มองกลับไปที่ผลงานยุคแรกของผู้กำกับคนโปรด ผมมักจะนึกถึงเสียงดนตรีที่เป็นเอกลักษณ์และชวนให้คิดถึงความเหงา—ผู้ที่มีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์เหล่านั้นคือผู้ประพันธ์ชื่อ 'Tenmon' (เท็นมง). Tenmon เป็นคนแต่งเพลงประกอบให้กับงานชิงไกหลายเรื่องในช่วงต้น ๆ ของอาชีพ ได้แก่ 'Voices of a Distant Star' ที่ซาวด์สเกปเรียบง่ายแต่กินใจ 'The Place Promised in Our Early Days' ซึ่งมีธีมที่ยิ่งใหญ่และมีความหวังผสมความเศร้า และ '5 Centimeters per Second' ที่ใช้เมโลดี้น้อย ๆ แต่เรียกความรู้สึกได้อย่างมีพลัง ผมชอบวิธีที่ดนมอนใช้ซินธิไซเซอร์ร่วมกับเครื่องสาย สร้างบรรยากาศล่องลอยเหมือนภาพเคลื่อนไหวในความทรงจำ—มันเข้ากับสไตล์ภาพของชิงไกอย่างแปลกประหลาดและลงตัว
ในช่วงหลังชิงไกเริ่มขยับมาร่วมงานกับคนทำเพลงคนอื่น ๆ เพื่อขยายโทนเสียงของหนังให้หลากหลายมากขึ้น ยกตัวอย่างเช่น 'The Garden of Words' ที่มีบรรยากาศเงียบ ๆ และเปราะบาง ซาวด์แทร็กมีความเป็นแจ๊ซและพวกเครื่องเป่าเล็กน้อย ซึ่งสะท้อนอารมณ์ของเรื่องได้เฉียบคม ผู้ฟังที่ติดตามงานของชิงไกต่อเนื่องจะเห็นพัฒนาการนี้ชัดเจน—จากซาวด์สเกปแบบอินดี้กับ Tenmon ไปสู่การทดลองโทนเสียงอื่น ๆ ที่ทำให้หนังแต่ละเรื่องมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว