เพลงประกอบใน นา รู โตะ สงครามโลก นินจา ชื่ออะไรบ้าง

เพลงประกอบ 'Naruto' นี่มันเป็นอะไรที่หลอมรวมจิตวิญญาณของแฟนๆเข้าไว้ด้วยกันจริงๆนะ! ถ้าจะให้ไล่เรียงชื่อเพลงทั้งหมดคงยาวเป็นหางว่าว แต่เพลงที่ตราตรึงใจที่สุดคงหนีไม่พ้น 'Silhouette' โดย KANA-BOON ที่ใช้เป็นโอเพนนิงที่ 16 บวกกับ 'Blue Bird' ของ Ikimono-gakari ที่ฮิตติดหูไปทั่ว ส่วนเพลงเอนดิ้งก็มีเพลงเพราะๆอย่าง 'Wave' ของ Home Made Kazoku หรือ 'Never Change' โดย SHUN ที่ให้อารมณ์ซึ้งๆ บางเพลงเวลาได้ยินทีไรน้ำตาจะไหลทุกที เพราะมันสะท้อนความสัมพันธ์ของตัวละครได้อย่างลึกซึ้ง

เพลงเปิดของ 'Naruto' ตอนแรกที่แฟนรุ่นเก่าจดจำได้ชัดเจนคือ 'R★O★C★K★S' ของ HOUND DOG ซึ่งปล่อยพลังความสดและความดิบให้กับซีรีส์ตั้งแต่เทปแรกเลย ผมยังนึกภาพหน้าจอเปิดที่มีตัวละครวิ่งผ่านเมืองแล้วเพลงจังหวะหนักๆ พุ่งขึ้นมาได้ชัดเจน เพลงนี้ทำหน้าที่เหมือนการประกาศตัวตนของเรื่อง: นารูโตะเป็นคนมีพลัง มีความกระตือรือร้น และโลกนินจาจะไม่ใช่อะไรที่เรียบง่าย การฟังอีกครั้งตอนโตแล้วก็ยอมรับว่ามันยังคงตอกย้ำความทรงจำวัยเด็กได้ดี เสียงกีตาร์และโครงสร้างเพลงที่เรียบง่ายแต่ได้ผล ทำให้ทุกครั้งที่ได้ยินยังอยากกระโดดขึ้นตามตัวละครไปด้วยกัน

ได้ยินท่อนกลองเปิดของการ์ตูนเรื่องนี้ทีไรหัวใจยังหวิวทุกที — ถ้าพูดถึงเพลงเปิดที่ผู้ชมไทยคุ้นเคยจาก 'นารูโตะ' ส่วนใหญ่จะเป็นเพลงเปิดภาษาญี่ปุ่นฉบับต้นฉบับที่ฉายทางทีวี ฉันเป็นคนดูตั้งแต่สมัยการ์ตูนลงจอทีวี และจำได้ชัดว่าช่วงแรกของซีรีส์ใช้เพลงเปิดที่ค่อนข้างร็อกและกระฉับกระเฉง เช่นเพลงอย่าง 'R★O★C★K★S' และต่อมาเปลี่ยนเป็นเพลงจังหวะพุ่ง ๆ อย่าง 'Haruka Kanata' หรือท่อนคอรัสติดหูจาก 'GO!!!' เพลงพวกนี้กลายเป็นตัวแทนอารมณ์ของซีรีส์ในแต่ละช่วง โดยที่พากย์ไทยก็ยังคงเปิดเพลงต้นฉบับไว้มากครั้ง ทำให้ผู้ชมไทยได้สัมผัสเมโลดี้เดียวกับคนญี่ปุ่น ถ้าสนใจรายละเอียดมากกว่านั้น ชื่อเพลงเปิดจะเปลี่ยนตามตอนและตอนจบของซีซั่น แต่โดยสรุป เพลงเปิดที่คุ้นหูที่สุดของแฟนไทยคือชุดเพลงเปิดต้นฉบับเหล่านี้ — มันเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำวัยเด็กของฉันอย่างไม่ต้องสงสัย

เสียงไวโอลินเบาๆ ในฉากเงียบทำให้หยุดหายใจ — นั่นคือภาพจำแรกๆ ที่ผมมักจะนึกออกเมื่อพูดถึงเพลงประกอบของ 'นารูโตะ นินจาจอมคาถา' ผมชอบเล่าเรื่องนี้เหมือนเพื่อนที่นั่งคุยกันหลังเลิกเรียน เพลงที่คนไทยจำกันได้ชัดที่สุดสำหรับผมคือ 'Sadness and Sorrow' — ทำนองเปียโนกับสายไวโอลินเรียงตัวกันอย่างเศร้าแต่งดงาม มันมีพลังทำให้ฉากย้อนความหลังหรือการจากลามีความหนักแน่นขึ้นมาก เวลาฟังตอนเติบโตขึ้น จังหวะและเมโลดี้ของเพลงนี้ยังทำให้คนร้องไห้แบบไม่รู้ตัว มันไม่ใช่แค่เพลงประกอบ แต่มันคือฉากที่ถูกขยายความหมายด้วยเสียง นอกจากนั้น เพลงเปิด-ปิดที่คนไทยฮัมตามได้ก็มีบทบาทไม่น้อย 'Haruka Kanata' ที่จังหวะกีตาร์คมและพลังระเบิดตรงกลางเพลง ทำให้เด็กๆ ในซอยกระโดดตามหน้าจอ ส่วน 'Wind' ของ Akeboshi ซึ่งเป็นเพลงปิดแรกๆ ก็เป็นอีกชิ้นที่ติดหู ด้วยเนื้อหาเศร้าและเมโลดี้พาให้คนคิดถึงการเติบโต ย้อนกลับมาดูนี่แหละ จะรู้สึกว่าเพลงเหล่านี้ทำให้รายการเป็นมากกว่าแอนิเมะ มันกลายเป็นห้วงความทรงจำร่วมของวัยรุ่นยุคหนึ่ง สิ่งที่ทำให้เพลงเหล่านี้ยังคงอยู่ในหัวผมคือการใช้เครื่องดนตรีเรียบง่ายแต่จับใจ ความตรงness ของเมโลดี้ที่ไม่ต้องประดับตกแต่งมาก และการวางเพลงให้ตรงกับช่วงเวลาที่คนดูอินที่สุด ทำให้แม้จะฟังแยกออกจากฉาก ใจคนฟังก็ยังเห็นภาพอยู่ดี — นี่คือเหตุผลที่เพลงบางท่อนยังคงเล่นในหัวผมเวลาที่คิดถึงการ์ตูนเรื่องนั้น และนั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้เพลงประกอบของ 'นารูโตะ นินจาจอมคาถา' ยังอยู่ในความทรงจำของหลายคนแบบไม่จาง

ชุดเพลงเปิดและปิดช่วงเริ่มต้นของ 'นารูโตะ นินจาจอมคาถา ภาค 2' เป็นสิ่งที่ทำให้ผมติดหนึบตั้งแต่ตอนแรกเลย — เสียงเปิดพาเข้าสู่โลกใหม่ของชิพปูเด็นได้แบบเต็มแรง เพลงเปิดชุดแรก ๆ ที่ผมจดจำได้ชัดคือ 'Hero's Come Back!!' ของ nobodyknows+ ที่พาเรากลับเข้าสู่จังหวะบู๊และมู้ดตื่นเต้นตามด้วย 'distance' ของ LONG SHOT PARTY ซึ่งให้ความรู้สึกโตขึ้นและมีบรรยากาศเหงา ๆ ผสมกับความมุ่งมั่น ต่อมามี 'Blue Bird' ของ Ikimono-gakari ที่กลายเป็นไอคอนของซีรีส์และยังคงถูกยกให้เป็นหนึ่งในเพลงเปิดที่ไพเราะที่สุด ส่วนเพลงปิดในช่วงต้นก็มีสไตล์ต่างกันไป เช่นบางเพลงให้ความรู้สึกอบอุ่น สงบ หรือเศร้าซึ้ง ซึ่งช่วยปรับโทนหลังฉากดราม่า ช่วงนี้ทั้งเพลงเปิดและปิดทำงานร่วมกันได้ดีในการขยายอารมณ์ของแต่ละตอน — นั่งฟังแล้วยิ้มกับความทรงจำเก่า ๆ ของฉากสำคัญ ๆ ได้เลย

การพากย์ไทยใน 'นา รู โตะ สงครามโลก นินจา' มีนักพากย์มากฝีมือหลายคนที่ทำให้ตัวละครมีชีวิตชีวา หนึ่งในนั้นคือคุณเบนซ์ ซึ่งรับบทเป็นนา รู โตะ ด้วยน้ำเสียงที่สดใสและพลังเต็มเปี่ยม เหมาะกับตัวละครหลักแบบสุดๆ ส่วนชินจิก็มีการพากย์ที่เจาะจงอารมณ์ได้ดีมาก โดยเฉพาะตอนที่แสดงความขัดแย้งภายใน อีกคนที่อยากพูดถึงคือนักพากย์ที่รับบทซาสึเกะ น้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดนี้โดนใจแฟนๆ มาก การเลือกนักพากย์มาทำงานนี้ถือว่าตรงกับลักษณะตัวละครแทบจะทุกจุดเลยนะ

เพลงที่ติดหูที่สุดจาก 'Naruto' ภาคแรกสำหรับผมคงต้องยกให้ 'Sadness and Sorrow' เป็นอันดับหนึ่งเลย ท่วงทำนองไวโอลินกับเปียโนที่เรียบแต่ลึกทำให้ฉากเศร้าในเรื่องมีพลังมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นช่วงของซากุระเงียบๆ หรือฉากการสูญเสียของตัวละครสำคัญ เพลงนี้ไม่ดังด้วยความยิ่งใหญ่ แต่ดังด้วยช่องว่างระหว่างโน้ตที่ทำให้คนดูต้องหายใจตามไปด้วย ผมชอบตรงที่มันไม่ผลักอารมณ์จนเกินไป แต่กลับเปิดพื้นที่ให้ความทรงจำและการตีความของเราเข้ามาเติมเต็ม ทำให้ทุกฉากที่ใช้เพลงนี้ยังคงติดอยู่ในหัวเสมอ

การผจญภัยของนารูโตะสอนเรื่องความฝันและมิตรภาพมากกว่าสงครามนะ 'Naruto' เล่าเรื่องเด็กหนุ่มผู้ถูกสังคมรังเกียจเพราะมีปีศาจจิ้งจอกเก้าหางอยู่ในตัว แต่เขากลับไม่ยอมแพ้ ใช้ความพยายามอย่างบ้าคลั่งเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เรื่องนี้เริ่มจากเด็กนอกคอกที่อยากเป็นโฮคาเงะ แต่เมื่อตามไปเรื่อยๆ กลับพบว่ามันเป็นมากกว่าแค่เรื่องนินจา มันพูดถึงวงจรแห่งความเกลียดชังระหว่างหมู่บ้าน การต่อสู้เพื่อสันติภาพ และการค้นหาความหมายที่แท้จริงของความแข็งแกร่ง ฉากหลังสงครามนินจาครั้งที่สามและสี่ทำให้เห็นว่าแม้แต่ในโลกแห่งการต่อสู้ ก็มีพื้นที่สำหรับความเมตตาและการให้อภัย

พอฟัง 'Hero's Come Back!!' ครั้งแรก ความรู้สึกเหมือนได้เปิดประตูโลกใหม่ของ 'นารูโตะ ชิปปุเดิน' เลย — จังหวะฮิปฮอปผสมดนตรีบิ๊กแบนด์กับเสียงแร็ปที่ปลุกเร้าพลังแบบไม่แผ่ว ทำให้ฉากเปิดทุกตอนมีแรงดึงดูดทันที ผมจำภาพการตัดสลับจากตัวละครที่เติบโตขึ้นมาซ้อนกับซาวด์ที่คึกคักได้ชัดเจน เพลงนี้ไม่ใช่แค่ท่อนฮุคที่จำง่าย แต่เป็นตัวแทนการเริ่มต้นของภาคที่โตกว่า ดุดันกว่าและมีภารกิจใหญ่ขึ้น สมัยเป็นคนดูวัยรุ่น การเปิดด้วยเพลงนี้ทำให้ผมพร้อมลุยกับทุกตอนอย่างไม่มีอิดออด มันสร้างอารมณ์แบบว่าเรื่องจะจริงจังขึ้นแล้ว และยังทิ้งความทรงจำที่กลับมาฟังทีไรก็เหมือนได้พกความคลั่งไคล้ของวัยเด็กกลับคืนมาอีกครั้ง

เพลงที่ได้ยินในฉากของตอนที่ 140 คือ 'Sadness and Sorrow' — ทำนองคุ้นหูที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความเหงาในซีรีส์นี้ โดยคอมโพสเซอร์คือ Toshio Masuda และเพลงชิ้นนี้เป็นอินสตรูเมนทัล ไม่มีนักร้องประจำบทเพลง ความงามของมันอยู่ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง เสียงไวโอลินกับเปียโนผสานกันเป็นเส้นเมโลดี้ที่ลากความรู้สึกของฉากให้ลงลึกกว่าแค่บทสนทนา ฉากหนึ่งที่ทำให้เพลงนี้ติดตาคือช่วงบอกลาแบบเงียบ ๆ ที่สัมผัสได้ถึงความขมขื่น — ในฐานะแฟน ผมมักจะหยุดฟังตอนท่อนสุดท้ายนาน ๆ เพื่อจดจำบรรยากาศที่มันสร้างขึ้น เพลงนี้ถูกใช้ซ้ำหลายครั้งตลอดซีรีส์ ทำหน้าที่เป็นเครื่องหมายอารมณ์เวลาเรื่องต้องการความโศกหรือความคิดถึงสุดซึ้ง ถ้าฟังแยกจากภาพ มันก็ยังยืนเด่นด้วยเมโลดี้ที่เรียบง่ายแต่ชวนติดตาม ทำให้ฉากนั้นมีพลังมากกว่าเดิมและยังคงทำให้ใจเต้นทุกครั้งที่ได้ยิน