ใครเป็นคนเขียนล่าเดือดสายลับเพชฌฆาต?

ความเงียบก่อนการปะทะในฉากเปิดของ 'ล่าเดือด สายลับเพชฌฆาต' ยังคงติดตาอยู่เสมอ — ตัวเอกของเรื่องคือ 'Agent 47' ชายศีรษะโล้นมีรอยสักบาร์โค้ดที่ท้ายทอย เขาเป็นสายลับฝีมือเยี่ยมที่ถูกถ่ายทอดทั้งความเยือกเย็นและความเป็นเครื่องจักรในการทำภารกิจ แต่ก็ไม่ใช่หุ่นยนต์ไร้อารมณ์เสียทีเดียว การบอกเล่าในมุมมองของผมชอบที่หนัง/เกมไม่ปล่อยให้ตัวละครเป็นเพียงคนทำงาน การแสดงออกเล็กน้อย เช่นการมองที่นิ่งและการตัดสินใจเฉียบขาด ช่วยให้เห็นทั้งภูมิปัญญาและความขัดแย้งภายใน เขามีรหัสเก่า ๆ กับอดีตที่ทำให้เกิดฉากที่ลึกขึ้น เช่นการเผชิญหน้ากับคนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเก่า ๆ และฉากล่อเหยื่อบนดาดฟ้าแสดงให้เห็นถึงทักษะการวางแผนที่เยือกเย็นของเขา ในมุมมองแฟนบันเทิง ผมชอบการออกแบบตัวละครที่ทำให้คนดูรู้สึกทั้งเกรงขามและเห็นใจ ไม่ใช่แค่อาชญากรลำพังแต่เป็นตัวละครที่มีปมและเหตุผลของการกระทำ ซึ่งทำให้การติดตามเรื่องราวของ 'Agent 47' สนุกและมีมิติมากขึ้น

พอได้ดูจนจบแล้วความประทับใจแรกคือโครงเรื่องมีความเป็นนิยายชัดเจน โดยส่วนตัวฉันเชื่อว่า 'ล่าเดือด...สายลับเพชฌฆาต' ถูกดัดแปลงมาจากงานเขียนต้นฉบับประเภทนิยายออนไลน์หรือเล่มพิมพ์หนึ่งชิ้น ความเป็นนิยายปรากฏผ่านการเล่าเหตุการณ์ย้อนหลัง, โมโนล็อกภายในตัวละครที่ถูกถ่ายทอดมาเป็นฉากแฟลชแบ็ก และการให้เวลากับความสัมพันธ์ตัวละครมากกว่าที่บทโทรทัศน์ต้นฉบับมักทำ ซึ่งลักษณะเหล่านี้คล้ายกับวิธีการย่อและรักษาแกนเรื่องเวลาที่นำงานเขียนอย่าง 'The Bourne Identity' มาสู่จอ ฉันชอบที่ทีมงานยังรักษาจังหวะดราม่าไว้ แต่ตัดบทบางส่วนเพื่อให้เพลิงแอ็กชันไหลต่อเนื่อง ถ้าจะชี้ให้ชัด ความเปลี่ยนแปลงที่สังเกตได้คือการยุบตัวละครรองสองคนเข้าเป็นหนึ่ง ซึ่งช่วยให้จังหวะตอนสนุกขึ้น แต่แฟนหนังสือน่าจะรู้สึกถึงรายละเอียดที่หายไป เหมือนเวลาอ่านนิยายแล้วเจอฉากขยาย แต่เห็นภาพยนตร์ตัดออกไป ฉันคิดว่าการดัดแปลงแบบนี้ประสบความสำเร็จตรงที่ยังคงแก่นเรื่อง ทำให้คนที่ไม่เคยอ่านต้นฉบับก็เข้าใจได้และยังเป็นมิตรต่อผู้ชมหน้าใหม่

เอาจริงๆ ชื่อ 'ล่าเดือด สายลับเพชฌฆาต' ทำให้คนไทยคุ้นหูได้ง่าย เพราะมันคือการแปลชื่อของหนังฝรั่งที่หลายคนพูดถึงอยู่ช่วงหนึ่ง ผมมองว่าเวอร์ชันภาพยนตร์ที่มีการโปรโมตในบ้านเราเป็นการดัดแปลงมาจากนิยายภาพชุดฝรั่งเศสที่ชื่อ 'Le Tueur' ซึ่งสื่อภาษาอังกฤษมักเรียกสั้นๆ ว่า 'The Killer' เขียนโดยผู้ใช้ฉายา Matz และมีภาพประกอบโดย Luc Jacamon งานต้นฉบับเป็นนิยายภาพโทนดาร์ก เน้นความเหงาของตัวเอกที่เป็นนักฆ่า มีสไตล์ภาพที่เย็นและคม คอนเซ็ปต์นี้แปลมาเป็นภาพยนตร์ได้ดี เพราะตัวละครหลักมีคาแรกเตอร์ชัดเจน อีกทั้งธีมความเป็นมืออาชีพและตรรกะของความรุนแรงนั้นตรงกับสิ่งที่หนังพยายามสื่อ ในมุมมองของคนดูที่ชอบเปรียบเทียบต้นฉบับกับเวอร์ชันฟิล์ม ผมคิดว่าผลงานภาพยนตร์พยายามรักษาแกนกลางของนิยายภาพไว้ แต่ปรับรายละเอียดบางอย่างให้เหมาะกับการเล่าเรื่องในภาพยนตร์ เช่น การขยายฉากหรือใส่บทสนทนาเพิ่มเพื่อให้ตัวละครมีน้ำหนักบนจอใหญ่ การได้เห็นซีนที่เคยเป็นกรอบนิ่งในหนังสือกลายเป็นการเคลื่อนไหวบนจอใหญ่ก็ให้ความรู้สึกสดใหม่ รับรู้ได้ทั้งความเคลื่อนไหวและบรรยากาศแบบที่หนังสือทำไม่ได้ทั้งหมด สรุปคือถ้าชอบเวอร์ชันหนัง ลองตามไปอ่าน 'Le Tueur' ดูจะเห็นไอเดียหลักที่เชื่อมกัน ซึ่งสำหรับผมมันทำให้การดูหนังสนุกขึ้นอีกระดับ

เอาแบบชัด ๆ ฉันบอกได้เลยว่า 'ล่าเดือด...สายลับเพชฌฆาต' มีทั้งหมด 10 ตอน ซึ่งความยาวต่อคนละตอนก็ประมาณ 40–50 นาที ทำให้มันพอดีสำหรับคนที่อยากดูจบในสุดสัปดาห์เดียว การดูในมุมของฉันคือความรู้สึกเหมือนได้ดูงานสายลับที่จัดจังหวะมาแน่น คาแรคเตอร์หลักถูกปูมาให้มีพื้นที่พัฒนาเต็มที่ตลอดสิบตอนนี้ ฉากแอ็กชันก็ไม่ได้ยัดเต็มทุกตอน แต่รู้สึกว่าทีมงานเลือกวางจังหวะดี ทำให้ตอนท้ายมีน้ำหนักมากขึ้น ฉันชอบวิธีที่เก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างตอน โดยเฉพาะบทพูดซ้ำแผนการและแรงจูงใจของตัวละครหลัก ถ้าจะเทียบสไตล์ฉันมองว่ามันไม่ได้เน้นคอนสไตล์แบบยาวเหยียดอย่าง 'Narcos' แต่ก็ให้ความเข้มข้นพอ ๆ กับซีรีส์สายลับสั้น ๆ ที่เน้นเรื่องเล่าแน่น ๆ เหมือนกัน นับเป็นซีรีส์ที่ดูแล้วรู้สึกคุ้มกับเวลาที่ทุ่มให้ และตอนจบทำได้ดีพอที่จะติดตรึงใจไม่ใช่น้อย

ไม่น่าเชื่อเลยว่าหนังเรื่องนี้มีคนเดียวเป็นเจ้าของทั้งบทและทิศทางการเล่าเรื่อง 'ลีออง เพชฌฆาตมหากาฬ' ถูกเขียนบทโดยลุค เบสซง ซึ่งนอกจากจะเป็นผู้เขียนบทแล้วเขายังกำกับหนังเรื่องนี้ด้วย ความรู้สึกส่วนตัวคืองานของเบสซงมักจะมีสีสันเฉพาะตัว ทั้งการวางคาแรกเตอร์และจังหวะเรื่องราวที่ทำให้ตัวละครอย่างลีอองโดดเด่น แม้โทนภาพรวมจะดิบและอารมณ์แรง แต่การเขียนบทยังแฝงทั้งความอ่อนโยนและความโหดเหี้ยมไว้พร้อมกัน เมื่อเทียบกับผลงานอื่นของเขาอย่าง 'The Fifth Element' จะเห็นชัดว่าลุคชอบผสมความบ้าบิ่นกับรายละเอียดมนุษย์ ทำให้ทั้งสองผลงานต่างบรรยากาศแต่มีลายเซ็นเดียวกัน ใครที่ชอบบทที่เน้นความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมากกว่าพล็อตล้วนๆ มักจะหลงรักวิธีเขียนของเขาได้ไม่ยาก คงต้องบอกว่าสำหรับคนที่ชอบหนังที่มีการเล่าเรื่องแบบจับใจคนดู ทั้งความรุนแรงและความละเอียดอ่อนผสานกัน 'ลีออง เพชฌฆาตมหากาฬ' เป็นตัวอย่างที่ดีของงานเขียนและการกำกับจากลุค เบสซง ซึ่งยังคงถูกพูดถึงมาจนวันนี้ด้วยเหตุผลพวกนี้

บอกได้เลยว่าชื่อของนักแสดงนำในซีรีส์ 'Killing Eve' ค่อนข้างชัดเจนและเป็นคู่หูที่ฉีกกรอบเรื่องสายลับแบบเดิมๆ — นั่นคือ ซานดรา โอห์ กับ โจดี้ โคเมอร์ ที่ทั้งคู่แบกพล็อตหลักไว้ได้อย่างน่าจดจำ การเล่าเรื่องสำหรับฉันมักจะโฟกัสที่การปะทะทางบุคลิกภาพ ระหว่าง Eve และ Villanelle มากกว่าจะเป็นแค่ภารกิจสายลับ ทักษะการแสดงของซานดรา โอห์ ทำให้ตัวละครเจ้าหน้าที่รัฐที่มีทั้งความอ่อนแอและความเฉียบคมมีมิติ ขณะที่โจดี้ โคเมอร์สร้าง Villanelle ให้เป็นตัวละครที่ทั้งน่าขนลุกและลุ่มหลงในเวลาเดียวกัน การไดนามิกระหว่างสองคนนี้แหละที่ทำให้ซีรีส์มันแตกต่างจากงานแนวเดียวกันอย่าง 'Homeland' หรือหนังสายลับแบบเดิม ๆ พอพูดถึงบทบาทนำแล้ว ผมคิดว่าการให้พื้นที่ทั้งสองตัวละครสว่างขึ้นในซีรีส์เดียวกันเป็นสิ่งที่แสบและฉลาดมาก ผลลัพธ์คือผู้ชมได้เห็นการไล่ล่าแบบกลับด้าน ที่แทบจะกลายเป็นการสำรวจจิตวิทยามากกว่าจะเป็นแค่อินโทรภารกิจเท่านั้น