โรงเรียนจะเลือกคำขวัญวันลอยกระทง สั้นๆ แบบไหน

ลั่วเซิงและเจียงซื่อคือคู่สร้างคู่สมที่ทุกคนในโรงเรียนต่างยอมรับ เจียงซื่อเป็นเดือนโรงเรียนสุดฮอตที่ใคร ๆ ก็รุมล้อม เขารูปร่างสูงโปร่ง ขายาว มีใบหน้าหล่อเหลาดุดันสะกดสายตา มักจะอยู่ในชุดแจ็กเก็ตกันลมสีดำที่ดูเย็นชาอยู่เสมอ ทั้งมาดกวนและกร้าวใจ ทำเอาสาว ๆ นับไม่ถ้วนยอมพุ่งเข้าหาประหนึ่งแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ทว่าในสายตาของเขากลับมีเพียงลั่วเซิงมาโดยตลอด พวกเขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน ตอนอายุ 1 ขวบในพิธีเสี่ยงทายก็คว้าตัวกันและกันไว้ อายุ 7 ขวบผู้ใหญ่ก็จับหมั้นหมาย อายุ 14 มอบจดหมายรักให้กัน อายุ 16 สารภาพรัก พออายุ 18 ก็สัญญาว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน...จนกระทั่งปีที่อยู่มัธยมปลายปีสาม มีนักเรียนย้ายมาใหม่ในห้องชื่อว่าซูม่าน ตอนที่ครูประจำชั้นจัดกิจกรรม “เพื่อนช่วยเพื่อน” ก็ตั้งใจจับคู่ซูม่านให้กับเจียงซื่อ พร้อมกับย้ำแล้วย้ำอีกว่า “ถ้าเธอไม่รับ ก็อย่าหวังว่าจะได้คบกับลั่วเซิงในโรงเรียนอีกเลย”

คนบางคนมีค่าไว้พียงแค่มอง เราไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของ ดั่งกระต่ายที่หมายพระจันทร์ คนบางคนมีค่าสูงส่ง แต่ตีคุณค่าของตนเองไว้ต่ำต้อย ทั้งๆ ที่บริสุทธิ์งดงามดั่งน้ำค้าง คนบางคนซื๋อตรงต่อใจตนเอง ดั่งพระอาทิตย์ที่มอบแสงสว่าง และความอบอุ่นเท่าเทียมกัน

เรื่องราวสุดเร่าร้อน ในไร่ข้าวโพดหลังโรงเรียน ระหว่างครูสาวบรรจุใหม่ กับลุงภารโรงสุดเซ็กซี่ อดีตเสือเก่า ฉายาม้าดำแห่งพงไพร! ความลับในไร่ข้าวโพด...และการแก้แค้นอย่างสาสม ! แสงโพล้เพล้จากดวงตะวันที่เพิ่งลาลับขอบฟ้า ไม่อาจทำให้เห็นรายละเอียดบนใบหน้าของชายผู้ถือปืนยาวได้แม่นนัก แต่อดีตจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครกล้าต่อกรในถิ่นนี้ คงจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก... “สะ...เสือ เสือกล้า!” พอคาดเดาได้ว่าเป็นใคร ไอ้ท้วมก็รีบปล่อยร่างเกือบเปลือยของครูสาวแล้วถอยล่นกระถดหนีอย่างรนรานหวาดกลัว “ไอ้...ไอ้...ยม ไอ้ยมโว๊ย!” เสือกล้าไม่รอช้า แสดงอำนาจบารมีเหนือกฎหมายด้วยการกระชากไกปืนเตรียมเป่าสัตว์นรก “กูจะนับถึงสิบ ถ้าพวกมึงวิ่งไม่ทัน พวกมึงได้กลายเป็นปุ๋ยในไร่ข้าวโพดแน่!!!”

ความสวยของคุณหนูวิรามรเป็นที่ยอมรับของผู้พบเห็น ความเซ็กซี่ดึงดูดสายตา หนุ่มๆก็ไม่ปฏิเสธ แต่ความเย่อหยิ่งของเจ้าหล่อนนี้สิ ได้จุดความหมั่นไส้รุนแรงจากชายหนุ่มผู้หนึ่ง จนอยากมอบบทเรียนให้หล่อนได้รู้ว่า ต่อให้เป็นนางหงส์ทะนงตนสักเพียงไหน ยามถูกครอบงำด้วยไฟตัณหาราคะก็ไม่ต่างไปจากคนทั่วไป แต่ๆๆ ดูเหมือนคนคิดเด็ดปีกนางหงส์หวังให้ร่วงหล่นสู่ดินเพื่อให้บทเรียนแก่หญิงสาวจะลืมคำพังเพยที่ว่า'หมองูตายเพราะงู'หรือ 'ดาบนั้นคืนสนอง' “นับแต่นี้ไป ถ้าวิไม่อนุญาต ห้ามแตะต้องเนื้อตัววิเป็นอันขาด!” “อะไรนะ?” เสียงห้าวแทบจะฟังเป็นตะโกน “น่าจะได้ยินชัดแล้วนี่คะ” “ไม่! อย่ามาตั้งกฎบ้าๆ แบบนี้เชียว” “นี่ไม่ใช่กฎค่ะ มันคือบทลงโทษ" “นี่มันบ้าชัดๆ!” “ก็ใครล่ะทำเรื่องบ้าๆ ขึ้นก่อน” วิรามรแหวก่อนลดเสียงลงเมื่อพูดต่อเสียงเย็น “แล้วก่อนจะโมโหคนอื่นที่ตกเป็นเหยื่อ โกรธตัวเองก่อนดีมั้ยคะ” “จะลงโทษอะไรก็ทำเลยสิ ทำไมจะต้องมาจำกัดสิทธิ์เรื่องนี้ด้วย” ...อิอิ คนกำลังรักกำลังหลงเหี่ยวแห้งหัวโตก็งานนี้ อะไรที่เคยได้กินก็จะไม่ได้กิน

เข้าสู่การแต่งงานปีที่ห้า ลู่อวี่เซินหลงรักนักศึกษาหญิงคนหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง เด็กสาวคนนั้นฐานะยากจน แต่กลับดูเย็นชาและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เธอปฏิเสธแบล็กการ์ดที่ลู่อวี่เซินยื่นให้ พร้อมกับเอ่ยว่า “ฉันไม่เป็นนกน้อยในกรงทองของใครทั้งนั้นค่ะ” เพียงประโยคเดียวนี้ก็ทำให้ลู่อวี่เซินหลงใหลราวกับโดนมนตร์สะกด เขาตามจีบนักศึกษาหญิงคนนั้นจนกลายเป็นข่าวไปทั่วเมือง แต่กลับลืมไปว่าที่บ้านยังมีภรรยา ซึ่งในอดีตเขาต้องใช้จดหมายรักถึง 99 ฉบับเพื่อกล่อมให้เธอมาแต่งงานด้วย เฉียวชิงซุ่ยไม่ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวาย เธอเพียงแค่เผาจดหมายรักทิ้งหนึ่งฉบับ ทุกครั้งที่เขาทำร้ายจิตใจเธอเพราะเด็กสาวคนนั้น กระทั่งจดหมายทั้ง 99 ฉบับถูกเผาจนหมดเกลี้ยง วันนั้นจะเป็นวันที่เธอจากเขาไป วันที่จดหมายรักฉบับแรกถูกเผา คือวันที่เขาผิดนัดเธอในวันครบรอบแต่งงาน แล้วรีบไปที่ร้านชานมซึ่งเด็กสาวทำงานพาร์ตไทม์อยู่ เขาไปนั่งรออยู่ทั้งวันเพียงเพื่อรอให้เธอเลิกงาน วันที่จดหมายรักฉบับที่ 36 ถูกเผา คือวันที่เขาทิ้งเธอซึ่งกำลังมีไข้สูง 40 องศาไว้บนทางด่วนในคืนที่ฝนตกหนัก เพียงเพราะรีบร้อนไปอยู่เป็นเพื่อนเด็กสาวที่กลัวเสียงฟ้าร้อง วันที่จดหมายรักฉบับที่ 72 ถูกเผา คือวันที่เขาถอดรูปแต่งงานของพวกเขาออกจากห้องนั่งเล่น แล้วแทนที่ด้วยภาพวาดเล่นของเด็กสาวคนนั้น เพียงเพื่อเอาใจให้เธอมีความสุข

คำว่ารัก...ไม่ควรจำกัดไว้แค่คำว่าเพศ เพราะโลกใบนี้ไม่มีใครเลือกเกิดได้ แต่ทุกคนเลือกที่จะเป็นได้ เหมือนกับเขาสองคน ที่คิดว่า ความรักคือสิ่งที่สวยงามยิ่งกว่าสิ่งใด