ข้ามพันธนาการรัก สู่ชีวิติใหม่

ตอนที่ 1

สัญญาหลังสมรส

ชายร่างสูงเดินมาพร้อมผู้หญิงหน้าตาสะสวย เขากวาดสายตามองไปทั่วร้านก่อนจะเดินมาทางที่ว่าที่เจ้าสาวเขาอยู่

“ขอโทษนะที่พี่มาสาย”

‘ใครเป็นน้องนายไม่ทราบย่ะ!’

เมื่อวีนว่าที่สามีในอนาคตในใจไปหนึ่งแมตช์เธอก็คว่ำปากลงแล้วกลอกตามองบนทันที

“นั่งก่อนครับคุณมิลเลอร์”

ทนายที่มินเตรียมมาเชิญให้ มิลเลอร์นั่งลงอย่างสุภาพร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่เข้าใจว่านัดเจอกันครั้งแรกทำไมต้องมีทนายมาด้วย

“สัญญาหลังสมรสครับ คุณอ่านดูก่อนได้ ในนี้คือสิ่งที่ลูกความผมร้องขอ ถ้าคุณไม่เซ็นเกรงว่างานแต่งครั้งนี้คงไม่เกิดขึ้นแน่นอน”

“ข้อที่ 1 ห้ามมีเพศสัมพันธ์กันและบังคับขืนใจโดยที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจ”

“ข้อที่ 2 ห้ามเปิดเผยสัญญานี้ให้ครอบครัวทั้งสองฝ่ายรับรู้”

“ข้อที่ 3 ถ้าผิดสัญญาต้องจ่ายเงินชดเชย 500 ล้านบาท”

เขาขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้งไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กน่ารักเมื่อสิบปีที่แล้วจะโตมาเป็นคนร้ายกาจแบบนี้ถึงขนาดพาทนายความมาเพื่อบีบให้เขาเซ็นสัญญาบ้าๆนี้

“เฮีย!”

“ออกไปรอเฮียที่รถนะ”

“อืม”

มิลเลอร์เอ่ยบอกหญิงสาวที่เขาพามาด้วยให้ออกไปรอข้างนอกก่อน

“ถ้าจะให้พี่เซ็นขอคุยเป็นการส่วนตัวก่อนได้ไหม!”

ทุกคนได้ยินอย่างนั้นก็รีบออกไปรอข้างนอกกันหมด

“เลิกเรียกตัวเองว่าพี่สักทีจะได้ไหม”

“ข้อหนึ่ง ฉันไม่ใช่น้องนาย”

“ข้อสอง เราไม่ได้สนิทอะไรกันขนาดนั้นรู้ไว้ซะด้วย!”

“เฮ้อ!!!” เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังออกมาอย่างผิดหวังเขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วยในอีกสามวันข้างหน้าจะไม่ใช่แค่นิสัยร้ายกาจแต่ปากก็ร้ายตามด้วยพูดออกมาแต่ละคำแทบฟังไม่ได้เลย

“เงียบทำไมตกลงจะเซ็นหรือไม่เซ็น!!”

“เจอกันครั้งแรกในรอบสิบปีไม่คิดจะพูดกันดีดีบ้างเลยรึไงมิน”

“โทษทีนะฉันจำนายไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะงั้นนายจะไม่เซ็นก็ได้แต่ช่วยไปบอกที่บ้านนายยกเลิกงานแต่งบ้าๆนี้จะได้ไหม!”

มินพยายามทำตัวร้ายกาจใส่คนตรงหน้าให้มากที่สุดเพราะเธอไม่อยากแต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รักถ้าพ่อไม่ป่วยจนเอาเรื่องนี้มาบีบให้เธอแต่งงานเธอคงไม่ต้องเสียเวลามาทำอะไรแบบนี้หรอก

“โอเคพี่จะเซ็น”

“ก็แค่นั้นแหละ!”

มินรีบเก็บเอกสารที่ดูเหมือนเป็นสมบัติล้ำค่ากอดไว้แนบอกอย่างทะนุถนอมแล้วเดินจากว่าที่เจ้าบ่าวไปโดยไม่บอกลาหรือพูดอะไรกับเขาแม้แต่คำเดียว

“ต่อให้ก่อนแล้วกัน มินลดา”

~โทรออก ไอ้เสือ

“มึงตามไปอย่าให้คาดสายตาเธอไปพบใครที่ไหนเมื่อไหร่รายงานกูได้ทันที”

[ใครที่ไหนนี่หมายถึงผู้ชายใช่ไหมครับนาย]

“เออ!”

มิลเลอร์ให้ลูกน้องจับตาดูมินตลอดเวลาเขากลัวว่าเธอจะแอบไปหาแฟนหนุ่มที่เธอเพิ่งคบหาดูใจกันได้ไม่ถึงสองเดือนตอนนี้เขาทำอะไรตามใจตัวเองมากไม่ได้เพราะกลัวว่าเธอจะปฏิเสธงานแต่งครั้งนี้เขาทำได้แค่ให้ลูกน้องแอบตามดูอยู่ห่างๆ

~ สองวันก่อนแต่งงาน

“วันนี้พาน้องไปดูเรือนหอนะลูก”

เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารวันนี้ทั้งสองบ้านนัดทานมื้อเที่ยงด้วยกันถึงจะเป็นการคลุมถุงชนแต่ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านก็อยากให้ทั้งคู่ลองเปิดใจให้กันจริงๆ

“ไปกันค่ะ”

“หนูมินใจร้อนขนาดนั้นเลยเหรอลูก”

แม่สามีในอนาคตของมินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เอ็นดูว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มาก

“ค่ะ”

เธอตอบไปสั้นๆใจจริงไม่ได้สนใจเรือนหอนั่นเลยสักนิดแค่ขี้เกียจปั้นหน้ายิ้มบนโต๊ะอาหารก็เท่านั้นเอง

เมื่อเดินออกมาจากร้านอาหารมิลเลอร์ก็พูดขึ้นก่อน

“ไปรถพี่นะ”

“ใครบอกว่าฉันจะไปกับนายนี่จะบอกอะไรให้นะฉันไม่ได้สนใจเรือนหอนั่นเลยสักนิดและฉันก็ไม่คิดจะอยู่ที่นั่นด้วย!”

พูดจบมินก็เดินหนีมิลเลอร์ไปที่รถตัวเองแต่ทว่าร่างสูงไม่ยอมดึงแขนเธอไว้ก่อน

หมับ!!

มินไม่ได้โวยวายให้เขาปล่อยเธอแต่กลับเหวี่ยงหมัดใส่ใบหน้าหล่อแทน

“พี่ก็สายดำนะเผื่อเรายังไม่รู้”

ใบหน้าหล่อหลบหมัดเธอได้สบายแถมยังจับแขนมินไขว้ไว้ด้านหลังอีก แล้วเปิดสิ่งที่มินพูดก่อนหน้านี้ออกมาอีกครั้ง

“ใครบอกว่าฉันจะไปกับนายนี่จะบอกอะไรให้นะฉันไม่ได้สนใจเรือนหอนั่นเลยสักนิดและฉันก็ไม่คิดจะอยู่ที่นั่นด้วย!”

ใบหน้าหล่อก้มลงกระซิบที่ข้างหูของคนตัวเล็กเบาๆเขาแอบสูดกลิ่นหอมจากตัวเธอไปด้วย จมูกโด่งแตะโดนแก้มเนียนจนเธอรีบเบือนหน้าหนี

“จะไปด้วยกันดีดีหรือจะให้ส่งคลิปเสียงไปให้คุณพ่อฟัง!”

มินหัวเราะหึในลำคอทันทีคิดไม่ถึงว่า ว่าที่สามีเธอจะเจ้าเล่ห์ซะด้วย

“น่าสนใจดีนี่รู้จักใช้วิธีแบบนี้ด้วยปล่อยฉันได้แล้ว!”

เขาเดินนำเธอไปที่รถหรูของตัวเองก่อนจะขับพาเธอไปที่เรือนหอที่เพิ่งจะสร้างเสร็จเมื่อสองเดือนที่แล้ว

บ้านสไตล์โมเดิร์นหลังใหญ่สองชั้นสีขาวตั้งเด่นอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้หน้าบ้านที่กว้างสุดลูกหูลูกตามีดอกไม้ที่เธอชอบปลูกตามโคนต้นไม้ทุกต้นในหัวเธอคิดว่าผู้เป็นพ่อเป็นคนจัดการทุกอย่างนี้ให้เธอ

“กลับเถอะฉันเห็นแล้ว”

เพิ่งมาถึงหน้าบ้านไม่ถึงหนึ่งนาทีเธอก็บอกให้เขาพากลับมิลเลอร์ไม่คิดว่ามินจะไม่สนใจเรือนหอของตัวเองขนาดนี้ทั้งๆที่เขาเป็นคนออกแบบเองทั้งหมดแถมยังตกแต่งภายในแบบที่เธอชอบด้วย

“เข้าไปดูข้างในก่อน”

“ลบคลิปเสียงก่อน!”

“ออกมาค่อยลบ”

มิลเลอร์เปิดประตูรถให้มินลงมาแต่เธอยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมลงจากรถ

มือหนาช้อนเข้าที่ขาเรียวทั้งสองข้างอีกมือโอบหลังประคองไว้แล้วอุ้มมินลงจากรถเดินเข้าไปในบ้านอย่างหน้าตาเฉย

“ทำอะไรของนายเนี่ย!!”

“ก็อุ้มไง”

“ทำไมไม่ถามก่อนว่าฉันอยากให้นายอุ้มไหมปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!!”

ถึงปากจะบอกให้ปล่อยแต่สองมือเล็กกอดรั้งต้นคอมิลเลอร์ไว้แน่นเพราะกลัวตก

“พูดดีดีก่อน”

“ฝันไปเถอะ!”

“งั้นก็อยู่แบบนี้แหละ”

“นี่นาย!”

มิลเลอร์อุ้มคนตัวเล็กไปที่ห้องนอนใหญ่ก่อนเลยเขานึกอยากแกล้งเธอขึ้นมา

‘ชอบไหมห้องนอนของเรา’

‘ไม่ชอบ!’

‘งั้นเรามาลองทดสอบความแข็งแรงของเตียงก่อนดีไหม?เผื่อมินจะชอบ?’

‘‘นายหมายความว่ายังไง?’

มิลเลอร์วางร่างบางลงที่เตียงก่อนจะขึ้นคร่อมตัวเธออย่างไวไม่ให้มีโอกาสได้หนีไปไหน

‘ก็หมายความตามที่พูดไง’

‘นี่นายจะบ้ารึไงเราเซ็นสัญญากันแล้วนะนายลืมไปแล้วเหรอ?’

หัวใจมินเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆยิ่งเขาโน้มใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้เธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขา

‘สัญญานั่นบอกมีผลหลังแต่งงานไม่ใช่เหรอนี่เรายังไม่ได้แต่งงานกันซะหน่อยก็แสดงว่ายังไม่ผิดสัญญานี่’

ฟอด!!!ว่าจบมิลเลอร์ก้มลงหอมที่แก้มเนียนก่อนเลย

‘อ๊ายยย!!!’

‘แค่หอมเองเก็บเสียงไว้ร้องตอนเอากันไม่ดีกว่าเหรอ’

มือหนาบีบเคล้นที่อกอวบอั๋นที่ยังเต่งตึงเหมือนไม่เคยโดนมือชายบีบจับมาก่อนยิ่งเห็นอย่างนี้มิลเลอร์ยิ่งไม่อาจห้ามใจตัวเอง

‘นี่หยุดนะ!!อื้อ!!!’

ริมฝีปากหนากดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วง ‘อ้าปาก!ถ้าไม่อ้าต่อไปจะไม่ใช่แค่จูบ’ มินกลายเป็นลูกแมวน้อยเขาบอกอะไรเธอก็ทำตามหมดเพราะเธอสู้แรงเขาไม่ได้ลิ้นร้อนสอดเข้าไปทักทายลิ้นเล็กเธอตอบรับสัมผัสนี้จากเขาอย่างง่ายดายทั้งสองคนจูบกันอย่างดูดดื่มราวกับว่าคือคนรักกันจริงๆ

แต่แล้ว

“นี่นาย!!!วางฉันลงได้แล้วไม่หนักหรือไงเพ้ออะไรอยู่ได้ฉันเรียกตั้งนาน”

มิลเลอร์วางมินลงอย่างง่ายดายภาพในหัวที่เขาจินตนาการว่าอยากทำกับเธอก็ถูกดึงสติกลับมาด้วยเสียงวีนใส่ของมิน

ใช่ต้องอดใจไว้เดี๋ยวเธอตกใจกลัวแล้วเปลี่ยนใจไม่ยอมแต่งงานขึ้นมาคนที่เสียใจที่สุดเห็นจะเป็นเขา

“ชอบไหมห้องนอนของเรา?”

“ชอบนะแต่มันคือห้องนอนของฉันคนเดียวต่างหาก!”

แค่ชอบก็ดีมากแล้วแต่งเสร็จค่อยหาวิธีนอนเตียงเดียวกันก็ได้เขาคิดอย่างนั้น

“แล้วห้องนายล่ะ?”

“เฮ้อ!!!”