FAZER LOGINหนึ่งชีวิต หนึ่งหัวใจที่สูญเสียไปให้กับคนที่ไร้หัวใจ ชาตินี้ข้าไม่ขอร่วมทางเดินกับเขาอีก... แต่ทำไมมันไม่ง่ายเช่นนั้น เหตุใดเรื่องราวจึงได้แตกต่างไปจากเดิมเช่นนี้ แล้วข้าจะหนีหัวใจตัวเองพ้นได้เช่นไร
Ver mais제1화
"사무엘... 노라가... 노라가 사라졌어. 신부 대기실에 없어."
사무엘은 천천히 몸을 돌렸다. 그의 시선이 드레스룸 문가에 서 있는 중년 여인을 향했다. 여인의 얼굴은 새하얗게 질려 있었고, 숨은 거칠게 떨리고 있었다. 예비 장모인 앨리스 부인이었다.
"무슨 말씀이세요, 아주머니?"
사무엘의 목소리는 쉰 듯 갈라졌다.
"설마 농담하시는 건 아니겠죠? 노라가 결혼식 당일에 도망칠 리가 없잖아요."
앨리스 부인은 잠시 눈을 감았다. 두 손으로 드레스 자락을 꽉 움켜쥐었다.
"농담이 아니란다, 사무엘. 노라는 신부 대기실에 없어. 온 호텔을 다 뒤졌지만 어디에도 없었어. 휴대전화까지 두고 갔단다."
사무엘은 아무 말도 하지 못했다.
목이 꽉 막힌 듯 숨이 턱 막혔다.
이건 너무도 잔인한 현실이었다.
밖에는 이미 수많은 기자들이 대기하고 있었다. 유명 기업인들과 이사회 임원들, 양가 친척들까지 모두 사무엘과 노라의 결혼식을 축하하기 위해 모여 있었다.
"왜... 왜 노라가 떠난 거죠?"
마침내 사무엘이 입을 열었다.
턱이 굳게 굳어 있었다.
"나를 이렇게까지 망신시키다니... 믿을 수가 없습니다."
앨리스 부인은 깊은 눈빛으로 그를 바라보았다.
"나도 믿기지 않아. 하지만 지금은 노라를 따질 때가 아니야. 두 집안의 명예를 지켜야 해."
사무엘은 아무 대답도 하지 않았다.
분노가 온몸을 뒤덮고 있었다.
주먹은 새하얗게 질릴 만큼 꽉 쥐어졌고, 숨소리는 거칠었다.
그때 문이 조심스럽게 열렸다.
레베카가 안으로 들어왔다.
"죄송해요... 아주머니. 무슨 일이세요? 절 부르셨다고 해서요."
앨리스 부인은 레베카를 바라보며 결심한 듯 말했다.
"네가 노라를 대신해 주겠니?"
"네... 네?"
레베카의 눈이 크게 흔들렸다.
"제가... 노라를 대신해서요? 그게 무슨 말씀이세요?"
"노라가 도망쳤어."
앨리스 부인의 목소리는 단호했다.
"이제 다른 방법이 없어. 결혼식은 이미 준비가 끝났고 윌슨 가문 사람들도 모두 와 있어. 이 사실이 언론에 알려지는 순간 윌슨 가문의 명예도, 노라의 명예도 모두 끝이야, 레베카."
"하지만... 저는 못 해요, 아주머니."
레베카는 떨리는 목소리로 말했다.
"제가 어떻게 노라 대신 신부가 될 수 있겠어요?"
"레베카."
앨리스 부인이 한 걸음 다가왔다.
간절한 눈빛이 레베카를 향했다.
"부탁이다."
레베카는 조용히 사무엘을 바라보았다.
사무엘은 얼어붙은 사람처럼 서 있었다.
차갑고 날카로운 눈빛 속에는 방금 들은 현실을 아직도 받아들이지 못한 혼란이 서려 있었다.
"저 혼자 결정할 수는 없어요."
레베카가 힘겹게 입을 열었다.
"사무엘 씨는... 제가 신부가 되는 걸 받아들이시나요?"
사무엘은 길게 한숨을 내쉰 뒤 천천히 그녀에게 다가왔다.
무표정한 얼굴.
얼음처럼 차가운 눈빛.
"윌슨 가문의 명예를 지킬 유일한 방법이 이것뿐이라면."
그가 차갑게 말했다.
"네가 신부가 되는 수밖에."
레베카는 고개를 숙였다.
심장이 미친 듯이 뛰었다.
"...알겠습니다."
작게 대답했다.
사무엘은 등을 돌리며 드레스 담당 직원을 향해 명령했다.
"신부 드레스를 입혀."
그의 목소리에는 온기가 없었다.
"그리고 베일로 얼굴을 완전히 가려. 아무도 신부가 노라가 아니라 레베카라는 걸 알아선 안 돼."
"알겠습니다, 도련님."
사무엘은 다시 한 번 레베카를 바라보았다.
분노와 실망, 그리고 차가운 냉기가 뒤섞인 눈빛이었다.
"넌 내가 원했던 신부가 아니야."
담담하지만 잔인한 목소리.
"그러니까 절대 내가 진짜 아내가 될 거라는 꿈은 꾸지 마."
그 말은 칼날처럼 가슴을 찔렀다.
하지만 레베카는 아무 말도 하지 않았다.
처음부터 자신이 대체품일 뿐이라는 걸 알고 있었으니까.
"...네, 사무엘 씨."
---
결혼식이 끝난 후.
사무엘은 레베카를 자신의 최고급 펜트하우스로 데려왔다.
현관 앞에 도착하자 하인이 허리를 숙이며 인사했다.
"어서 오십시오, 도련님. 그리고 사모님—"
"손님방을 준비해."
사무엘이 차갑게 말을 끊었다.
하인은 당황한 얼굴로 물었다.
"손님방 말씀이십니까? 누구를 위해서—"
"내 옆에 서 있는 사람."
사무엘이 싸늘하게 잘라 말했다.
"빨리 준비해."
"예, 도련님."
레베카는 아무 말 없이 그의 뒤를 따라 안으로 들어갔다.
잠시 후 사무엘이 몸을 돌렸다.
"절대로 스스로를 윌슨 부인이라고 소개하지 마."
차가운 시선이 그녀를 향했다.
"회사에서는 넌 여전히 내 비서야. 이 결혼은 누구에게도 알려져선 안 돼."
레베카는 조용히 고개를 끄덕였다.
"알겠습니다, 사무엘 씨."
"그리고 하나 더."
사무엘이 그녀에게 가까이 다가왔다.
"아무것도 기대하지 마."
그의 목소리는 차갑기만 했다.
"난 반드시 노라를 찾아낼 거야. 노라가 돌아오는 날, 널 바로 이혼시킬 거다."
레베카는 그의 눈을 똑바로 바라보았다.
"처음부터 아무것도 기대한 적 없습니다."
담담하게 말했다.
"저는 그저 앨리스 아주머니의 부탁을 들어드렸을 뿐이에요."
사무엘은 잠시 그녀를 바라보다 아무 말 없이 등을 돌렸다.
그렇게 떠나가는 그의 뒷모습을 레베카는 오래도록 바라보았다.
법적으로도, 신 앞에서도 이제 그는 자신의 남편이었다.
하지만 그의 마음속에서 그녀는 단 한 번도 아내였던 적이 없었다.
레베카는 속으로 조용히 중얼거렸다.
'난 그저 대체품일 뿐이야. 그 사실은 누구보다 잘 알고 있어.'
입술을 깨물며 웨딩드레스 자락을 꼭 움켜쥐었다.
'그래도... 조금쯤은 기대해도 되는 거 아닐까.'
눈물이 조용히 뺨을 타고 흘러내렸다.
'그 사람이 알기만 한다면... 사실 그날 그를 구한 사람이 나였다는 걸….'
“แต่ไม่ใช่ต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ แล้วยังเป็นในงานมงคลของท่านพี่ข้าด้วย”“ไม่เป็นไรหรอกหลันเอ๋อร์พวกเราชินแล้ว เจ้าไม่รู้อะไรพวกเราน่ะต้องประชุมเรื่องทารกในครรภ์ของเจ้าในราชสำนักมากี่วันแล้ว”“จื่อหลง แม้ว่าเจ้าจะเป็นพี่ชายพระชายาข้าก็สั่งลงอาญาเจ้าได้นะหากเจ้ายังพูดมากข้าจะเรียกค่าเสียหายให้เจ้าหมดตัวเลยล่ะ”“กระหม่อมไม่กล้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ โปรดทรงอภัย ทรงอภัยด้วย”“มา ดื่มเหล้ามงคลกับเจ้าหน่อย ยินดีด้วยที่หาพี่สะใภ้ให้พวกข้าได้เหมาะสม จากนี้ไปขอให้พวกเจ้าอยู่ด้วยกันยืนยาวลูกหลานเต็มเมือง แต่อย่าให้เกินข้าเพราะข้าจะไม่ยอมแพ้พวกเจ้า”“ฮ่า ๆ ท่านอ๋องทรงกล่าวเกินไปแล้ว กระหม่อมมีหรือ….”“พี่ใหญ่ ท่านพี่!! พวกท่านช่วยไว้หน้าข้าบ้างเถิด”“เอ้า ดื่ม ๆ”สุรามงคลหลายจอกทยอยนำมาให้ดื่ม มู่หรงเฉิงช่วยรับแขกอยู่ด้านนอกส่วนเจ้าบ่าวตอนนี้ถูกส่งไปที่ห้องส่งตัวแล้ว ท่านอ๋องจึงพาพระชายาของตนเองกลับจวนเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เสนาบดีเล่อและฮูหยินเดินมาส่งทั้งคู่“ท่านแม่เอาไว้ชุนหลันใกล้คลอดข้าจะส่งคนมารับท่านให้ไปอยู่เป็นเพื่อนนาง อาจจะต้องรบกวนท่านพ่อหลายวันหน่อยนะขอรับ”“ท่านอ๋องอย่าทรงเกรงพระทัยเพคะ ท้องแ
แม้จะบอกว่าจะอ่อนโยนแต่ความดุดันและความต้องการของทั้งคู่ก็มิอาจอัดอั้นความต้องการไปได้เพราะท่านอ๋องอ่อนโยนได้เพียงชั่วครู่ก็ต้องเร่งจังหวะกลับเป็นเช่นเดิมตามความต้องการของพระชายา“อื้อ…ท่านพี่เพคะ เร็วอีกนิด จะ…ไม่ไหวแล้ว อ๊าา”เรือนร่างที่เคยเรียบเนียนผุดผ่องบัดนี้เต็มไปด้วยรอยแดงจากพระสวามีที่ฝากเอาไว้ แรงกระแทกที่ไม่ลดละจนเกิดเสียงดังเพราะน้ำรักของทั้งคู่ที่เอ่อล้นออกมาหลังผ่านศึกรักกันมาเกินสามรอบจนเตียงแทบจะไม่สามารถนอนได้แล้ว“อื้อ…อี้เหริน อ๊าาา”“ชุนหลันเจ้าเบาหน่อย ท่านี้มันกระแทกแรงไปหรือไม่เจ้า...ขย่มเบา ๆ อาา...”แต่เขากลับละสายตาจากสองเต้าคู่งามตรงหน้าไม่ได้เมื่อพระชายาเริ่มขยับเอวอยู่บนร่างของเขา ลิ้นหนาฉกเข้าไปดูดดื่มราวทารกกระหายน้ำนมมารดา เสียงครางดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับแรงขย่มเอวจากพระชายาจนนางเริ่มเกร็งตัวขึ้นอีกครั้ง“ชุนหลันน…อาาา ที่เหลือให้ข้าจัดการเอง”เขาไม่ได้ให้นางขยับไปไหนเพียงแค่จับเอวบางของนางกระแทกซ้ำมาที่เดิมและเอนกานรับจนตามนางไปอีกครั้ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เตียงที่ไม่สามารถใช้การได้เพราะความยุ่งเหยิงและเปียกชื้นทำให้ทั้งคู่ต้องเปลี่ยนมานอนที่ห้องนอนเล็กขอ
“อะไรนะ ปัดความรับผิดชอบแต่เหตุใดพระสนมจึงได้…”“พระสนมในตอนนั้นทั้งโกรธและโมโหแต่ก็ไม่อยากเอาเรื่อง ขอเพียงออกจากวังหลวงต้าจินโจวไปได้ดังนั้นจึงทูลขอฝ่าบาทว่าหากยินยอมให้นางซึ่งเป็นสนมที่ถูกส่งมาเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ได้มีอิสระนางก็จะยอมมอบยาถอนพิษให้ ฝ่าบาทจึงปล่อยนางออกมาจากเมืองหลวงและให้คนพานางมาอยู่ที่อารามแห่งนี้”“เช่นนั้นเสด็จพ่อต้องส่งคนมาปกป้องพระสนม”“ใช่แล้ว คนผู้นั้นคือขุนนางคู่พระวรกาย ผู้จงรักภักดีต่อฝ่าบาทและยังเป็นเสนาบดีข้างพระวรกายมาหลายปี “เล่ออันจ้าน” บิดาของพระชายา"เรื่องราวของพระสนมผู้นี้เขาไม่เคยทราบมาก่อนเพราะเสด็จพ่อของเขามีสนมถึงยี่สิบกว่าคนและบางคนเขาก็ไม่รู้จัก อีกอย่างเรื่องนี้หากวันนี้เขาไม่ได้มาที่นี่ก็คงไม่เคยทราบเรื่องเช่นนี้มาก่อนและไม่รู้เลยว่าลี่จางหย่งยังมีบุตรชายอีกคนหนึ่งอยู่“เช่นนั้น เสนาบดีเล่อก็ปิดเรื่องนี้เป็นความลับมาโดยตลอด มิน่าเล่าปีนั้นเขาถึงถูกส่งมาที่นี่ ที่แท้เรื่องราวเป็นเช่นนี้นี่เอง”“ใช่ ฮูหยินของเขาก็ทราบทั้งสองช่วยกันดูแลพระสนมและอาตมามาโดยตลอด ที่ดินตรงนี้แต่เดิมก็คือที่ดินของสกุลเล่อ เสนาบดีเล่อและฮูหยินดูแลพระสนมจนถึงวาระสุด
“ใต้ซือที่ท่านพูดหมายถึง….”ใต้ซืออู๋หยวนเพียงแค่ยิ้มให้พวกเขาเท่านั้น“จริงสิยินดีด้วยที่ได้พบกับคนที่เจ้าตามหา”“อาจารย์ทราบด้วยหรือเจ้าคะ”“หึหึ เจ้าพามาด้วยเช่นนี้ไม่ว่าผู้ใดก็คาดเดาได้”“ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะบอกให้ข้าลงจากเขาไปวันนั้นเพื่อบอกว่าให้ไปพบกับคนที่จะพาข้าไปหาพี่ชายและก็ได้พบจริง ๆ”"อะไรนะ เจียวเมิ่งนี่เจ้า… กำลังหมายถึงข้างั้นหรือ"“เจ้าค่ะพี่ชุนหลัน อาจารย์บอกให้ข้าลงเขาไปวันที่พบท่านในเมืองและบอกว่าจะได้พบกับผู้ช่วยเหลือ วันนั้นก็เป็นท่านและท่านอ๋องที่เข้ามาช่วยข้าจริง ๆ เจ้าค่ะ”ท่านอ๋องและเล่อชุนหลันหันมามองหน้ากัน พวกเขามั่นใจว่าไม่เคยพบใต้ซืออู๋หยวนมาก่อนในชาติก่อนแต่เหตุใดดูเหมือนว่าใต้ซือผู้นี้จะรู้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในเมือง“จริงสิเจียวเมิ่งในเมื่อเจ้าพบกับพี่ชายแล้วเหตุใดจึงไม่พาเข้าไปสักการะและไหว้พระในวิหารสักหน่อยเล่า”“อ้อ เจ้าค่ะอาจารย์พี่ใหญ่ไปเถอะข้าจะพาท่านเดินชมทั่ว ๆ วัดหลังจากที่ไหว้พระ จื่อหลงท่านก็มาด้วยกันสิ”“อ้อ ได้สิ เสี่ยวเฉิงไปเถอะ”ทั้งหมดพากันเดินออกไปแล้วจึงเหลือเพียงท่านอ๋องและพระชายาเท่านั้นส่วนจินถิงและสององครักษ์ก็เดินออกมาเฝ้าด้
“มีเรื่องอะไรด่วนงั้นหรือพี่หลง”“ไม่มีอะไรหรอก เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้ท่านอ๋องคงไม่มีอะไรด่วนไปมากกว่าเรื่องของพระชายาอีกแล้วรีบกลับกันเถอะ”วันถัดมา “เหตุใดวันนี้ถึงต้องให้พี่ใหญ่มาเฝ้าข้าด้วยเล่าเพคะ”“เพราะพวกเขามีข่าวดีมาบอกเจ้าน่ะสิ เจ้าไม่อยากยินดีกับหมอหวังสักหน่อยหรือที่นางหาพี่ชายพบแล้ว เอาล่ะข้าไ
นางไม่เข้าใจที่เขาพูดเลยสักนิดเพราะมัวแต่เด้งรับสัมผัสของเขาใต้น้ำจนลืมสิ่งที่เขาพูดออกมา บทรักในห้องอาบน้ำยังดำเนินไปเกือบครึ่งชั่วยามกว่าทั้งคู่จะได้ออกมา ท่านอ๋องเป็นผู้อุ้มนางออกมาเองเพราะเดินไม่ไหว ชุนหลันตัวสั่นเล็กน้อยเพราะเขาเพียงแค่ห่อตัวนางออกมาเท่านั้นโดยที่ทั้งคู่ยังมิได้สวมชุดนอน“ให้ข้า
“อย่านะเพคะ เมื่อครู่พระองค์พึ่งบอกหม่อมฉันว่าจะเล่าให้หม่อมฉันฟังนี่เพคะ”“กินข้าวก่อน มีแรงแล้วค่อยคุยกันต่อ”นางไม่เถียงเขาอีก ในตอนนี้มีหลายเรื่องที่นางกำลังนึกสงสัยอยู่เพราะนางเองก็จำได้คร่าว ๆ ว่าพูดอะไรออกไปบ้างเช่นกันแต่จับใจความไม่ได้และลืมไปจนหมดสิ้น นางกินข้าวมากกว่าที่คิดเพราะว่าไม่ได้กินอ
จินถิงต้องรีบเดินตามผู้เป็นนายเข้ามาดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่เหตุใดเหตุใดพระชายาจึงโวยวายถึงเพียงนั้น เมื่อทั้งองครักษ์เสิ่นกงและจินถิงเดินตามนางเข้ามาก็ต้องตกใจเช่นกันเพราะห้องส่วนตัวที่นางขอคงมิใช่แบบนี้แน่“คุณหนู…เอ่อ พระชายาเพคะ ที่นี่เป็นห้องหนังสือครึ่งหนึ่งและห้องแต่งตัวของพระชายาใช่หรือไม่เพ












avaliaçõesMais