักจนโงหัวไม่ขึ้น!

ตลอดชีวิตที่แล้วหากถามว่าผู้ใดทุ่มเทให้กับเขาเพียงใด นางกล้าตอบว่าเป็นตนเอง และหากถามว่าใครทำให้ชีวิตของเขาติดขัดมากที่สุดก็เป็นนางอีกเช่นกัน ก็เพราะว่า..นางคือนางร้าย เป็นอุปสรรคในชีวิตพวกเขาเพื่อให้ความรักของทั้งสองยิ่งมั่นคง ลึกซึ้งพันทวี เมื่อตายไปจึงได้รู้… เมื่อได้มีโอกาสกลับมา ครานี้หลี่ซูซินสัญญากับตนเอง ไม่เป็นแล้วนางร้าย ชาตินี้ข้าไม่เป็นนางร้ายที่โง่งมอีกแล้ว…

มาเฟียสาวที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของตู้ลี่หลัน นางต้องแก้แค้นตระกูลตู้ที่เคยรังแกตู้ลี่หลันจนทำให้นางถึงแก่ความตาย จนมาพบซ่งซือหยุน แม่ทัพใหญ่ผู้บังคับบัญชาของ จ้าวชิงรุ่ย คนรักของเจ้าของร่าง

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน