1 การพบกันในรอบ 5 ปี

“แก ฉันจะทำยังไงดี ๆ”

[โอ๊ย เอมมี่ แกต้องตั้งสติก่อนย่ะอันดับแรก]

“ฮือ ฉันทำไม่ได้ แค่รู้ว่าเฮียกำลังมารับฉันก็สั่นเป็นเจ้าเข้าแล้วเนี่ย”

[อย่าทำเหมือนตัวเองเป็นเด็กสิบสี่ที่กำลังหัดมีความรักได้ไหม]

“ฮือ ไอ้เรน แกช่วยฉันด้วยสิ T_T”

[ฉันบอกแล้วว่าให้แกล้งบ้าไปเลยถ้าไม่รู้จะทำตัวยังไง]

“ไม่ได้สิ ฉันไม่ได้เจอหน้าเฮียมาตั้งห้าปีเลยนะ”

[รู้แล้วน่า แกย้ำฉันรอบที่ล้านแล้วมั้งเนี่ย]

“แก ฉันโทรบอกให้พ่อมารับเลยดีไหม”

[สติค่ะ สตินิดหนึ่ง คิดถึงมากไม่ใช่หรือไง เห็นก่อนหน้านี้ครวญครางเหมือนคนโดนแฟนทิ้ง โอกาสมาถึงแล้ว ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองอีก เดินหน้าเลยค่ะเพื่อน!]

“แต่...”

[ถ้าแกปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไปฉันก็ช่วยอะไรแกไม่ได้แล้วนะ!]

“เฮ้ย เฮียมาแล้ว ๆ แค่นี้นะแก เดี๋ยวคืนนี้ฉันโทรหา”

[อ้าว ไอ้เอม ไอ้เอม!]

เอมมี่ไม่ให้เรนนี่พูดอะไรต่อ เธอกดตัดสายและเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าสะพายข้างที่วางอยู่ข้างกาย พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติยามเมื่อเห็นคนที่เธอเคยคุ้นหน้าคุ้นตากำลังเดินตรงมา

ไม่สิ จะบอกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาก็ไม่เต็มปากเพราะเธอและธีรภพไม่ได้เจอหน้ากันมานานนับ 5 ปีเลยนะ!

“อะแฮ่ม” เอมมี่กระแอมไอหวังคิดหาคำทักทายที่ลอยวนอยู่ในหัว

“รอเฮียนานไหม”

“…”

เอมมี่แน่นิ่งไปชั่วขณะยามเมื่อธีรภพเดินเข้ามาใกล้ 5 ปีที่ไม่ได้เจอเธอต้องยอมรับเลยว่าเฮียธีร์ของเธอเปลี่ยนไปมากเหมือนกัน ร่างกายกำยำ ใบหน้ายังหล่อคมเหมือนเดิม แต่ด้วยอายุที่มากขึ้นนั้นยิ่งทำให้ธีรภพมีเสน่ห์ที่เธอไม่สามารถต้านทานได้...

“หนู...ทำไมหน้าแดง” ธีรภพโบกมือไปมาตรงหน้า

“อ๋อ...เอ่อ อากาศมันร้อน” เอมมี่ตอบไปแบบนั้น จะให้เฮียของเธอรู้ไม่ได้เป็นอันขาดว่าเธอนั้นเขิน!

“ขอโทษนะ พอดีเฮียติดประชุมเลยมารับช้า”

“ไม่เป็นอะไรเลย แค่เฮียมารับหนูก็ดีแล้ว” เอมมี่ตอบแต่ไม่กล้ามองหน้า

ธีรภพขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้เอ่ยทักท้วง “งั้นไปกันไหม หนูจะได้พักผ่อน”

“ไป ๆ ไปกันค่ะ”

เฮียธีร์หรือธีรภพ เป็นลูกชายของเพื่อนคนสนิทของพ่อเอมมี่ เธอและธีรภพเติบโตมาด้วยกันก่อนที่ธีรภพจะไปเรียนต่อในระดับปริญญาโทที่ต่างประเทศ

ตอนนั้นเอมมี่อายุ 17-18 ปี เธอยังความรู้สึกนั้นได้ดี... เธอทำใจไม่ได้ที่ต้องแยกจากพี่ชายที่แสนดี แต่ธีรภพก็บอกให้เธอตั้งใจเรียน ถ้าเธอเรียนจบในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย หากเธออยากไปเรียนต่อปริญญาตรีด้วยกัน ธีรภพจะคุยกับผู้เป็นพ่อของเธอให้

แต่แล้วธีรภพก็เริ่มติดเพื่อน เรียนหนักจนไม่มีเวลาติดต่อกับเอมมี่ ทั้งสองจึงห่างกัน ไม่ได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อน

ตอนนี้เอมมี่อายุ 22 ปี กำลังจะเรียนจบปริญญาตรีแต่ต้องฝึกงานในเทอมนี้ให้จบเสียก่อน พ่อของเธอเลยเสนอให้มาฝึกงานที่บริษัทของธีรภพ ตอนแรกเธอคัดค้านแต่ลึก ๆ ในใจเธอก็อยากเจอหน้า ไม่เจอหน้ากันนานขนาดนั้นไม่รู้ตอนนี้เฮียสุดที่รักของเธอจะเป็นเช่นไร

เอมมี่ยอมรับว่าธีรภพในวัย 27 ย่างเข้า 28 ยังคงหล่อเหมือนตอนแรกรุ่นที่เธอหลงใหล คนอะไรไม่รู้...ยิ่งโตยิ่งหล่อ อยากได้!

บ้านสองชั้นหลังใหญ่ บริเวณโดยรอบกว้างขวาง ธีรภพขับรถหรูคันเกือบสิบล้านเข้าไปจอดในโรงจอดรถ ระหว่างทางไม่มีเสียงพูดคุยกันแม้แต่น้อยเพราะธีรภพเอาแต่คุยงานกับเลขา เอมมี่เลยไม่กล้าชวนคุย

“ถึงแล้ว” ธีรภพบอกพร้อมกับก้มลงมาปลดสายเข็มขัดนิรภัยให้กับเอมมี่

“โอ้โฮ เฮียอยู่บ้านหลังนี้คนเดียวเหรอ” เอมมี่สนใจบ้านหลังใหญ่ตรงหน้ามากกว่า

“ใช่...แต่ตอนนี้เฮียก็มีหนูมาอยู่ด้วยแล้วไง” ธีรภพยกยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจของเอมมี่ทำงานหนัก เจ้าของรถเดินลงจากรถไปก่อนอ้อมมาอีกฝั่ง ประตูรถฝั่งด้านข้างคนขับถูกเปิดออก

“ขอบคุณค่ะ” เอมมี่ยิ้มพร้อมกับพูดเสียงหวาน

“เดี๋ยวเฮียให้แม่บ้านพาหนูไปดูห้องนะ”

“อ้าว เฮียจะไปไหน”

“เฮียต้องกลับไปบริษัทก่อน”

“อ๋อ โอเค”

“เจอกันตอนเย็นนะ”

“ครับผม!”

ธีรภพวางมือลงบนหัวของเอมมี่อย่างเคยชิน ยีมันไปมาเบา ๆ ก่อนขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับตามเดิมและขับรถออกไป

เอมมี่เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง อยากจะกรี๊ดออกมาแทบแย่แต่ทำไม่ได้!

เอมมี่ใช้เวลาช่วงบ่ายไปกับการจัดข้าวของเครื่องใช้ให้เข้าที่ก่อนจะผล็อยหลับไป รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีแม่บ้านมาเคาะประตูเรียกเธอลงไปทานข้าวเย็น

เธอไม่ได้สนใจข้าวเย็นหรอกนะ...เธออยากเห็นหน้าเฮียสุดที่รักของเธอต่างหาก

เอมมี่หวีผมเติมลิปสติกสีสดใส รีบเดินลงจากชั้นสองไป ใบหน้ายิ้มแย้มร่าเริงราวกับคนมีความรัก

“เฮีย...” เสียงขาดหายไปในอากาศเมื่อมองไปยังโซฟารับแขกที่มีธีรภพและผู้หญิงที่เอมมี่ไม่ชอบหน้าเอาเสียเลย

ผู้หญิงคนนั้นนั่นคล้องแขนธีรภพอยู่โดยที่ธีรภพก็ไม่ได้ขัดขืนหรือปฏิเสธ

“นี่ไง น้องของเราที่เราเคยเล่าให้เมย์ฟัง” ธีรภพพูดกับคนข้างกาย

“อ๋อ น้องเอมมี่ใช่ไหม” ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นมา

“ใช่”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ พี่ชื่อเมย์ เป็นแฟนของธีร์เขาน่ะ”