โครงสร้างการใช้งานของ 'โกฏิ' ในเรื่องถูกแบ่งเป็นสองมิติหลัก: มิติแรกเป็นการบันทึกส่วนตัว — คนใช้เก็บเสียงหรือภาพความทรงจำของคนที่รักไว้เพื่อไม่ให้ลืม มิติที่สองเป็นมิติสาธารณะ — รัฐหรือศาสนาใช้เพื่อยืนยันประวัติศาสตร์หรือควบคุมความจริง ความแตกต่างนี้นำไปสู่ความขัดแย้งที่รุนแรงในพล็อต เพราะเมื่อความทรงจำกลายเป็นเครื่องมือทางการเมือง มันก็เริ่มถูกบิดเบือน ฉันเทียบมันกับบทบาทของแหวนใน 'The Lord of the Rings' ไม่ใช่ในแง่ของความชั่วร้ายโดยตรง แต่ในแง่ที่ว่าวัตถุที่ถือพลังมากพอสามารถเปลี่ยนคนและสังคมได้