เพลงประกอบใน เบลด รันเนอร์ 2049 ใครเป็นผู้แต่งและมีสไตล์อย่างไร

เราเคยชอบฟังเพลงประกอบของ 'Interstellar' แล้วนำมาเปรียบเทียบเพื่อจับคาแรกเตอร์ของ ฮานส์ ซิมเมอร์ ในงานชิ้นนี้ เพราะจะเห็นชัดว่าซิมเมอร์ชอบพื้นที่ของเสียงที่ขยายตัวและให้ความรู้สึกของเวลา เพลงสำหรับ 'Blade Runner 2049' ใช้เทคนิคคล้ายกัน แต่อารมณ์เย็นเฉียบกว่า—ไม่ใช่การร้องด้วยไดนามิกใหญ่โตเสมอไป แต่เป็นการยืดหายใจของเสียง พัลส์ต่ำ ๆ และการใช้รีเวิร์บหนัก ๆ สร้างบรรยากาศราวกับเมืองที่ยาวไม่รู้จบ

ในมุมมองของผม เบนจามิน วอล์ฟริชเข้ามาเติมรายละเอียดที่ปราณีตมากขึ้น เขาเหมือนคนที่เอาแปรงขนาดเล็กมาระบายสีเลเยอร์ของเท็กซ์เจอร์ ทำให้บางชิ้นมีความเป็นซาวด์ดีไซน์สูง เช่นการประมวลเสียงคนร้องหรือเสียงแปลกประหลาดที่ฟังแล้วรู้สึกว่าอยู่ในโลกอนาคต งานชิ้นนี้ยังคงล้อไปกับแรงบันดาลใจจากซินธ์อนาล็อกและซาวด์แอนะล็อกเก่า ๆ แต่ถูกขัดเกลาให้ทันสมัยและมีความละเอียดทางอารมณ์มากขึ้นกว่างานย้อนยุคเท่านั้น

เราโฟกัสที่การใช้ธีมสั้น ๆ และการซ้อนเลเยอร์ของเสียงเมื่อคิดถึงสไตล์ของเพลงประกอบ 'Blade Runner 2049' ดนตรีไม่นิยมเมโลดี้ยาว ๆ แต่มักใช้ซาวด์ซ้ำๆ ที่เปลี่ยนสีและเนื้อเสียงไปเรื่อย ๆ เพื่อบอกอารมณ์หรือชี้นำภาพ ฉากแอ็กชันบางจุดจะมีจังหวะซินธ์ที่ม้วนตัวเป็นคลื่น สร้างความรู้สึกของแรงกระแทก ในขณะที่ฉากเงียบ ๆ ใช้ดรอนและโทนต่ำเพื่อกดพื้นที่

เปรียบเทียบกับงานของคนอื่น ผมคิดถึงงานดนตรีที่เน้นบรรยากาศมากกว่าทำนองอย่าง 'Sicario' ซึ่งใช้การซ้ำและสิบเสียงต่ำเพื่อบีบอารมณ์ แต่ที่นี่จะมีการผสมผสานระหว่างออร์เคสตราลและอิเล็กทรอนิกส์ที่ชัดเจนกว่า ทำให้ภาพรวมรู้สึกทั้งเรียบหรูและแข็งแรงในเวลาเดียวกัน ผลลัพธ์คือเพลงประกอบที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนร่วมทางของภาพยนตร์ มากกว่าจะเป็นฉากประกอบที่ถูกลืมไปตามหลังเครดิต

เราเฝ้าฟังเพลงประกอบของ 'Blade Runner 2049' อยู่หลายรอบและยังคงตื่นเต้นกับรายละเอียดเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในชิ้นงานของ ฮานส์ ซิมเมอร์ กับ เบนจามิน วอล์ฟริช เสียงของพวกเขาไม่ได้พยายามเลียนแบบอย่างตรงไปตรงมาจาก 'Blade Runner' แรก แต่เลือกเดินตามจังหวะเดียวกัน—คือความกว้างใหญ่ของพื้นที่และความเงียบที่หนักแน่น เสียงเบสลึก ๆ และดรอนที่ยาว มีการใช้พัลส์ซินธ์แบบอุตสาหกรรมซึ่งทำให้ฉากกลางคืนของเมืองในภาพยนตร์มีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้น

ในฐานะคนที่ชอบวิเคราะห์องค์ประกอบดนตรี ผมชอบวิธีที่ทั้งสองคนผสมผสานองค์ประกอบอิเล็กทรอนิกส์กับวงออร์เคสตราอย่างไม่แยกจากกัน บางช่วงจะเป็นหมอกของพัดส์ซินธ์ที่ถูกแต่งเติมด้วยเสียงสตริงและโทนต่ำของแผงเสียง ทำให้เกิดความรู้สึกของความเดียวดายผสมกับความยิ่งใหญ่ ฉากที่มีตัวละครหลักโดดเดี่ยว เช่นช็อตยาวในทะเลทรายเสียงจะซ้อนด้วยชั้นเสียงที่นุ่มแต่คม จับอารมณ์คนดูได้ดี

ตอนจบของแต่ละชิ้นมักทิ้งค้างไว้ด้วยโทนที่ยาวและไม่ให้รางวัลด้วยเมโลดี้สั้น ๆ นั่นทำให้ผมรู้สึกว่ามันเป็นงานที่ให้พื้นที่กับภาพยนตร์มากพอควร—เป็นเพลงประกอบที่รับใช้ภาพและอารมณ์ มากกว่าจะเป็นเพลงฮิตเดี่ยว ๆ ที่จะขึ้นอันดับชาร์ตอย่างรวดเร็ว เสียงเหล่านี้ยังคงติดหูและเดินทางกลับไปในหัวแม้หลังจากฉากจบลับไปแล้ว