บทที่ 1

เจียงซื่อที่มักจะเย็นชาเสมอมา จึงทำได้เพียงยอมรับภารกิจนี้

แรกเริ่มก็เป็นแค่การติวหนังสือธรรมดา พาเธอเดินทำความคุ้นเคยกับโรงเรียน แต่พอเวลาผ่านไป เรื่องราวก็เริ่มมีบางอย่างผิดปกติ

ซูม่านบอกว่าอยากกินเค้กฝั่งตะวันตกของเมืองที่ต้องต่อคิวยาว เจียงซื่อก็โดดเรียนคาบค่ำไปซื้อให้ ซูม่านโพสต์ลงโซเชียลว่าอารมณ์ไม่ดี เจียงซื่อก็คุยโทรศัพท์เป็นเพื่อนเธอทั้งคืน หนักสุดคือมีครั้งหนึ่งซูม่านปวดท้องประจำเดือน เจียงซื่อถึงกับปีนกำแพงโรงเรียนออกไปซื้อชาน้ำตาลทรายแดงใส่ขิงมาให้เธอ…

ลั่วเซิงโกรธ ทะเลาะกับเขา และเริ่มบอกเลิกครั้งแล้วครั้งเล่า

การบอกเลิกครั้งแรกเกิดขึ้นทางโทรศัพท์ ปลายสายของเจียงซื่อเงียบไปนานมาก จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของเขา คืนนั้นฝนตกหนัก เขาตากฝนวิ่งมาที่ใต้ตึกบ้านเธอ ยืนตัวเปียกโชกอยู่ทั้งคืน พร่ำเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อขอร้องให้เธอให้อภัย

การบอกเลิกครั้งที่สอง เขาโดดเรียนไปหนึ่งวันเต็ม ๆ มายืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียนของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง เขายัดจดหมายรักปึกหนาที่เขียนด้วยลายมือตวัด ๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกจากใจจริงใส่มือเธอ ยอมลดทิฐิเอ่ยปากขอคืนดี

แต่พอหลายครั้งเข้า เขาก็เหมือนจะจับขีดจำกัดของเธอได้ในที่สุด…

เธอขาดเขาไม่ได้!

ดังนั้นการ “ง้อ” ของเขาจึงเริ่มขอไปทีมากขึ้นเรื่อย ๆ จากที่เคยง้อทันที ก็เปลี่ยนเป็นง้อในวันถัดมา สามวันให้หลัง หรือผ่านไปเป็นสัปดาห์…

จนกระทั่งครั้งที่เก้าสิบเก้า

ในงานเลี้ยงฉลองหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จสิ้น ซูม่านบอกว่าอยากกินแตงโม เจียงซื่อก็ลงมือตักเนื้อแตงโมส่วนตรงกลางที่หวานที่สุดส่งให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ โดยลืมไปสนิทเลยว่าลั่วเซิงก็นั่งอยู่ตรงนั้น และเธอก็ชอบกินเนื้อแตงโมส่วนตรงกลางมากที่สุดเช่นกัน

ความผิดหวังและความเจ็บปวดที่สะสมมาเนิ่นนานพังทลายลงในชั่วพริบตา

ลั่วเซิงมองดูเนื้อแตงโมสีแดงสดชิ้นนั้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว “เจียงซื่อ เราเลิกกันเถอะ”

เจียงซื่อชะงักไปเล็กน้อย เขาปรายตามองเธออย่างไม่ใส่ใจนัก น้ำเสียงเจือความรำคาญใจนิด ๆ “งี่เง่าอีกแล้วเหรอ?”

ลั่วเซิงไม่พูดอะไรอีก เธอหยิบกระเป๋าแล้วลุกเดินออกจากห้องอาหารไป

ครั้งนี้ เจียงซื่อไม่ได้รีบวิ่งตามออกมาเหมือนอย่างเคย

เขารู้สึกว่าลั่วเซิงก็แค่เอาแต่ใจตัวเองเหมือนทุกที รอให้ผ่านไปสักสองสามวัน พอเธอหายโกรธก็คงจะกลับมาอยู่ข้างกายเขาเหมือนเดิมเอง

ดังนั้น หลังจากที่ลั่วเซิงจากไป เขายังมีอารมณ์อยู่เป็นเพื่อนซูม่านที่โดนทุกคนเชียร์ให้ดื่ม และยังช่วยรับเหล้าแทนเธอไปอีกหลายแก้ว

แต่เขาไม่รู้เลยว่า ครั้งนี้เธอเอาจริง

หัวใจดวงนั้นที่ถูกทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบอบช้ำยับเยิน ในที่สุดก็สูญเสียความอบอุ่นและความคาดหวังเฮือกสุดท้ายไปจนหมดสิ้น

……

สิ่งแรกที่เธอทำเมื่อกลับถึงบ้าน คือการเปิดคอมพิวเตอร์ และเปลี่ยนใบสมัครสอบที่ตอนแรกเลือกเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งตามที่ตกลงกับเจียงซื่อไว้ ให้กลายเป็นมหาวิทยาลัยหนานจิงที่อยู่ห่างออกไปนับพันลี้อย่างไม่ลังเล

จากนั้น เธอก็เริ่มเก็บกวาดข้าวของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเจียงซื่อ

ทั้งตุ๊กตารุ่นลิมิเต็ดต่าง ๆ สร้อยข้อมือคู่รัก กระดาษโน้ตที่เขียนคำหวาน รูปถ่ายปึกใหญ่... ของทุกชิ้นล้วนบรรจุความทรงจำเอาไว้ ทั้งหอมหวานและขมขื่น ทว่าตอนนี้มันกลับกลายเป็นความรู้สึกที่หนักอึ้งเหลือเกิน

เธอยัดพวกมันทั้งหมดลงไปในกล่องกระดาษใบใหญ่

วันต่อมา เธออุ้มกล่องกระดาษที่หนักอึ้งใบนั้นมาที่บ้านของเจียงซื่อ

พ่อบ้านคุ้นเคยกับเธอดี จึงพาเธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นโดยตรง

ภายในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง เจียงซื่อและซูม่านกำลังนั่งเคียงข้างกันอยู่บนพรมหนานุ่ม ทั้งคู่กำลังเล่นวิดีโอเกมรุ่นใหม่ล่าสุด นั่งชิดกันมากจนซูม่านส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้นและหัวเราะคิกคักออกมาเป็นระยะ

“เจียงซื่อ นายนี่เก่งจังเลย! ด่านนี้ฉันเล่นตั้งนานก็ยังไม่ผ่านสักที!”

สายตาของลั่วเซิงสะดุดเข้ากับเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งบนร่างของซูม่านในทันที

นั่นมันเสื้อรุ่นลิมิเต็ดที่เธอวิ่งหาซื้อจากห้างสรรพสินค้าหลายแห่งเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดให้เขาเมื่อปีที่แล้ว

ตอนที่เขาได้รับมัน เขากอดเธอหมุนตัวไปรอบ ๆ อย่างดีใจ พร้อมกับกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยลมหายใจอุ่นร้อน “ของที่เซิงเซิงให้ ฉันจะใส่ทุกวันเลย”

ที่แท้ คำว่า “จะใส่ทุกวัน” ของเขาก็หมายถึงการเอาไปให้ผู้หญิงอีกคนยืมใส่ตามอำเภอใจแบบนี้เองสินะ

ซูม่านราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ จึงหันหน้ามา พอเห็นลั่วเซิงอุ้มกล่องยืนอยู่ บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มไร้เดียงสาทันที “ลั่วเซิง เธอมาแล้วเหรอ? เจียงซื่อเรียกฉันมาเล่นเกมเป็นเพื่อน เขายังลงมือทำสปาเก็ตตี้ให้ฉันกินด้วยนะ! เสียดายที่ฉันซุ่มซ่ามไปหน่อย เผลอทำน้ำผลไม้หกใส่ เขาก็เลยเอาเสื้อมาให้ฉันยืมใส่ เธอคงไม่ถือสาหรอกใช่ไหม?”

เมื่อเจียงซื่อได้ยินแบบนั้น เขาก็แค่ปรายตามองลั่วเซิงอย่างเกียจคร้าน นิ้วมือยังคงกดจอยสติ๊กอย่างคล่องแคล่ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ใส่ใจ “เธอมาทำไม? เราเลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูไม่ยี่หระของเขา ลั่วเซิงก็รู้สึกสมเพชตัวเองขึ้นมาอย่างจับใจ

เธอนึกถึงตอนที่บอกเลิกครั้งแรก ท่าทางทุลักทุเลและอ้อนวอนขอร้องของเขาท่ามกลางพายุฝน นึกถึงตอนที่เขาเริ่มใช้เวลาในการง้อเธอนานขึ้นเรื่อย ๆ นึกถึงครั้งล่าสุดที่เขาแค่ส่งข้อความวีแชตมาบอกว่า “เลิกงี่เง่าได้แล้ว คืนนี้จะพาไปกินชาบู”...

เขาลองเชิงขีดจำกัดของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นเพราะใจอ่อนและให้อภัยเขานับครั้งไม่ถ้วน เขาถึงได้เหิมเกริมและไม่เกรงใจเธอมากขึ้นทุกที

แต่เขาคงไม่รู้ว่า ฟางเส้นสุดท้ายก็สามารถทับอูฐให้ตายได้ในที่สุด

การบอกเลิกครั้งที่เก้าสิบเก้านี้ เธอไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้วจริง ๆ

ลั่วเซิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ข่มก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ “ก็เพราะว่าเลิกกันแล้วน่ะสิ ของบางอย่างที่เป็นของนาย ฉันเลยอยากเอามาคืน”

เจียงซื่อนวดคลึงหว่างคิ้ว คล้ายกับเริ่มรำคาญ “ถ้าเธอจะเอาแต่ใจให้ได้ล่ะก็ ของพวกนี้เธอก็โยนทิ้งไปเลยสิ ไม่เห็นต้องถ่อเอามาคืนถึงนี่เลย”

“ได้”

ลั่วเซิงพยักหน้า เธออุ้มกล่องกระดาษที่เต็มไปด้วยความทรงจำใบนั้นเดินตรงไปยังถังขยะใบใหญ่ที่อยู่ด้านข้าง แล้วโยนมันลงไปทั้งหมดโดยไม่เหลือเยื่อใยหรือความลังเลใด ๆ

กล่องใบนั้นตกลงไปในถังขยะที่ว่างเปล่า บังเกิดเป็นเสียงดังทึบหนัก ๆ!