โค้ชในทีมที่ชนะ The Voice ล่าสุด มีใครบ้าง?

มีวิธีสังเกตง่าย ๆ เวลาดู 'The Voice' ซีซันล่าสุดเลยว่าคนในเก้าอี้คือใคร — ชื่อโค้ชจะถูกโชว์ขึ้นมาตอนเปิดรายการหรือช่วงแนะนำทีม และมักมีโลโก้หรือกราฟิกของแต่ละโค้ชอยู่ชัดเจน ฉันมักจะกดดูเครดิตตอนต้นกับตอนจบเพราะรายการมักใส่ชื่อโค้ชแบบเต็ม ๆ ไว้ที่นั่น รวมถึงช่วงพูดคุยก่อนเริ่มบลายด์ออดิชันที่พิธีกรจะแนะนำโค้ชทีละคนพร้อมรายละเอียดสั้น ๆ เกี่ยวกับผลงานของพวกเขา อีกอย่างที่ช่วยได้คือสังเกตสไตล์การพูดและเก้าอี้ของโค้ชแต่ละคน — บางคนจะมีลักษณะการให้คำปรึกษาชัดเจน เช่นเน้นเทคนิคเสียง บางคนเน้นการแสดงบนเวที ซึ่งดูจากคอมเมนต์ระหว่างแข่งขันได้เลย ฉันยังชอบส่องแคปชันของคลิปโปรโมทสั้น ๆ ในช่วงออกอากาศแรก ๆ เพราะทีมโปรดักชันมักบอกชื่อโค้ชพร้อมภาพชัด ๆ ถ้าความอยากรู้ยังไม่หาย ให้มองที่โพสต์ของช่องทางอย่างเป็นทางการหรือโปรไฟล์โค้ชบนโซเชียลมีเดีย — พวกเขามักประกาศเป็นคนแรก ๆ ว่าอยู่ซีซันไหนหรือมีการเปลี่ยนแปลงทีมอย่างไร การจำชื่อโค้ชจากหน้าแรกของตอนก็เลยเป็นวิธีที่เร็วและแน่นอนที่สุดสำหรับฉัน เวลานั่งดูแล้วก็ได้ลุ้นทั้งการเลือกนักร้องและมุมมองการโค้ชที่ต่างกันไปด้วยความสนุกแบบนี้แหละ

รายการ 'The Voice Thailand' ฤดูกาล 4 (2017) มีโค้ชทั้งสี่คนคือ 'โจอี้ บอย', 'ป๊อบ ปองกูล', 'แสตมป์' และ 'คิ้ม' ซึ่งเป็นทีมที่ผสมกันระหว่างผู้มีพื้นฐานจากฮิปฮอป ป็อป อาร์ตติสต์อินดี้ และนักร้องลูกทุ่ง/บัลลาดแบบคลาสสิก ส่วนตัวแล้วผมชอบการลงทะเบียนเสียงของโค้ชแต่ละคน เพราะแต่ละคนให้มุมมองการเทรนที่ต่างกันมาก — โค้ช 'โจอี้ บอย' จะเน้นพลังและสไตล์การแสดง โค้ช 'ป๊อบ ปองกูล' ให้ความสำคัญกับเทคนิคการร้องและอารมณ์ เพลงที่เลือกฝึกมักเข้ากับเวทีโทรทัศน์ได้ดี ในขณะที่ 'แสตมป์' มักดึงศิลปินให้ค้นพบแนวทางดนตรีที่เป็นตัวเอง และ 'คิ้ม' ช่วยปรับบาลานซ์ระหว่างการถ่ายทอดอารมณ์กับวิธีเล่าเรื่องผ่านเสียง ความทรงจำจากซีซันนั้นยังติดตาในเรื่องจังหวะการพูดคุยบนเก้าอี้ เวลาโค้ชทั้งสี่ปรึกษากันหรือแย่งคนร้องบางทีแสดงให้เห็นทั้งความเป็นมืออาชีพและมุมน่ารัก ๆ ของพวกเขา ผมมองว่าการผสมโค้ชแบบนี้ทำให้ซีซันมีความหลากหลาย ทั้งผู้ชมที่ชอบสเตจจัดเต็มและคนที่ชอบการปรับเสียงละเอียด ๆ ได้ร่วมกันสนุกโดยไม่เบื่อ

เอาตรงๆ เรื่องนี้มีความคลุมเครือพอสมควรเพราะชื่อรายการ 'The Voice' มีหลายเวอร์ชันในหลายประเทศ และแต่ละประเทศก็มีตารางออนแอร์ไม่ตรงกันเลย ในฐานะแฟนรายการที่ตามดูทั้งเวอร์ชันไทยและต่างประเทศ ผมมักจะต้องเริ่มจากการระบุเวอร์ชัน เช่น เวอร์ชันไทย, สหรัฐฯ, อังกฤษ หรือออสเตรเลีย ก่อนจะบอกชื่อผู้ชนะล่าสุด เพราะบางครั้งประเทศหนึ่งอาจเพิ่งจบซีซัน แต่ประเทศอื่นยังไม่เริ่มรอบไฟนอล หากคุณหมายถึงเวอร์ชันไทย ผลผู้ชนะล่าสุดจะเป็นคนที่ชนะโหวตและจบรายการในรอบไฟนอลของซีซันที่เพิ่งจบ แต่ถ้าหมายถึงเวอร์ชันสากล ชื่อผู้ชนะก็จะแตกต่างออกไป โดยสรุป ผมคิดว่าคำตอบที่ชัดเจนต้องรู้ก่อนว่าอยากรู้เวอร์ชันของประเทศไหน—บอกชื่อประเทศมาแล้วผมจะเล่าให้ละเอียดถึงผู้ชนะ การแสดงรอบสุดท้าย และว่าเหตุใดการชนะครั้งนั้นถึงสะเทือนใจคนดู

หลายคนคงอยากรู้ว่ากรรมการและโค้ชของซีซั่นล่าสุดของ 'เดอะ สตาร์' มีใครบ้าง — เท่าที่ผมจำได้และจากมุมมองแฟนคนหนึ่งที่ติดตามรายการนี้มานาน รายชื่อหลักที่ปรากฏในซีซั่นล่าสุดแบ่งเป็นกรรมการตัดสินและทีมโค้ชซึ่งแต่ละคนมีบทบาทชัดเจนในการตัดสินและพัฒนาผู้เข้าแข่งขัน กรรมการตัดสินที่ผมเห็นบ่อย ๆ ในซีซั่นล่าสุดมีทั้งคนจากวงการเพลงมืออาชีพและบุคคลที่ทำงานเบื้องหลังการผลิตเพลง นำโดยชื่อที่มีน้ำหนักเช่น 'บอย โกสิยพงษ์' ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องทักษะการแต่งเพลงและมุมมองด้านคอนเซ็ปต์การแสดงตามด้วย 'มาช่า วัฒนพานิช' ที่มาด้วยประสบการณ์การเป็นศิลปินและการปรากฏตัวบนเวทีใหญ่ รวมถึง 'ป๊อป ปองกูล' ซึ่งเป็นคนที่โฟกัสด้านการร้องและการสื่ออารมณ์บนเวที สำหรับกรรมการอีกคนที่มีบทบาทค่อนข้างชัดคือผู้ที่เคยเป็นโปรดิวเซอร์หรือผู้บริหารค่ายเพลง เพราะเขาจะให้คำแนะนำเชิงธุรกิจและการจัดการภาพลักษณ์ของศิลปินหน้าใหม่ ฝั่งโค้ชจะเป็นคนที่จับใกล้ชิดผู้แข่งขันมากกว่า — บางคนเน้นเทคนิกร้อง บางคนเน้นการแสดงบนเวทีและการสื่อสารกับผู้ชม ในซีซั่นล่าสุด ผมจำได้ว่าโค้ชสายร้องอย่าง 'ครูเอก' (โค้ชเทคนิคเสียง) ทำหน้าที่ปรับลมหายใจและเทคนิคการออกเสียง ส่วนโค้ชด้านการแสดงและสเตจไลน์เช่น 'โค้ชแอน' จะคอยช่วยวางมุมเวที ท่าเต้นเล็ก ๆ และการสื่อสารอารมณ์บนเวที นอกจากนี้ยังมีโค้ชด้านภาพลักษณ์และแผนการตลาดที่เข้าไปช่วยวางคอนเซ็ปต์ลุคให้ผู้เข้าแข่งขันพร้อมสำหรับสื่ออีกด้วย โดยรวมแล้ว บรรยากาศของซีซั่นล่าสุดจะเห็นกรรมการที่เป็นทั้งนักแต่งเพลง นักร้องรุ่นใหญ่ และผู้บริหารค่าย มาคอยตัดสินควบคู่กับโค้ชที่ลงมือฝึกจริงจังกับผู้แข่งขัน ผมชอบช่วงที่กรรมการให้คอมเมนต์เชิงสร้างสรรค์และโค้ชดันผู้เข้าแข่งขันจนเห็นพัฒนาการชัดเจน — นี่แหละคือเสน่ห์ของ 'เดอะ สตาร์' ในสายตาผม

การประกาศผู้ชนะของ 'The Voice' ซีซันก่อนหน้าทำให้หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่คิดถึง ฉันมักจะนั่งดูตั้งแต่รอบบลายนด์จนจบ แล้วค่อย ๆ คัดกรองความทรงจำว่าคนสุดท้ายที่คว้ารางวัลคือใคร แต่ต้องยอมรับว่าคำตอบขึ้นอยู่กับเวอร์ชันและประเทศที่ดู เพราะมีหลายแคนดิเดตที่โดดเด่นในประวัติศาสตร์ของรายการ ในเวอร์ชันสหรัฐฯ ผู้ชนะที่ยังถูกพูดถึงบ่อย ๆ คือ 'Javier Colón' ที่ชนะซีซันแรกและทิ้งความทรงจำเรื่องเทคนิคการร้องที่ละเอียดอ่อน ส่วนคนที่เรียกเสียงฮือฮาเพราะเปลี่ยนเส้นทางดนตรีคือ 'Cassadee Pope' ซึ่งชนะในซีซันที่สามและกลายเป็นตัวอย่างของการนำความเป็นวงร็อกมาสู่รายการฝึกใจคนดูได้สำเร็จ ถายกลับมาที่ฝั่งออสเตรเลีย งานชนะรางวัลของ 'Karise Eden' ในซีซันแรกก็ยังเป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่แฟน ๆ พูดถึงเสมอ เพราะน้ำเสียงและการตีความเพลงของเธอทำให้คณะกรรมการกับผู้ชมหลงรัก ในมุมมองของฉัน ผู้ชนะของซีซันก่อนหน้าที่คุณดูจริง ๆ แล้วต้องพิจารณาว่าเป็นเวอร์ชันของประเทศไหน ถึงจะตอบชื่อที่ชัดเจนได้ แต่ถาต้องเลือกชื่อนึงที่ทำให้คนทั่วโลกจำได้ สักคนในสามคนนี้มักจะถูกหยิบยกคุยเสมอ

รายการ 'The Voice' ในช่วงหลังที่ฉันตามดูมีการเติมลูกเล่นให้กติกาเร็วขึ้นและเน้นการมีส่วนร่วมของคนดูมากขึ้น ซึ่งทำให้บรรยากาศการแข่งดูฉับไวกว่าที่คุ้นเคย สิ่งที่เด่นสุดคือการเพิ่มปุ่ม 'Block' ในรอบบลายด์ อันนี้เห็นได้ชัดว่าเปลี่ยนไดนามิกของการเลือกเมนทอร์ เพราะเพื่อนโค้ชจะต้องคิดหนักขึ้นก่อนกด ทำให้เกิดช่วงดราม่าและมุกโต้ตอบระหว่างโค้ชมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีการปรับจำนวนครั้งที่เมนทอร์สามารถใช้ 'Steal' ในรอบแบทเทิลให้จำกัดขึ้นกว่าเดิม ส่งผลให้การตัดสินใจรักษานักร้องในทีมมีน้ำหนักกว่าเดิม อีกประเด็นที่ผมสนใจคือการขยายพื้นที่ออนไลน์—มีฟีเจอร์แบบ 'Comeback Stage' ผ่านช่องทางดิจิทัล ช่วยให้นักร้องที่พลาดรอบแรกยังมีโอกาสกลับมาโดยอาศัยการโหวตและคอมเมนต์จากผู้ชมบนแพลตฟอร์ม ทำให้ซีซั่นนี้ความสำคัญของการทำคอนเทนต์สั้นๆ บนโซเชียลเพิ่มขึ้นไปด้วย

สิ่งหนึ่งที่ดึงดูดสายตาในกองถ่ายคือการเปลี่ยนบรรยากาศระหว่างซีนร้องและซีนซ้อมจนแทบไม่เชื่อว่าเป็นงานเดียวกัน ผมเล่าแบบคนที่ชอบฟังการทำเพลง: เบื้องหลังการอัดของ 'The Voice' รอบล่าสุดแอบมีรายละเอียดเล็ก ๆ แต่สำคัญมาก เช่น ทีมเสียงจะปรับมิกซ์ให้เป็นสองเวอร์ชัน — เวอร์ชันสำหรับออกอากาศที่เน้นความหวือหวา และเวอร์ชันสำรองสำหรับการตัดต่อที่เก็บความเป็นธรรมชาติของเสียงร้องไว้มากกว่า การอบอุ่นเสียงก่อนขึ้นเวทีไม่ได้มีแค่ครูสอนเสียง แต่มีการใช้กลุ่มนักพ้องช่วยซ้อมฮาร์มอนีให้แน่นขึ้นอีกชั้น ความเซอร์ไพรส์อีกอย่างคือการนำวงสดเข้ามาเล่นจริงในสตูดิโอ ทำให้จังหวะและไดนามิกเปลี่ยนไปได้ทันที ฉากที่เคยเป็นแค่การโชว์เดี่ยวกลับมีพลังมากขึ้นเมื่อมีคนขับจังหวะจากเบื้องหลัง สิ่งพวกนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าการอัดไม่ใช่แค่บันทึกเพลง แต่มันคือการสร้างเหตุการณ์หนึ่งขึ้นมาจริง ๆ

ล่าสุดซีซันนี้ 'เดอะวอยซ์' จัดโค้ชมาแบบหลากสีสัน—มีทั้งหมดสี่คนที่แต่ละคนเล่นบทต่างกันจนเวทีสนุกขึ้นเยอะ สี่โค้ชที่ผมเห็นในซีซันนี้ประกอบด้วย: โค้ชผู้เป็นตัวแทนของเพลงป๊อปสากลที่เสียงนิ่งและคุมอารมณ์เก่ง, โค้ชสายอินดี้/เฟซที่เน้นการตีความเพลงและการเล่าเรื่องด้วยเสียง, โค้ชแนวฮิปฮอปหรือ R&B ที่ใส่พลังและเทคนิครายละเอียดให้ผู้เข้าแข่งขัน, และโค้ชรุ่นโปรดิวเซอร์/นักแต่งเพลงที่มองภาพรวมของเพลงทั้งการเรียบเรียงและการผลิตมาเป็นอันดับแรก ผมชอบความสมดุลของคณะโค้ชชุดนี้ เพราะแต่ละคนไม่ซ้ำกันเลย เวลาเก้าอี้หันแล้วเราจะรู้ทันทีว่าคนๆ นั้นจะให้มุมไหน—บางคนโฟกัสเทคนิค บางคนเน้นอารมณ์ บางคนชอบเสียงที่มีสี และบางคนมองเห็นศักยภาพในเรื่องการวางตำแหน่งเพลงบนสตรีมมิ่ง การดูตัดสินใจของโค้ชช่วยให้เข้าใจมากขึ้นว่าแต่ละคนมองเสียงอย่างไร และมันทำให้ดราม่าระหว่างทีมมีรสชาติเพิ่มขึ้น สรุปว่าใครชอบโค้ชสไตล์ไหน ให้ลองสังเกตจากการพูดคุยระหว่างโค้ชกับผู้เข้าแข่งในบลายด์รอบแรก ถ้าชอบการปั้นเสียงเชิงโปรดักชัน จับตาโค้ชชั้นโปรดิวเซอร์ แต่ถ้าชอบการเล่าเรื่องทางเสียง โค้ชอินดี้น่าจะตอบโจทย์ได้ดี เป็นซีซันที่ผมมองว่าแต่ละทีมมีเอกลักษณ์ชัด และนั่นแหละที่ทำให้การแข่งสนุกขึ้นมาก