สิ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษคือการวางจังหวะเรื่องที่ค่อย ๆ เพิ่มความตึงเครียดแทนที่จะระเบิดทีเดียว จึงไม่รู้สึกว่าข้อมูลถาโถมเกินไป นอกจากนี้การใช้สัญลักษณ์ เช่น นกที่เป็นตัวแทนความทรงจำ หรือสิ่งของที่ส่งต่อกัน ช่วยให้ประเด็นหลักของเรื่อง—การค้นหาตัวตนและการเผชิญกับอดีต—เด่นขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ผมยังเห็นการนำเทคนิคนี้ไปใช้ในหลายงานระดับคลาสสิกแต่ใน 'แววมยุรา' มันถูกปรับให้มีความเป็นมนุษย์กว่า เช่นเดียวกับฉากที่ตัวละครต้องเลือกระหว่างความจงรักภักดีและความจริง ซึ่งอ่านแล้วทำให้ฉันคิดถึงประเด็นเดียวกันในงานอย่าง 'Nausicaa of the Valley of the Wind' แต่เล่าในโทนที่ต่างออกไป สรุปว่าเรื่องนี้เหมาะกับคนที่อยากอ่านงานที่เข้าใจคนมากกว่าจะมองคนเป็นแค่พล็อตเท่านั้น