โค้ชทั้งสี่คนใน The Voice Thailand 2017 มีใครบ้าง?

คำถามนี้มีหลายความหมายที่เป็นไปได้ — ผมอยากอธิบายก่อนว่าเวลาพูดถึง 'The Voice' คนอาจหมายถึงเวอร์ชันของแต่ละประเทศหรือซีซันที่ต่างกันได้ ผมมักจะแยกเป็นสามกรณีหลัก: เวอร์ชันอเมริกา เวอร์ชันอังกฤษ และเวอร์ชันไทย แต่ละเวอร์ชันมีโค้ชประจำรายการที่ผลัดเปลี่ยนกันหลายคน ดังนั้นเมื่อถามว่า "โค้ชในทีมที่ชนะล่าสุดมีใครบ้าง" คำตอบจะแตกต่างตามว่าหมายถึงประเทศไหนหรือซีซันใด หากคุณบอกประเทศหรือปีมาผมจะเล่าแบบละเอียดให้ รวมถึงบอกชื่อโค้ชที่เป็นเจ้าของทีมผู้ชนะ ระยะเวลาที่เขาเป็นโค้ช และบางครั้งผมจะเพิ่มเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับสไตล์การเทรนของโค้ชคนนั้นให้ด้วย

ปีนั้นรอบชิงของ 'The Voice Thailand' สร้างความตื่นเต้นจนหน้าจอสั่นได้เลย แต่น่าเสียดายที่ชื่อผู้ชนะปี 2017 ไม่ได้ตราตรึงอยู่ในหัวผมอย่างชัดเจน เมโลดี้ของการแข่งขันยังวนอยู่ในความทรงจำ — เสียงที่แหลมคมหนึ่งช่วงกลางเพลง ริฟฟ์กีตาร์ที่ขึ้นมาพร้อมการเปลี่ยนคีย์ และผู้เข้าแข่งขันที่หันมามองโค้ชด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง แต่ชื่อสุดท้ายที่แสดงบนสกรีนกลับเลือนลางไป ผมชอบช่วงที่กรรมการโค้ชทั้งสี่ยืนเรียงบนเวทีและให้คำแนะนำแบบที่ทำให้ผู้ชมในสตูดิโอโหวกเหวกตามไปด้วย การโค้ชที่เห็นถึงพัฒนาการของผู้เข้าแข่งขันตลอดซีซั่นคือสิ่งที่ทำให้รายการมีมนต์ขลังมากกว่าการประกาศแชมป์เพียงอย่างเดียว ถึงแม้จะไม่สามารถย้ำชื่อผู้ชนะให้ชัดเจน แต่ภาพรวมของค่ำคืนนั้น — แสงไฟที่อบอุ่น เสียงปรบมือที่ยาวนาน และน้ำตาแห่งความสุข — ยังคงทำให้ผมยิ้มได้เวลาเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง

มีวิธีสังเกตง่าย ๆ เวลาดู 'The Voice' ซีซันล่าสุดเลยว่าคนในเก้าอี้คือใคร — ชื่อโค้ชจะถูกโชว์ขึ้นมาตอนเปิดรายการหรือช่วงแนะนำทีม และมักมีโลโก้หรือกราฟิกของแต่ละโค้ชอยู่ชัดเจน ฉันมักจะกดดูเครดิตตอนต้นกับตอนจบเพราะรายการมักใส่ชื่อโค้ชแบบเต็ม ๆ ไว้ที่นั่น รวมถึงช่วงพูดคุยก่อนเริ่มบลายด์ออดิชันที่พิธีกรจะแนะนำโค้ชทีละคนพร้อมรายละเอียดสั้น ๆ เกี่ยวกับผลงานของพวกเขา อีกอย่างที่ช่วยได้คือสังเกตสไตล์การพูดและเก้าอี้ของโค้ชแต่ละคน — บางคนจะมีลักษณะการให้คำปรึกษาชัดเจน เช่นเน้นเทคนิคเสียง บางคนเน้นการแสดงบนเวที ซึ่งดูจากคอมเมนต์ระหว่างแข่งขันได้เลย ฉันยังชอบส่องแคปชันของคลิปโปรโมทสั้น ๆ ในช่วงออกอากาศแรก ๆ เพราะทีมโปรดักชันมักบอกชื่อโค้ชพร้อมภาพชัด ๆ ถ้าความอยากรู้ยังไม่หาย ให้มองที่โพสต์ของช่องทางอย่างเป็นทางการหรือโปรไฟล์โค้ชบนโซเชียลมีเดีย — พวกเขามักประกาศเป็นคนแรก ๆ ว่าอยู่ซีซันไหนหรือมีการเปลี่ยนแปลงทีมอย่างไร การจำชื่อโค้ชจากหน้าแรกของตอนก็เลยเป็นวิธีที่เร็วและแน่นอนที่สุดสำหรับฉัน เวลานั่งดูแล้วก็ได้ลุ้นทั้งการเลือกนักร้องและมุมมองการโค้ชที่ต่างกันไปด้วยความสนุกแบบนี้แหละ

'The Voice Thailand 2017' มีโครงสร้างการแข่งขันหลักๆ ที่ค่อนข้างคุ้นเคยสำหรับแฟรนไชส์นี้ แต่มีจังหวะและรายละเอียดเฉพาะซีซันที่ทำให้ผมติดตามไม่วางตาเลย ฉันชอบเริ่มจากรอบบลายด์ออดิชัน (Blind Auditions) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ชัดเจน: โค้ชนั่งหันหลังให้ผู้เข้าแข่งขัน แล้วตัดสินใจกดปุ่มเพื่อหันเก้าอี้ถ้าชอบเสียง การเลือกทีมเกิดจากการแสดงสดเพียงหนึ่งรอบและการต่อรองของโค้ชกับผู้เข้าแข่งขัน ส่วนใหญ่โค้ชจะพูดคุยหลังจบเพลงเพื่อล่อใจหรือให้คำปรึกษาเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งมักเป็นช่วงที่อารมณ์พีคสุดๆ ต่อมาจะเป็นรอบดวลหรือบิวเทิลส์ (Battles) ที่โค้ชจับคู่สมาชิกในทีมให้ร้องเพลงเดียวกันเป็นคู่ แล้วเลือกคนชนะเพื่อไปต่อ นโยบายการขโมยผู้เข้าแข่งขัน ('steal') ถูกนำมาใช้ในบางซีซัน ทำให้ผู้ที่พ่ายแพ้ยังมีโอกาสถูกย้ายทีมโดยโค้ชอื่นๆ นี่คือช่วงที่โค้ชต้องตัดสินใจทั้งเรื่องฝีมือและศักยภาพในการพัฒนาต่อ รอบถัดไปเป็นรอบที่เน้นการแสดงเดี่ยวมากขึ้น เช่นรอบนอคเอาต์หรือซิงออฟ ซึ่งผู้เข้าแข่งขันต้องโชว์สีสันทางดนตรีของตัวเอง แล้วเข้าสู่รอบถ่ายทอดสดที่ผู้ชมมีสิทธิ์โหวต รุ่นปี 2017 ผลโหวตสาธารณะมีน้ำหนักมากขึ้นในรอบไฟนอล จบด้วยการรวมคะแนนจากผู้ชมและบรรยากาศสดที่ตึงเครียด เป็นรายการที่ผมยังชอบดูซ้ำเพราะได้เห็นทั้งการพัฒนาผู้เล่นและวิธีที่โค้ชพลิกบทบาทเป็นโค้ช-ผู้จัดการในเวลาเดียวกัน

สมัยที่ฉันตามดู 'The Voice Thailand' ในปี 2017 ฉากบลายด์ออดิชันฉากหนึ่งยังคงติดตา เพราะมันมีการพลิกคาแรกเตอร์ที่ทำให้กรรมการและคนดูอึ้ง เงียบ แล้วก็ปรบมือดัง ๆ — นั่นแหละคือคำว่าเซอร์ไพรส์ในแบบที่ฉันชอบที่สุด สิ่งที่ทำให้มันโดดเด่นไม่ใช่แค่เสียงดีหรือคนที่หันเก้าอี้ แต่มันคือการเปิดออกมาแล้วพบว่าคนที่ยืนอยู่ข้างไมค์มีตัวตนที่ต่างจากที่คาดไว้จนคนทั้งแพลตฟอร์มพูดถึงกันยาวมาก ฉันจำไม่ได้แน่ชัดว่าชื่อของคนที่เป็นเซอร์ไพรส์นั้นคือใคร แต่มุมมองของฉันคือผู้ชมส่วนใหญ่มักจะตื่นเต้นเมื่อมีการเปิดเผยว่าเป็นคนที่เคยมีผลงานหรือมีประวัติในวงการที่ไม่คาดคิด บางครั้งเขาอาจจะเคยเป็นนักร้องวงอินดี้หรือครูเสียงในโรงเรียน บางครั้งก็อาจเป็นคนที่หน้าตาธรรมดาแต่พลังเสียงชนิดที่ทำให้ผู้ชมต้องหันกลับไปดูคลิปซ้ำ นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าเสน่ห์ของรายการไม่ได้อยู่ที่ชื่อเสียงล่วงหน้าเสมอไป แต่คือการที่เสียงเดียวเปลี่ยนความคิดคนทั้งห้องในพริบตา — เป็นโมเมนต์ที่กินใจและพูดคุยต่อกันได้ยาว ๆ

อยากย้อนดูรอบต่าง ๆ ของ 'The Voice Thailand' ปี 2017 แบบเต็ม ๆ หรือต้องการแค่คลิปไฮไลต์เป็นหลัก? ในกรณีของฉัน ช่องทางที่พึ่งได้เสมอคือช่องทางอย่างเป็นทางการก่อนเสมอ เพราะมักมีคลิปคุณภาพดีและลำดับตอนชัดเจน เมื่อจะดูจริงจัง ฉันมักเริ่มจากช่อง YouTube อย่างเป็นทางการของรายการ ซึ่งมักจะมีเพลย์ลิสต์แยกเป็นรอบ เช่น 'Blind Auditions' หรือรอบไฟนอล บางครั้งรายการปล่อยทั้งตอนทั้งเซ็ตให้ชมฟรี แต่ก็มีบางตอนที่เป็นคลิปสั้น ๆ เท่านั้น ถัดมาคือช่องทางของผู้ถือลิขสิทธิ์อย่างเว็บไซต์หรือแอปของสถานีโทรทัศน์ที่ออกอากาศตอนนั้น ซึ่งมักเก็บเวอร์ชันเต็มไว้ในระบบ VOD พร้อมคำบรรยายสำหรับผู้ชมต่างพื้นที่ อีกอย่างที่ฉันให้ความสำคัญคือเพจเฟซบุ๊กของรายการและเพจนอกระบบที่รวบรวมการแสดงที่ดีที่สุดไว้เป็นคลิปสั้น ๆ หากต้องการคุณภาพเสียง ภาพ และการจัดตอนที่ครบถ้วน ให้ลองดูจากแพลตฟอร์มของสถานีเป็นหลัก ส่วนคลิปไวรัลหรือมุมมองแฟน ๆ จะหาได้ง่ายบนโซเชียล แต่ก็ต้องเตือนใจไว้ว่าอาจมีการขึ้นลงของคอนเทนต์ตามลิขสิทธิ์ เรื่องนี้ทำให้การตามดูย้อนหลังเป็นการผจญภัยเล็ก ๆ สำหรับฉัน แต่ก็เพลินดีเวลานั่งย้อนดูการแสดงเดิม ๆ ที่ยังสะเทือนใจอยู่

หนึ่งในการแสดงที่ยังติดอยู่ในหัวฉันหลังจากชมรายการคือการตีความเพลง 'Hallelujah' ที่ทำให้บรรยากาศทั้งสตูดิโอเงียบลงและคนดูกลั้นหายใจไปพร้อมกัน การร้องเวอร์ชันนี้ไม่ใช่แค่การโชว์เทคนิคเสียง แต่เป็นการเล่าเรื่องผ่านเสียงที่ฉันรู้สึกว่าเข้าถึงได้ง่าย—การใช้เสียงแหบเล็กน้อยในบางวรรคและการคุมไดนามิกระหว่างเบาและดัง ทำให้ทุกคำมีน้ำหนัก คนดูที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันล้วนเอาใจช่วยจนแทบลืมหายใจไปช่วงนั้นเลย มุมมองของฉันในฐานะแฟนเพลงคือการที่เพลงคลาสสิกชิ้นนี้ถูกยืดหยุ่นและปรับจังหวะให้เข้ากับสไตล์ของผู้ร้องได้อย่างพอดี คือไม่พยายามทำให้เป็นสำเนาของใคร แต่ยังคงความไพเราะของทำนองไว้ ผลลัพธ์คือความทรงจำที่ชัดเจน—ทั้งแสง กล้อง และเสียงร้องที่หวานแต่หนักแน่น นี่แหละที่ทำให้การแสดงนั้นโดดเด่นกว่าโชว์อื่นๆ ในปีนั้นสำหรับฉัน

ล่าสุดซีซันนี้ 'เดอะวอยซ์' จัดโค้ชมาแบบหลากสีสัน—มีทั้งหมดสี่คนที่แต่ละคนเล่นบทต่างกันจนเวทีสนุกขึ้นเยอะ สี่โค้ชที่ผมเห็นในซีซันนี้ประกอบด้วย: โค้ชผู้เป็นตัวแทนของเพลงป๊อปสากลที่เสียงนิ่งและคุมอารมณ์เก่ง, โค้ชสายอินดี้/เฟซที่เน้นการตีความเพลงและการเล่าเรื่องด้วยเสียง, โค้ชแนวฮิปฮอปหรือ R&B ที่ใส่พลังและเทคนิครายละเอียดให้ผู้เข้าแข่งขัน, และโค้ชรุ่นโปรดิวเซอร์/นักแต่งเพลงที่มองภาพรวมของเพลงทั้งการเรียบเรียงและการผลิตมาเป็นอันดับแรก ผมชอบความสมดุลของคณะโค้ชชุดนี้ เพราะแต่ละคนไม่ซ้ำกันเลย เวลาเก้าอี้หันแล้วเราจะรู้ทันทีว่าคนๆ นั้นจะให้มุมไหน—บางคนโฟกัสเทคนิค บางคนเน้นอารมณ์ บางคนชอบเสียงที่มีสี และบางคนมองเห็นศักยภาพในเรื่องการวางตำแหน่งเพลงบนสตรีมมิ่ง การดูตัดสินใจของโค้ชช่วยให้เข้าใจมากขึ้นว่าแต่ละคนมองเสียงอย่างไร และมันทำให้ดราม่าระหว่างทีมมีรสชาติเพิ่มขึ้น สรุปว่าใครชอบโค้ชสไตล์ไหน ให้ลองสังเกตจากการพูดคุยระหว่างโค้ชกับผู้เข้าแข่งในบลายด์รอบแรก ถ้าชอบการปั้นเสียงเชิงโปรดักชัน จับตาโค้ชชั้นโปรดิวเซอร์ แต่ถ้าชอบการเล่าเรื่องทางเสียง โค้ชอินดี้น่าจะตอบโจทย์ได้ดี เป็นซีซันที่ผมมองว่าแต่ละทีมมีเอกลักษณ์ชัด และนั่นแหละที่ทำให้การแข่งสนุกขึ้นมาก