Short
ข้ามพันธนาการรัก สู่ชีวิติใหม่

ข้ามพันธนาการรัก สู่ชีวิติใหม่

By:  ใบไม้Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
16.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพื่อนสนิทวัยเด็ก ที่เคยสัญญาว่าจะแต่งงานกับฉันทันทีที่เรียนจบมหาวิทยาลัย กลับคุกเข่าขอ “เจียงเหนียนเหนียน” คุณหนูตัวปลอมของตระกูล แต่งงานในวันรับปริญญาของฉัน ส่วน “กู้ฉีหราน” นักบุญแห่งเมืองหลวงในสายตาของทุกคน ก็สารภาพรักกับฉันหลังจากที่เพื่อนสนิทวัยเด็กของฉันขอแต่งงานสำเร็จ ห้าปีหลังแต่งงาน เขาอ่อนโยนกับฉันเสมอมา ตามใจเสียยิ่งกว่าอะไร จนกระทั่งฉันได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อนสนิทโดยบังเอิญ “ฉีหราน ตอนนี้เหนียนเหนียนก็มีชื่อเสียงโด่งดังแล้ว นายยังจะแสร้งทำเป็นรักกับเจียงจิ่นต่อไปอีกเหรอ?” “ในเมื่อฉันไม่ได้แต่งงานกับเหนียนเหนียน อย่างอื่นก็ไม่สำคัญแล้ว อีกอย่าง ตราบใดที่ฉันยังอยู่กับเธอ เธอก็จะไม่สามารถไปรบกวนความสุขของเหนียนเหนียนได้” ส่วนพระคัมภีร์ล้ำค่าที่เขาเก็บรักษาไว้ ทุกหน้าล้วนจารึกชื่อของเจียงเหนียนเหนียนเอาไว้ “ขอให้เหนียนเหนียนหลุดพ้นจากความยึดติด ขอให้เธอมีกายใจที่สงบสุข” “ขอให้เหนียนเหนียนสมหวังในทุกสิ่งที่ปรารถนา และไร้ซึ่งความกังวลในรัก” ... “เหนียนเหนียน ชาตินี้เราคงไร้วาสนาต่อกัน ขอให้ชาติหน้าได้ครองคู่เคียงข้าง” ความฝันลม ๆ แล้ง ๆ ตลอดห้าปี สิ้นสุดลงในชั่วพริบตา ฉันสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมา วางแผนจัดฉากการจมน้ำของตัวเอง นับจากนี้ไป ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน เราอย่าได้พบเจอกันอีกเลย

View More

Chapter 1

บทที่ 1

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

คนปานกลาง ล่ะมั้ง (MJ)
คนปานกลาง ล่ะมั้ง (MJ)
แกละครสั้นจีนแบบนิยาย กรี๊ด อ่านจบแล้วชอบมาก คุ้มกับเงินที่เสียไปหน่อย
2025-09-04 21:36:34
0
1
Apple Sri
Apple Sri
จบหรือเปล่า
2025-09-01 03:49:44
0
0
kookai kookooi
kookai kookooi
จบจริงมั้นเนี่ยไม่กล้าเข้าไปอ่านเลย
2025-08-31 20:35:02
0
0
jing jai
jing jai
ตกลง จบรึเปล่าจบไหม เอ่ย
2025-08-31 14:46:17
0
1
Jaew Jun
Jaew Jun
สนุกมาก น่าติดตาม
2025-08-31 07:14:47
0
0
10 Chapters
บทที่ 1
หลังจากยืนยันรายละเอียดครั้งสุดท้ายของแผนแกล้งตาย ฉันก็วางสายไปอีกเพียงสองวัน ฉันก็จะหายไปตลอดกาลอย่างที่พวกเขาต้องการได้แล้วในขณะนั้นเอง กลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อน ๆ ก็ลอยมาจากนอกประตู ฉันเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ และเห็นว่าเป็นกู้ฉีหรานเขากอดฉันไว้ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เมื่อกี้คุยโทรศัพท์กับใครอยู่เหรอ?”“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เรื่องงานที่แกลเลอรี” ฉันฝืนยิ้ม พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูเป็นธรรมชาติที่สุดเขาประทับจูบลงบนเรือนผมของฉันเบา ๆ แล้วกระซิบว่า “ทำไมช่วงนี้ดูยุ่งจังเลยนะ เดี๋ยวตอนเย็นผมทำอาหารอ่อน ๆ ให้ทานนะ จะได้บำรุงกระเพาะ”ฉันแต่งงานกับกู้ฉีหรานมาห้าปี เขาดีกับฉันเสมอมา อ่อนโยนและทะนุถนอมฉันอย่างที่สุดใคร ๆ ก็บอกว่า หากผู้ที่เปรียบดั่งพุทธบุตรได้ตกหลุมรักใครแล้ว ก็จะรักมั่นไปชั่วชีวิตฉันเองก็เคยคิดว่านี่คือความสุขของฉันแต่ในตอนนี้ ฉันถึงได้เข้าใจในที่สุดว่า การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่ความสุขของฉัน แต่เป็นการปกป้องเจียงเหนียนเหนียนของเขาต่างหากกู้ฉีหรานลูบไหล่ของฉันเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นมาว่า“จริงสิ พรุ่งนี้บ้านตระกูลเจียงจะจัดงานเลี้ยงฉลอง บอกว่าเจียงเหนียนเหนียนท
Read more
บทที่ 2
ตอนที่เก็บสร้อยประคำข้อมือขึ้นมา ฉันรู้สึกว่าพื้นผิวของลูกปประคำมันดูแปลกๆฉันอาศัยแสงไฟสลัวๆ ลองมองดูดีๆ ถึงได้เห็นว่าบนลูกปัดแต่ละเม็ดมีตัวอักษรสลักอยู่เหนียนเหนียนในวินาทีนั้นเอง หัวใจของฉันก็แตกสลายโดยสมบูรณ์เช้าวันต่อมา ฉันพูดกับกู้ฉีหรานว่า “เรากลับไปบ้านตระกูลเจียงด้วยกันเถอะค่ะ”สีหน้าของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่ก็กลับมาสงบอย่างรวดเร็ว แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “ก็ได้ งั้นเราไปถึงที่นั่นแล้วก็มอบของขวัญให้เสร็จ แล้วกลับกันเลยนะ”ฉันรู้ว่าเขาไม่อยากให้ฉันไป เพราะกลัวว่าฉันจะไปรบกวนเจียงเหนียนเหนียนแต่ฉันแค่อยากจะกลับไปที่บ้านตระกูลเจียงเพื่อเจอหน้าครอบครัวเป็นครั้งสุดท้ายเพราะพรุ่งนี้ ฉันก็จะเตรียมตัวจากไปแล้วเมื่อมาถึงบ้านตระกูลเจียง แขกเหรื่อเต็มบ้านกำลังเฉลิมฉลองให้กับข่าวมงคลสองชั้นของเจียงเหนียนเหนียน ทั้งเรื่องการตั้งครรภ์และเรื่องที่เธอได้เข้าร่วมงานแสดงภาพวาดนานาชาติท่ามกลางฝูงชน เจียงเหนียนเหนียนถูกห้อมล้อมราวกับเป็นดาวเด่น ทุกคนต่างชื่นชมเธอ บอกว่าภาพวาดที่เธอส่งเข้าประกวดจะต้องได้รับรางวัลใหญ่อย่างแน่นอนแถมยังพูดถึงว่าภาพวาดนั้นยังได้รับลายเซ็นจารึกจากนักเข
Read more
บทที่ 3
กู้ฉีหรานดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยขึ้น“หรือว่าเรากลับกันตอนนี้เลยดีไหม? ไปหาสถานที่พักผ่อนหย่อนใจกัน”ฉันเงยหน้ามองเขา มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย “งั้นก็ไปล่องเรือยอชต์กันค่ะ ล่องเรือตอนกลางคืน แล้วก็ดูพระอาทิตย์ขึ้นของวันพรุ่งนี้ด้วยเลย”หลังจากขึ้นรถ เขาก็เริ่มคุยกับฉันถึงแผนของวันพรุ่งนี้ “ผมเตรียมของขวัญวันเกิดเซอร์ไพรส์ให้คุณแล้วนะ รอให้จัดการธุระช่วงนี้เสร็จ แล้วเราค่อยวางแผนมีลูกกัน ดีไหม?”ฉันเพียงแค่ฟังเงียบ ๆ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง โดยไม่ตอบอะไรรถเพิ่งจะออกตัว โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเขารับโทรศัพท์ ขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความลำบากใจฉันหันไปมองเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถ้าคุณมีธุระก็ไปก่อนเถอะค่ะ”เขาลังเลใจ “เสี่ยวจิ่น ผม...”“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปรอคุณที่เรือยอชต์ก่อนก็ได้”ฉันมองไม่เห็นว่าใครโทรมา แต่ฉันรู้ว่าคนที่จะทำให้เขามีสีหน้าแบบนี้ได้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นหลังจากขึ้นมาบนเรือยอชต์ตามลำพัง ฉันก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูโมเมนต์ในวีแชทของเจียงเหนียนเหนียนภาพที่เพิ่งโพสต์ใหม่ล่าสุดปรากฏขึ้น พร้อมกับแคปชัน
Read more
บทที่ 4
กู้ฉีหรานยืนตะลึงไป เสียงของเขาแหบพร่าขณะเอ่ยถาม “เป็นไปไม่ได้! ฉันกับเธอนัดกันไว้แล้วนะ อีกอย่างนี่ก็จะถึงวันเกิดเธอแล้ว อยู่ดี ๆ เธอจะเป็นอะไรไปได้ยังไง?”ผู้ช่วยทำหน้าลำบากใจ แล้วพูดเสียงเบาว่า “ท่านประธานครับ ตอนนั้นลูกเรือบอกว่าคุณผู้หญิงขึ้นเรือไปคนเดียว ดูเหมือนอารมณ์จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หลังจากนั้น...”“เป็นไปไม่ได้!” เขาพูดขัดคำพูดของผู้ช่วยขึ้นมาทันที น้ำเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ฉันไม่เชื่อ! เธอจะขึ้นเรือไปคนเดียวได้ยังไง? ทำไมลูกเรือไม่โทรหาฉัน?”ผู้ช่วยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง “ท่านประธานครับ ลูกเรือบอกว่าพยายามโทรหาท่านทั้งคืน แต่ว่าโทรศัพท์ของท่าน...ดูเหมือนจะปิดเครื่องอยู่นะครับ”กู้ฉีหรานรีบก้มลงมองโทรศัพท์ของตัวเองทันที หน้าจอดำสนิทจริง ๆเขารีบกดปุ่มเปิดเครื่อง แล้วหันไปมองเจียงเหนียนเหนียน แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา “เธอเป็นคนปิดเหรอ?”เจียงเหนียนเหนียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบแก้ตัวทันที “อาหราน ฉันจะไปปิดมือถือพี่ได้ยังไง! อาจจะเผลอไปโดน หรือไม่ก็แบตหมดจนมันปิดไปเองก็ได้ พี่จะมาโทษฉันไม่ได้นะ” น้ำเสียงของเธอเจือความน้อยใจ ราวกับไม่รู้เร
Read more
บทที่ 5
ไม่มีใครรู้ว่าฉันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน และก็ไม่มีใครรู้ว่า จริง ๆ แล้วฉันเตรียมใจที่จะอยู่คนเดียวไปจนแก่เฒ่าแล้วตอนที่ย้ายมาเมืองนี้แรก ๆ ฉันปฏิเสธที่จะพูดคุยกับใครไม่ว่าจะซื้อของ จ่ายค่าเช่าบ้าน หรือแม้แต่จ่ายค่าน้ำค่าไฟ ฉันจะพยายามใช้คำพูดที่สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ผู้คนคิดว่าฉันเป็นคนเย็นชาและแปลกประหลาด นานวันเข้าก็เลยไม่มีใครสนใจฉันอีกซึ่งก็ตรงกับความต้องการของฉันพอดีฉันใช้เงินเก็บเปิดสตูดิโอสอนวาดภาพเล็ก ๆ ที่สอนเฉพาะเด็ก ๆครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่าพรสวรรค์ของฉันมีไว้เพื่อยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลท์ในงานแสดงภาพวาด มีไว้เพื่อรับเสียงปรบมือและคำชื่นชมจากผู้คนนับไม่ถ้วนแต่ตอนนี้ ฉันแค่อยากจะวาดเส้นสายง่าย ๆ อย่างเงียบ ๆ และสอนเด็กไร้เดียงสาสักสองสามคนหนึ่งเดือนต่อมา คนจากบริษัทบริการแกล้งตายโทรมาบอกฉันว่า “ช่วงนี้กู้ฉีหรานกำลังตามหาคุณอยู่ครับ”“ตามหาฉันเหรอ?” ฉันหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดอย่างเย็นชา “ฉันตายไปแล้ว เขาจะมาตามหาฉันทำไม?”“เขาไปที่แกลเลอรีของคุณ แล้วก็พยายามติดต่อเพื่อนเก่า ๆ ของคุณด้วยครับ” พนักงานกล่าว “แต่วางใจได้เลย มาตรการป้องกันของเราแน่นหนามาก เขาไม่มีทางหาอะไรเจอ
Read more
บทที่ 6
เขาเริ่มหวนรำลึกถึงความหลัง แต่ฉันกลับค่อย ๆ เดินจากไปไกล“คุณครูครับ คุณครูกำลังดูอะไรอยู่เหรอครับ?” โจวจวิ้น เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ข้าง ๆ ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความสงสัยฉันรีบปิดหน้าจอโทรศัพท์ แล้วพูดเสียงเบา “ไม่มีอะไรจ้ะ ภาพวาดลายเส้นของเธอยังไม่เสร็จเลยนะ รีบไปวาดต่อเถอะ”“คุณครูครับ” เขาเอียงคอถามฉัน “คุณครูไม่สบายใจหรือเปล่าครับ?”ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ เธอคิดมากไปแล้ว”โจวจวิ้นวิ่งจากไป ฉันจ้องหน้าจอโทรศัพท์ในมืออย่างเหม่อลอยใช่ ฉันไม่สบายใจแต่ไม่ใช่เพราะคนเหล่านั้น แต่เป็นเพราะข่าวพวกนี้ดึงฉันกลับไปสู่อดีตที่เต็มไปด้วยคำโกหกและการทรยศหักหลังวันหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังสอนเด็ก ๆ อยู่ในสตูดิโอ ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาเขายืนอยู่ที่ประตู ในมือถือช่อดอกไม้ขนาดใหญ่“สวัสดีครับ ผมเป็นอาของโจวจวิ้น ผมชื่อโจวหยางครับ”“นี่สำหรับคุณครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ระมัดระวัง “จวิ้นจวิ้นชอบเรียนกับคุณครูมาก นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากผมครับ”ฉันเหลือบมองดอกไม้เหล่านั้น พยักหน้า แต่ไม่ได้รับมา แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “ฉันไม่รับของขวัญค่ะ”เขาชะงักไปเล็กน้
Read more
บทที่ 7
”ลองดูเถอะครับ ภาพวาดของคุณมีค่าพอที่จะให้คนอื่นได้เห็นมากกว่านี้”คืนนั้น ฉันหยิบพู่กันที่ไม่ได้จับมานานออกมาบนผ้าใบ ท้องทะเลค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ บนท้องฟ้าเป็นแสงแรกของยามรุ่งอรุณ ผิวน้ำระยิบระยับสะท้อนเงาของฉันเมื่อฉันตวัดพู่กันเป็นครั้งสุดท้าย ฉันก็พลันเข้าใจในทันทีว่า ภาพวาดนี้ไม่ได้วาดเพื่อเขา ไม่ได้วาดเพื่อใคร แต่เพื่อตัวฉันเองในวันแสดงภาพวาด ผลงานของฉันได้รับการยอมรับอย่างสูงจากคณะกรรมการพรสวรรค์ที่ถูกทอดทิ้งมานานหลายปี ในที่สุดก็ได้ปรากฏสู่สายตาชาวโลกอีกครั้งฉันคิดว่านี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่กลับไม่คาดคิดว่า “การกลับมา” ครั้งนี้จะทำลายชีวิตอันสงบสุขของฉันลงโดยสิ้นเชิงวันหนึ่งขณะที่กำลังสอน ฉันกำลังอธิบายเรื่องการจับคู่สีให้กับเด็ก ๆภายในสตูดิโอ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา เด็ก ๆ กำลังระบายสีกันอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศทั้งหมดเต็มไปด้วยความสงบสุขที่ห่างหายไปนานทันใดนั้น ประตูสตูดิโอก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง และมีคนหนึ่งพุ่งเข้ามา“เจียงจิ่น!”ฉันเงยหน้าขึ้น และตกตะลึงในทันทีคนที่พุ่งเข้ามาคือเจียงเหนียนเหนียน เธออุ้มท้องโต ใบหน้าซ
Read more
บทที่ 8
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เธอก็พุ่งเข้ามาทันทีฉันใช้สัญชาตญาณปกป้องเด็ก ๆ ที่อยู่ข้างหลัง ทำให้หลบไม่ทัน ถูกมือของเธอคว้าเสื้อไว้แน่น เล็บของเธอข่วนแขนฉันจนเป็นรอยเลือดหลายรอย“หยุดนะ!” ฉันตวาด แต่เธอกลับเหมือนคนบ้า อารมณ์สูญเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง และผลักฉันล้มลงกับพื้นอย่างแรงพวกเด็ก ๆ กรีดร้องด้วยความตกใจโจวจวิ้นน้ำตาคลอเบ้า แต่ก็ยังแอบวิ่งเข้ามาใช้กำปั้นเล็ก ๆ ต่อยเธอไปหนึ่งที “อย่ามาตีคุณครูนะ!”เจียงเหนียนเหนียนชะงักไปเมื่อถูกต่อย จากนั้นก็ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ไอ้เด็กเวร แม้แต่แกก็กล้าแตะต้องฉันเหรอ?”เธอเงื้อมือขึ้นจะตบโจวจวิ้น ฉันรีบลุกขึ้นพุ่งเข้าไปปกป้องเขาไว้ และรับฝ่ามือนั้นแทนเขาอย่างจังความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นไปทั่วหัวไหล่ แต่ฉันก็ยังคงปกป้องเด็ก ๆ ไว้แน่น พร้อมกับตะคอกเสียงดัง “พอได้แล้ว! เจียงเหนียนเหนียน ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้อีก ก็รอให้กฎหมายมาจัดการเธอเถอะ!”เธอหัวเราะเยาะ ในแววตาเต็มไปด้วยการดูถูก “เจียงจิ่น เธอหนีได้ชั่วคราว แต่หนีไม่ได้ตลอดไปหรอก! วันนี้แหละฉันจะทำให้เธอต้องชดใช้!”ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากหน้าประตูโจวหยางพุ่งเข้ามาเขาไม่
Read more
บทที่ 9
แต่กู้ฉีหรานกลับไม่สนใจคำพูดของเจียงเหนียนเหนียนเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ฉันไม่ละไปไหนน้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยการอ้อนวอน “เสี่ยวจิ่น ฟังผมนะ ผมเสียใจจริง ๆ ผมผิดเองที่ไม่เคยเห็นค่าคุณ ขอร้องล่ะ ให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหม”“โอกาสเหรอ?” ฉันหัวเราะเยาะ สายตาเย็นชา “กู้ฉีหราน ตอนนี้คุณยังคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาพูดคำนี้กับฉันอีกเหรอ?”“ผมรู้ว่าผมผิด ผมไม่ควรละเลยคุณ ไม่ควรเชื่อคำพูดของคนอื่น ความผิดทั้งหมดเป็นของผมเอง ผมยินดีที่จะแก้ไข ขอร้องล่ะ ยกโทษให้ผมเถอะนะ...”น้ำเสียงของเขาค่อย ๆ แผ่วลง จนแทบจะเป็นการขอร้อง “ขอแค่คุณยอม ผมยอมทำทุกอย่าง”เมื่อเจียงเหนียนเหนียนเห็นดังนั้นก็ร้อนรนจนหน้าถอดสี เธอสะกดกลั้นความโกรธแล้วพูดแทรกขึ้น “อาหรานคะ พี่เคยบอกว่าพี่รักฉันคนเดียว พี่...”“หุบปาก!” กู้ฉีหรานพูดขัดเธอขึ้นมาอย่างเย็นชา ในแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ฉันพูดกับเธอชัดเจนไปนานแล้ว ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีกต่อไป”เจียงเหนียนเหนียนราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง สีหน้าซีดเผือดในทันที เธอตะโกนอย่างไม่ยอมแพ้ “อาหรานคะ พี่จะทำกับฉันแบบนี้ไม่ไ
Read more
บทที่ 10
ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยการอ้อนวอนและความต่ำต้อย ราวกับว่าขอเพียงได้อยู่ข้างกายฉัน เขาก็พร้อมจะยอมทุกอย่างในตอนนั้นเอง โจวหยางก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคม “คุณกู้ครับ ถึงแม้ผมจะไม่ทราบเรื่องราวระหว่างพวกคุณ แต่ผมคิดว่า การที่จะอยู่ข้างกายคุณหรือไม่นั้น ก็คงต้องขึ้นอยู่กับความเห็นของเธอ คุณเอาแต่พูดถึงความรู้สึกของตัวเอง แต่คุณเคยคิดบ้างไหมว่า จริง ๆ แล้วเธอต้องการอะไรกันแน่?”กู้ฉีหรานชะงักไป อ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกฉันมองเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งแต่เด็ดเดี่ยว “กู้ฉีหราน ไม่ว่าจะอย่างไร ห้าปีนั้นมันก็ผ่านไปแล้ว ต่อให้ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็คิดว่า...คุณไม่ใช่ทางเลือกของฉันอีกต่อไปแล้ว”สีเลือดบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ จางหายไป แต่ฉันยังคงพูดต่อ “อย่าบีบให้ฉันต้องมองว่าทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตของเราเป็นความผิดพลาดเลย หรือว่าคุณอยากให้ฉันตายไปจริง ๆ ถึงจะยอมปล่อยฉันไปอย่างสมบูรณ์?”“อย่า!” เขาพูดขัดฉันขึ้นมาทันที ในแววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง น้ำเสียงเจือไปด้วยการวิงวอน“เสี่ยวจิ่น ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริง ๆ ขอแค่คุณอยู่ดีมีสุข อย่าจากผมไป
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status