ขันที Novels & Stories

ขันทีรีบประสานมือก้มหน้า "ข้าน้อยปากมากเองพ่ะย่ะค่ะ" ทว่าในใจของขันทีกลับแค่นหัวเราะเงียบๆ สายตาที่ก้มต่ำซ่อนความรู้ทันไว้เต็มเปี่ยม

ควีนเสนอ “ชาที่ดีหนึ่งในใจคือชาบูและชาอึนอู” “ตอนนี้สภาพมึงกินชาเย็นไปก่อนเถอะค้า” “อีควีนนน ไม่ได้ขัดคอกูสักวัน มึงคงอกแตกตายใช่มั้ย!” “แหม่ๆ ทำมางอน ไอ้ต้าว เค้าหยอกเล่นน้า”

ลัดดาภรณ์ขอบ้าง "เราก็ขอด้วย" เข็มขอบ้าง "ไอ้เข็มแกนี่หนักกว่าไอ้นิ่มอีกนะ ไม่เคยทำการบ้านมาเลย" อรวีว่าเพื่อน

ขันทีก้มศีรษะรับคำ ฮ่องเต้หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ พลางใช้สองนิ้วขยุ้มกระดาษภาพวาดอย่างไม่ใยดี แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ฆ่านางเสีย” “พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อรับพระบัญชา ขันทีก็หมุนตัวกำลังจะก้าวออกจากตำหนัก แต่เสียงของฮ่องเต้ดังขึ้นอีกครั้ง

ไม่พูดเปล่า ธีต์ยังยกมือขึ้นไปบีบปลายจมูกโด่งของอีกคนด้วยความมันเขี้ยว ซึ่งกานเองไม่ได้หันหน้าหนี แต่กลับยอมนั่งนิ่ง ๆ ให้แฟนเล่นจมูกตัวเองไป จนกระทั่งธีต์พอใจจึงละมือออกมา ก่อนจะถามถึงใครบางคน “เออกาน มึงรู้จักน้องที่ชื่อเจ้าขาไหม” “เจ้าขาไหนอีก กูไม่รู้จ ักหรอก”

เขตคามเลิกคิ้วถาม “ค่ะ” “มันชอบเค้กอะสิ ถึงได้เหมาขนาดนั้น ชื่ออะไร เป็นพวกไฮโซที่ชอบเก็บแต้มดาราดังหรือเปล่า”

จันอับหัวเราะหึ “ถ้ามีคนจะนินทากู คงไม่พ้นนายขันทีนั่นชัวร์” “พี่เขาชื่อกันต์ธีร์ มึงก็ไปเรียกเขาขันที ถ้าเขาได้ยินเข้าล่ะก็” “ได้ยินก็ดี ฮึ!”

ขันทีเซี่ยมองนางเยาะหยัน สตรีไร้สมองผู้นี้ วันนี้หวังนำเรื่องมาโยงถึงตนดั่งหมาบ้า เขาจะจำความแค้นนี้ไว้! ขันทีเซี่ยคับแค้นอยู่ภายในใจ แต่บนดวงหน้ากลับเปื้อนรอยยิ้มอ่อนจางเอาไว้

เขาหันไปถามขันทีที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ขันทีตกใจ รีบค้อมตัวตอบ "พระชายาเสด็จออกไปสักครู่ใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ผมถอนใจ "กูถามมึงจริงๆนะไอ้ธันมึงชอบน้องบู่อะไรนี่หรือเปล่า"ไอ้วินถาม "กูตอบไม่ถูกหว่ะแต่กูชอบน้องมันนะเหมือนกระต่ายดี"ไอ้ธันตอบเล่นเอาพวกผมงงคนจะเหมือนกระต่ายได้ยังไง