ฉันเติบโตมากับภาพจำของลีอาที่กำกับโดย Carrie Fisher ซึ่งรับบทลีอาตั้งแต่ 'Star Wars: Episode IV – A New Hope' จนถึงไตรภาคต้นฉบับ และกลับมาเป็นผู้นำฝ่ายต้านในไตรภาคยุคใหม่ ('The Force Awakens' และ 'The Last Jedi') ส่วนใน 'The Rise of Skywalker' การปรากฏตัวของลีอาถูกจัดการด้วยฟุตเทจก่อนหน้าและวัสดุบันทึกที่ยังไม่ได้ใช้ ทำให้เห็นเธอในบทบาทสำคัญแม้ Carrie จะจากไปแล้ว ความรู้สึกเวลาดูฉากเหล่านั้นสำหรับฉันคือผสมทั้งความอบอุ่นและความเศร้า เพราะมันย้ำว่าเสียงและภาพของ Carrie กลายเป็นส่วนหนึ่งของการเดินเรื่องที่แทบจะแยกไม่ออกจากตัวละครลีอา
อีกมุมที่น่าสนใจคือภาพที่ถูกสร้างขึ้นใหม่หรือใช้นักแสดงแทนในบางงาน ตัวอย่างชัดเจนคือ 'Rogue One' ซึ่งมีการใช้ร่างของ Ingvild Deila เป็นตัวแทนลีอาในฉากสั้น ๆ ที่ต้องการใบหน้าของลีอาหนุ่ม ยุทธวิธีนี้ทำให้ฉากนั้นดูเชื่อมโยงกับ 'A New Hope' ได้ แต่สำหรับฉันแล้วมันก็มีความรู้สึกประหลาด ๆ ระหว่างความตื่นเต้นกับความไม่สบายใจเกี่ยวกับการทำซ้อนไบโอลายน์ของนักแสดง