เอ๋เชิญยิ้ม มีประวัติการเข้าสู่วงการตลกอย่างไร?

ภาพแรกในความทรงจำของฉันคือภาพโย่งยืนกลางเวทีงานวัดแล้วคนรอบข้างหัวเราะจนเอามือกุมท้อง เรื่องราวการเริ่มต้นของเขาไม่ได้เป็นเส้นตรงหรือทันสมัย แต่เป็นการไต่จากเวทีเล็ก ๆ สู่ความคุ้นเคยของคนดูทั่วไป ฉันโตมากับวงการตลกที่ยังต้องพึ่งเวทีงานวัดและงานบันเทิงสำหรับท้องถิ่น โย่งเริ่มจากการเล่นมุกพื้น ๆ ที่คนชนบทเข้าใจได้ง่าย พัฒนารูปแบบการบอกมุกให้ฉับไว มีการใส่อากัปกริยาและหน้าตาที่ชัดเจนจนคนจดจำ ตัวตลกแบบนี้มักถูกดึงเข้าเป็นนักแสดงในรายการหมุนเวียนและรับเชิญในงานต่าง ๆ มากขึ้น มุมเปลี่ยนสำคัญของโย่งในสายตาฉันคือตอนที่เขาได้ร่วมงานกับกลุ่มนักแสดงที่มีพลัง ทำให้การแสดงของเขาไม่ใช่แค่มุกเดี่ยว แต่กลายเป็นการแสดงร่วมที่มีความสมดุล ระยะยาวเห็นได้ว่าเขารู้จักปรับตัวทั้งเรื่องมุกและรูปแบบการแสดงจนกลายเป็นชื่อที่คนไทยเรียกติดปาก เป็นการเดินทางจากพื้นถิ่นสู่การยืนบนเวทีที่กว้างกว่า และนั่นเองที่ทำให้ผลงานของเขายืนยาวในความทรงจำของคนทั่วไป

แปลกใจเหมือนกันว่าชื่อเดียวกันกับ 'เชิญยิ้ม' ทำให้อาชีพของเขาพัวพันกับคนเยอะกว่าที่คิด ผมเป็นแฟนตัวยงของวงการตลกไทยมานาน เลยจะเล่าในมุมที่เน้นการแสดงสดก่อนเป็นอันดับแรก — เอ๋มักจะขึ้นเวทีกับสมาชิกใน 'เชิญยิ้ม' เป็นหลัก ทั้งการเล่นสเกตช์ สลับมุก และรับหน้าที่เป็นคนเปิดหรือคนปิดโชว์ พอเข้ามาสู่วงการทีวี เขาก็ได้ทำงานร่วมกับพิธีกรรายการวาไรตี้และโปรดิวเซอร์ที่ดูแลคอนเซปท์การแสดง ทำให้เห็นว่าการร่วมงานของเขาไม่จำกัดแค่ตลกด้วยกัน แต่ขยายไปถึงทีมเบื้องหลังที่ทำให้ชิ้นงานเวิร์ก อีกมุมคือโฆษณาและงานอีเวนต์ — เอ๋ปรากฏตัวในงานแสดงกลางแจ้ง งานบวช งานการกุศล ซึ่งมักร่วมมือกับนักร้องลูกทุ่ง นักแสดงประกวด และเอเจนซี่โฆษณา งานแบบนี้ทำให้เขาได้คุยและทำงานกับคนจากหลากหลายสาขาในวงการบันเทิง จนผมรู้สึกว่าเอ๋เป็นคนเชื่อมช่องว่างระหว่างความตลกแบบดั้งเดิมกับสื่อสมัยใหม่ได้ดี

รายชื่อที่คนมักพูดถึงมากที่สุดคงหนีไม่พ้น 'เจี๊ยบ เชิญยิ้ม'。 ผมชอบวิธีที่เขาสร้างมุกง่าย ๆ ให้เข้าถึงคนดูทุกวัย—ไม่ต้องซับซ้อนมาก แต่โดนจริตคนไทยสุดๆ เหมือนมุกบ้าน ๆ ที่ใครก็เคยเจอ แล้วเขาก็ทำให้มันฮากว่าเดิมจนกลายเป็นซิกเนเจอร์ ฉากที่เขาเล่นบนเวทีรายการทีวียังถูกยกมาเล่าต่อในกลุ่มเพื่อนหลายครั้ง เพราะสำเนียง การดีลกับคนดู และจังหวะจบมุกของเขาพาให้มุกนั้นอยู่ในหัวคนดูนานกว่าบทพูดทั่วไป ความโด่งดังของเขาไม่ใช่แค่การขึ้นเวทีแล้วคนหัวเราะ แต่มาจากการที่เขาลงรายการบันเทิง ออกรายการวาไรตี้ และบางครั้งได้ไปเล่นฉากสั้นในหนังหรือโฆษณา ฉะนั้นชื่อของเขาจึงปรากฏทั้งบนจอทีวีและในคลิปสั้นบนโซเชียล เมื่อคนนึกถึง 'ตลกเชิญยิ้ม' หลายคนมักนึกถึงภาพจำของเขาก่อนเป็นอันดับแรก ซึ่งผมคิดว่าเป็นเกียรติของศิลปินในวงการตลกอย่างแท้จริง

ย้อนกลับไปในยุคบุกเบิกของ 'ตลกเชิญยิ้ม' ภาพที่ติดใจผมคือกลุ่มคนไม่กี่คนที่ยืนขึ้นบนเวทีแล้วทำให้ทั้งโรงหัวเราะจนลืมเวลาไปเลย ผมจำได้ว่ารุ่นแรก ๆ จะมีแกนนำที่เป็นแรงผลักดันของคณะอย่าง 'เชิญ' หรือที่คนเรียกกันสั้น ๆ ว่า 'เชิญยิ้ม' และตามมาด้วยนักแสดงหนุ่มที่ต่อมาฮิตเป็นพลุแตก เช่น 'หม่ำ จ๊กมก' กับสไตล์การแสดงที่ดุดันแต่เป็นกันเอง และอีกคนที่มักจะโผล่ในรายการตลกยุคหลัง ๆ ก็คือ 'เท่ง เถิดเทิง' ทั้งหมดนี้ทำงานร่วมกันในเวทีลำลองและงานฉลองต่างจังหวัดก่อนจะขยับมาเป็นที่รู้จักในวงกว้าง การเห็นคนพวกนี้เติบโตจากการเล่นฉากสั้น ๆ เป็นการแสดงยาว ๆ ทำให้ผมรู้สึกว่าคณะนั้นไม่ได้เป็นแค่กลุ่มตลก แต่เป็นโรงเรียนสอนมุกและฝีมือ ทางเสียงหัวเราะที่เขาแจกให้คนดูในยุคแรกมันเป็นรากฐานของตลกยุคต่อมาเลย