แฮรี่พอตเตอร์5 นักแสดงหลักมีใครบ้าง?

รายชื่อนักแสดงที่เด่นสุดในภาพยนตร์เรื่อง 'Harry Potter and the Prisoner of Azkaban' ที่คนส่วนใหญ่นึกถึงได้ทันทีคือ Daniel Radcliffe, Emma Watson และ Rupert Grint — สามคนนี้ถือเป็นแกนกลางที่ขับเคลื่อนทั้งเรื่องราวและอารมณ์ของหนัง นอกจากสามคนหลักแล้ว นักแสดงที่เข้ามาเติมมิติให้หนังฉบับนี้ได้อย่างชัดเจนคือ Gary Oldman ในบท Sirius Black และ David Thewlis ที่รับบท Remus Lupin ทั้งสองคนนี้เข้ามาเป็นตัวแปรสำคัญของพล็อตและความรู้สึกของแฮร์รี่ ส่วน Michael Gambon ที่มารับไม้ต่อเป็นอัลบัส ดัมเบิลดอร์ ก็ให้สไตล์การแสดงที่ต่างจากภาคก่อน ทำให้โทนหนังเปลี่ยนไปในทางที่เข้มข้นขึ้น การชมครั้งหลัง ๆ ทำให้ฉันยิ่งเห็นความกลมกล่อมของคาแรกเตอร์ทั้งหมด ทั้งนักแสดงรุ่นใหม่และรุ่นใหญ่ผสมกันอย่างลงตัว และนั่นแหละที่ทำให้ภาคนี้ยังคงโดดเด่นในความทรงจำของแฟน ๆ มาจนถึงวันนี้

แฟนหนังบ้านเรามักจะถกเถียงเรื่องคนพากย์ของ 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' อย่างไม่เบื่อหน่าย และเราเองก็ติดตามรายละเอียดพวกนี้มานานพอสมควร เราอยากอธิบายแบบตรงไปตรงมาว่าเวอร์ชันพากย์ไทยของภาคห้ามีหลายรูปแบบ—มีเวอร์ชันฉายโรง เวอร์ชันดีวีดี/บลูเรย์ และเวอร์ชันออกอากาศทางทีวี ซึ่งแต่ละเวอร์ชันอาจใช้ทีมพากย์คนละชุด ทำให้คำตอบว่า "เป็นใคร" ไม่ได้มีคำตอบเดียวจบในทันที ผู้ที่รับบทเสียงฮีโร่หลัก เช่น แฮรี่, รอน และเฮอร์ไมโอนี่ อาจเปลี่ยนไปตามเวอร์ชัน ส่วนตัวเราเจอความแตกต่างนี้บ่อยพอจนรู้ว่าต้องดูเครดิตของแต่ละเวอร์ชันเพื่อความแน่ชัด ถ้าอยากยืนยันชื่อคนพากย์จากเวอร์ชันใดเวอร์ชันหนึ่งจริง ๆ ให้มองหาช่องที่มีเครดิตท้ายเรื่องหรือปกแผ่นดีวีดี/บลูเรย์ เพราะเวอร์ชันที่จำหน่ายมักมีรายละเอียดทีมพากย์ชัดเจน อีกวิธีที่เราใช้คือหาข้อมูลจากแฟนคลับชุมชนที่จดข้อมูลแต่ละเวอร์ชันไว้ อย่างไรก็ตาม ถ้าคนถามเพราะอยากรู้ว่าเสียงใครที่ฟังคุ้นในบ้านเราที่ดูครั้งหนึ่ง ก็ต้องระบุด้วยว่าเป็นเวอร์ชันฉายโรงหรือเวอร์ชันทีวี เพราะคำตอบจะแตกต่างกันไปตามนั้น ปิดท้ายด้วยความเห็นตรง ๆ ว่าความหลากหลายของทีมพากย์นี่แหละที่ทำให้การดูซ้ำสนุกขึ้น เพราะเราจะได้จับความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการตีความอารมณ์ของตัวละคร

การแสดงโดยนักแสดงหลักใน 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ ภาค 5' มีมิติที่เข้มข้นและหลากหลายมากกว่าที่คาดไว้ในตอนแรก ฉันคิดว่าโซโลของอิมอลดา สเตนทันในบทโดโลเรส อัมบริดจ์คือไฮไลท์ที่คนยังพูดถึงได้ยาว ๆ เธอสร้างตัวละครที่น่าขยะแขยงด้วยความหวานกรุบกรอบที่บิดเบี้ยว จังหวะการพูด น้ำเสียงแบบคุณครูดี ๆ ที่พร้อมแทงหลัง เป็นการแสดงที่ทำให้ฉากในห้องทำงานและการลงโทษดูน่ากลัวขึ้นอย่างถึงพริกถึงขิง การเทียบกับผลงานอย่าง 'Vera Drake' ช่วยให้เห็นว่าเธอมีช่วงไดนามิกกว้างและควบคุมรายละเอียดเล็ก ๆ ได้เฉียบคม ด้านแดเนียล แรดคลิฟฟ์ แสดงให้เห็นว่าเขาโตขึ้นมากในเชิงอารมณ์ — ไม่ได้เป็นแค่เด็กผู้ชายที่มีไม้กายสิทธิ์ แต่กล้าแบกรับฉากหนัก ๆ ของความช็อก ความขุ่นเคือง และความเหงา การเผชิญหน้าในห้องทำงานของดัมเบิลดอร์หรือช่วงที่ต้องระเบิดอารมณ์กับเพื่อน ๆ แสดงให้เห็นพัฒนาการของนักแสดงที่ต่อยอดจากบทหนัก ๆ ใน 'The Woman in Black' ได้อย่างเห็นได้ชัด ส่วนไมเคิล แกมบอนในบทดัมเบิลดอร์ยังคงเป็นก้อนอารมณ์ใหญ่ ทั้งอบอุ่นและมีความลึกลับ การแสดงของแกมบอนที่เคยเห็นใน 'Gosford Park' ทำให้เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเติมเต็มตำแหน่งนี้ได้ด้วยน้ำหนักและสำเนียงเฉพาะตัว รวมแล้วฉันรู้สึกว่าแต่ละคนทั้งหลักและรองช่วยขับเคลื่อนความมืดและความเป็นวัยรุ่นของเรื่องให้ลงตัว เหมือนทุกคนรู้ว่าต้องถอยออกมาจากโทนแฟนตาซีใส ๆ แล้วเข้าสู่ความจริงจังที่หนังต้องการจะแจ้งให้ผู้ชมรับรู้

รายชื่อนักแสดงหลักจากภาพยนตร์ชุด 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ฉบับภาพยนตร์ทั้ง 8 ภาค ที่แฟนๆ มักจะจำกันได้ทันทีมีอยู่หลายคน แต่ถ้าจะไล่ให้ชัดเจนตามบทที่ปรากฏบ่อยและสำคัญที่สุด ก็เริ่มจากสามคนหลักก่อนเลย: Daniel Radcliffe รับบทเป็น แฮร์รี่ พอตเตอร์, Rupert Grint รับบทเป็น รอน วีสลีย์ และ Emma Watson รับบทเป็น เฮอร์ไมโอนี เกรนเจอร์ — สามคนนี้คือแกนหลักของเรื่องตลอดทั้ง 8 ภาคโดยไม่มีการเปลี่ยนตัว นักแสดงผู้ใหญ่ที่เป็นหัวใจสำคัญของฮอกวอตส์ ได้แก่ Richard Harris ที่รับบท อัลบัส ดัมเบิลดอร์ ในภาค 1 และหลังจากที่เปลี่ยนบทบาท มิได้เล่นต่อ Michael Gambon ก็รับช่วงบท ดัมเบิลดอร์ ในภาค 2-8 ต่อมา Ralph Fiennes คือผู้อยู่เบื้องหลังบท ลอร์ดโวลเดอมอร์ ในรูปแบบผู้ใหญ่ ส่วนบททอม ริดเดิลในวัยหนุ่มที่ปรากฏในบางฉาก เคยรับบทโดย Christian Coulson (ในภาค 2) เป็นต้น วงของครูและผู้ใหญ่ที่คนจดจำได้ง่ายอีกกลุ่มมี Robbie Coltrane รับบท รูเบอัส แฮกริด, Alan Rickman รับบท เซเวอรัส สเนป, Maggie Smith รับบท มินเวอร์วา แม็กโกนากัล, Jason Isaacs รับบท ลูเชียส มัลฟอย, Julie Walters รับบท มอลลี วีสลีย์, Mark Williams รับบท อาเธอร์ วีสลีย์ และ Helena Bonham Carter ที่มารับบท เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ ในภายหลัง Gary Oldman รับบท ซีเรียส แบล็ก, David Thewlis รับบท รีมัส ลูปิน, Brendan Gleeson รับบท อาลาสเตอร์ มัดอาย (มูดี้) และ Imelda Staunton รับบท ดอโลเรส อัมบริดจ์ ซึ่งแต่ละคนมีช่วงเวลาที่โดดเด่นในบางภาคจนกลายเป็นภาพจำของตัวละครเลย ฝั่งสมาชิกตระกูลวีสลีย์และเพื่อนร่วมห้องมี Julie Walters (มอลลี), Bonnie Wright (จินนี่), James และ Oliver Phelps (เฟร็ดและจอร์จ), Matthew Lewis (เนวิลล์ ลองบอตท่อม), Evanna Lynch (ลูน่า เลิฟกู๊ด ที่เริ่มมีบทตั้งแต่ภาค 5) และ Warwick Davis ซึ่งรับบทเป็น ศาสตราจารย์ ฟิลิอุส ฟลิทวิค รวมถึงรับบทกริฟฟุคและตัวละครอื่นๆ ในบางฉาก Kenneth Branagh มารับบท กิลเดอรอย ลูกฮาร์ต ในภาค 2, Richard Griffiths รับบท เวอร์นอน ดัสลีย์, Fiona Shaw รับบท เปทูเนีย ดัสลีย์ และ Harry Melling เป็น ดัดลีย์ ดัสลีย์ — รายชื่อพวกนี้เป็นตัวอย่างของนักแสดงที่ปรากฏซ้ำและมีส่วนทำให้โลกของ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' มีมิติมากขึ้น รายการนี้ยังไม่รวมตัวละครสมทบและนักแสดงรับเชิญอีกมากมาย แต่ภาพรวมที่ผมเล่าไว้ข้างต้นครอบคลุมตัวละครหลักและนักแสดงที่แฟนๆ ส่วนใหญ่คาดหวังว่าจะเห็นชื่อเมื่อถามถึงนักแสดงนำทั้ง 8 ภาค การเห็นนักแสดงเหล่านี้เล่นบทเดิมต่อเนื่องตลอดหลายปีทำให้เกิดความผูกพันแบบที่หายากในแฟรนไชส์ใหญ่ๆ และนั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมแม้เวลาผ่านไป ผู้คนยังคงพูดถึงการแสดงและการตัดสินใจคัดเลือกนักแสดงของภาพยนตร์ชุดนี้อย่างไม่เลือนหาย

โปสเตอร์ของ 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' ทำให้ผมอยากนั่งลงแล้วไล่ชื่อทีมแสดงทีละคน เพราะมันเป็นภาคที่นักแสดงหลักโตขึ้นมากและบทบาทของตัวประกอบหลายคนเริ่มเด่นขึ้น ผมจะเริ่มจากสามหัวใจหลักก่อน: Daniel Radcliffe รับบทเป็น Harry Potter, Rupert Grint เป็น Ron Weasley, และ Emma Watson เป็น Hermione Granger — ทั้งสามคนรับภาระฉากหนักๆ ทั้งอารมณ์และแอ็กชั่นอย่างชัดเจนในภาคนี้ ฉากที่เผชิญหน้ากับ Dolores Umbridge แสดงให้เห็นการเติบโตของพวกเขาได้ชัดเจน ส่วนตัวประกอบและคนดังรุ่นใหญ่ที่ร่วมสร้างมู้ดให้หนัง ได้แก่ Michael Gambon ในบท Albus Dumbledore, Ralph Fiennes ในบท Lord Voldemort, Gary Oldman ในบท Sirius Black, Alan Rickman เป็น Severus Snape, Maggie Smith เป็น Minerva McGonagall และ Robbie Coltrane ในบท Hagrid นอกจากนี้ยังมีการเปิดตัวที่น่าจดจำของ Imelda Staunton ในบท Dolores Umbridge และ Evanna Lynch ที่เข้ามาเป็น Luna Lovegood ซึ่งเติมมิติใหม่ให้กับแก๊งของโรงเรียน ท้ายที่สุด ฉันคิดว่าความผสมผสานของหนุ่มสาวกับนักแสดงมากฝีมือทำให้ภาคนี้มีพลังพอจะส่งเรื่องเข้าสู่บรรยากาศที่มืดขึ้นอย่างแท้จริง — เป็นภาคที่รู้สึกว่าองค์ประกอบนักแสดงทำงานร่วมกันได้ดีจนยังคงติดตา

ครั้งแรกที่ได้เปิดหนังสือ 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' ความรู้สึกแรกคือช็อกกับบรรยากาศที่มืดขึ้นและศัตรูหน้าใหม่ที่กลับมาพร้อมกับหน้ากากความเป็นระบบ — Dolores Umbridge คือคนที่ทำให้โลกเวทมนตร์ดูน่าขยะแขยงในแบบที่ต่างจากเดธอีทเตอร์ เธอมาในชุดสีชมพู กลิ่นอำนาจของกระทรวง และบทลงโทษที่โหดร้ายสุดๆ อย่างการใช้ปากกากงเลือดให้แฮร์รี่เขียนประโยคเดียวกันซ้ำจนเลือดซึม นั่นเป็นฉากที่ยังชัดในหัวฉันจนถึงวันนี้ เพราะทำให้เห็นชัดว่าอันตรายไม่ได้มาจากคาถาเสมอไป แต่บางครั้งมาจากกฎหมายและคนที่ใช้กฎเพื่อข่มขู่คนอื่น นอกจากผู้ใหญ่ที่เป็นภัย Umbridge แล้วการมาของตัวละครใหม่ในระดับเพื่อนร่วมโรงเรียนและกลุ่มต่อต้านก็เติมเต็มเรื่องให้ซับซ้อนขึ้นมาก ลูน่า เลิฟกู๊ดเข้ามาเป็นคนที่ทำให้โลกนี้มีมิติความแปลกแต่ปลอบประโลม — เธอมีวิธีมองโลกที่ไม่เหมือนใครและช่วยแฮร์รี่ได้ในวันที่หัวใจหนัก นิมโฟดอรา ทงค์ส (Tonks) เป็นตัวแทนของพลังงานวัยรุ่นที่เอาจริงในการต่อสู้กับความอยุติธรรม เธอทั้งตลกและมีฝีมือในการเป็นออรอน ความเข้มแข็งของเธอไม่หวือหวาแต่แท้จริง อีกคนที่ผูกโยงกับความเป็นครอบครัวและความน่าเห็นใจคือ Grawp ยักษ์น้อยที่ทำให้ฮักริด์ดูเป็นมนุษย์มากขึ้น เมื่อตัวละครระดับนี้ถูกใส่เข้ามา พล็อตไม่ใช่แค่เรื่องการต่อสู้ แต่เป็นเรื่องของมิตรภาพ การสูญเสีย และการรวมกันของคนที่แตกต่าง สำหรับฉัน 'Order' เป็นจุดเปลี่ยนของซีรีส์ เพราะผู้เขียนเริ่มขยายเส้นทางของโลก ทั้งในด้านการเมืองภายในและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครใหม่ๆ เหล่านี้ทำให้เหตุการณ์อย่างการบุก 'Department of Mysteries' หรือการนั่งคุยกันใน Grimmauld Place มีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้น ตัวละครใหม่แต่ละคนไม่ได้มาเป็นแค่ชื่อ แต่เป็นกระจกที่สะท้อนความจริงของสังคมเวทมนตร์ และนั่นทำให้หนังสือเล่มนี้ยังคงสะเทือนใจและน่าจดจำอยู่เสมอ

ลองนึกภาพฉันกำลังหยิบแผ่นดีวีดี 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับถ้วยอัคนี' ขึ้นมาดูอีกครั้ง แล้วเลื่อนดูเครดิตตอนจบเพื่อเช็กว่าใครบ้างที่พากย์ไทยให้ตัวละครหลัก การดูจากเครดิตของแผ่นหรือบลูเรย์เป็นวิธีที่ตรงที่สุดเพราะฉบับพากย์ไทยเต็มเรื่องมักจะประกาศชื่อนักพากย์ไว้ชัดเจน ฉบับพากย์ไทยของหนังเรื่องนี้มีนักพากย์หลักที่รับบทตัวละครสำคัญอย่างแฮร์รี่ พอตเตอร์ รอน วีสลีย์ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ อัลบัส ดัมเบิลดอร์ เซเวรัส สเนป และโวลเดอมอร์ แต่ต้องระวังว่าในเมืองไทยมีหลายเวอร์ชันที่ถูกนำออกฉายหรือวางจำหน่าย—เช่น เวอร์ชันโรงภาพยนตร์ที่พากย์ฉายจริงในโรงกับเวอร์ชันทีวีหรือดีวีดีที่อาจใช้ทีมพากย์คนละชุด ความจริงแล้วชื่อของนักพากย์จะขึ้นอยู่กับว่าเป็นแผ่นของผู้จัดจำหน่ายใดหรือเป็นการพากย์สำหรับโทรทัศน์ ถ้าอยากได้รายการชื่อนักพากย์แบบละเอียดที่สุด ให้ตรวจที่ปกแผ่น, คำบรรยายบนแพ็กเกจ, หรือตอนจบของตัวหนังเอง เพราะนั่นคือจุดที่มีเครดิตนักพากย์ครบถ้วน ซึ่งช่วยให้รู้ชัดว่าใครพากย์ใครบในฉบับเต็มเรื่อง

ภาคนี้ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ เจ้าชายเลือดผสม' นำแสดงโดยแกนหลักที่แฟนๆ คุ้นเคย ได้แก่ แดเนียล แรดคลิฟฟ์ (รับบท แฮร์รี่ พอตเตอร์), รูเพิร์ต กรินท์ (รอน วีสลีย์) และ เอ็มมา วัตสัน (เฮอร์ไมโอนี เกรนเจอร์) โดยมีนักแสดงสมทบที่มีบทสำคัญอย่าง ทอม เฟลตัน (เดรโก มัลฟอย), อลัน ริคแมน (เซเวอรัส สเนป), ไมเคิล แกมบอน (อัลบัส ดัมเบิลดอร์), จิม บรอดเบนท์ (ฮอเรซ สลักฮอร์น), แม็กกี สมิธ (มักกอนนากัล) และจูลี วอลเตอร์ส (มอลลี่ วีสลีย์) รวมถึงนักแสดงชุดเดิมอีกหลายคนที่ช่วยเติมมิติให้โลกพ่อมดดูสมจริงขึ้น David Yates ยังคงรับหน้าที่กำกับ ทำให้โทนหนังยังคงมืดและเข้มข้นขึ้นกว่าภาคก่อนๆ ซึ่งเป็นเวทีให้การแสดงของนักแสดงหลายคนเติบโตขึ้นอย่างชัดเจน งานแสดงของแดเนียลในภาคนี้มีความโตขึ้นทั้งด้านอารมณ์และท่าทาง ฉากที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดและความสับสนภายในตัวเองเขาทำได้ชัดเจนกว่าเดิม ผมชอบที่เขาไม่พยายามโชว์ลูกเล่นมาก แต่เลือกใช้สายตาและการหดตัวของท่าทางเพื่อสื่อความอัดอั้น ส่วนรูเพิร์ตยังคงเป็นคนน่ารักที่ให้มุมน้ำพักน้ำแรงเป็นหลัก แต่ก็มีหลายช่วงที่รอนต้องแสดงความกล้าหาญและไม่มั่วซั่วในสไตล์ตลกอีกต่อไป เอ็มมาแสดงบทเฮอร์ไมโอนีในมุมที่คนรักต้องยอมรับ ทั้งความฉลาด ความห่วงใย และความตึงเครียดด้านความสัมพันธ์ ซึ่งทำให้เธอมีมิติที่ลึกขึ้น การที่หนังให้เวลาเล่าเรื่องความรักระหว่างแฮร์รี่กับจินนี่ก็ทำให้บทของบอนนี่ ไรท์ (จินนี่) น่าสนใจขึ้น แม้ว่าจะถูกย่อลงจากฉบับหนังสือก็ตาม นักแสดงสมทบเป็นสิ่งที่ยกหนังนี้ขึ้นมา อลัน ริคแมนยังคงฉายแววลึกลับและเต็มไปด้วยน้ำหนักทางอารมณ์ในบทสเนป ฉากสุดท้ายที่มีความหมายสะเทือนใจนั้นเขาแสดงออกมาอย่างเยือกเย็นแต่เจ็บปวด ในทางกลับกัน ไมเคิล แกมบอนในบทดัมเบิลดอร์มีทั้งความอบอุ่น ความอ่อนแอ และความตั้งใจที่ชัดเจนซึ่งทำให้ฉากสำคัญอย่างการเผชิญหน้ากับมัลฟอยหรือตอนในถ้ำมีน้ำหนักขึ้น จิม บรอดเบนท์เป็นการเติมสีสันที่สนุกและอบอุ่นให้บทสลักฮอร์น โดยเฉพาะฉากความทรงจำที่เป็นกุญแจสำคัญของเรื่อง นอกจากนี้ แม็กกี สมิธและจูลี วอลเตอร์สยังคงให้ความรู้สึกเป็นบ้าน เป็นพื้นฐานของโลกที่ตัวละครเหล่านั้นต่อสู้เพื่อมัน หนังมีจังหวะที่ช้าลงในบางจุดเพื่อให้ความสัมพันธ์และความเจ็บปวดได้รับการขยาย นักแสดงหลายคนรับมือกับจังหวะนี้ได้ดี ทำให้ฉากสำคัญอย่างการค้นความทรงจำของสลักฮอร์น การเดินทางไปยังถ้ำ และเหตุการณ์บนหอคอยของฮอกวอตส์มีอารมณ์ที่กระแทกใจ แม้ว่าการดัดแปลงจะตัดรายละเอียดไปบ้าง แต่การแสดงของทุกคนช่วยรักษาหลักอารมณ์ของหนังสือไว้ได้ ผมรู้สึกว่าภาคนี้เป็นจุดเปลี่ยนที่ชัดเจนทั้งสำหรับตัวละครและนักแสดงที่รับบท พอจบแล้วเหลือความขมขื่นปนหวังในอก ซึ่งทำให้ผมยิ่งติดตามต่อไปอย่างไม่อาจหยุดคิดได้

ฉันอยากพูดถึงเรื่องนี้ในมุมของคนที่ยังตื่นเต้นกับโลกเวทมนตร์อยู่เสมอ: เมื่อมีข่าวลือเกี่ยวกับ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ 8' คนที่แฟนๆ รอมากที่สุดคงหนีไม่พ้นสามคนหลักจากรุ่นแรก เพราะพวกเขาเป็นหน้าตาของเรื่องราวมาตั้งแต่ต้น ความเป็นไปได้สูงสุดจากมุมมองความผูกพันคือ Daniel Radcliffe, Emma Watson และ Rupert Grint จะได้รับการทาบทามให้กลับมารับบท เพราะทั้งสามคนยังคงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับฐานแฟนคลับและมักปรากฏตัวในงานพบปะหรือการรำลึกถึงผลงานเดิม ฉันยังคิดว่าการกลับมาของตัวละครรองก็มีความเป็นไปได้ ขึ้นอยู่กับว่าบทใหม่ต้องการความต่อเนื่องมากแค่ไหน ตัวอย่างเช่นนักแสดงอย่าง Matthew Lewis หรือ Evanna Lynch อาจสนใจกลับมารับบทถ้าโครงเรื่องให้พื้นที่พวกเขาได้แสดงพัฒนาการตัวละคร ส่วนตัวละครที่เป็นสัญลักษณ์อย่างตัวร้ายหรืออาจารย์สำคัญ อาจใช้ทั้งนักแสดงเดิมหรือเลือกคนใหม่ตามความเหมาะสมของเวลาและภาพรวมงาน ท้ายที่สุดความเป็นจริงคือการตัดสินใจจะขึ้นกับบท ความตั้งใจของทีมสร้าง และความพร้อมของนักแสดงเอง แต่ในฐานะแฟนฉันยังหวังว่าอย่างน้อยบางคนจากทีมชุดดั้งเดิมจะกลับมาให้ความรู้สึกคุ้นเคย เพราะนั่นคือเสน่ห์ของการได้เห็นโลกที่โตไปพร้อมกับตัวละคร — เป็นความทรงจำที่หวานปนขม แต่ก็ทำให้ใจพองได้ทุกครั้ง