ร้ายรักอันธพาล Novels & Stories

วันที่กำลังจะไปออกทริปฉลองเรียนจบที่ทิเบต อยู่ดี ๆ แฟนสาวของผมก็ขาดการติดต่อ ขณะผมกำลังรออยู่ที่สนามบินด้วยความร้อนใจ รูมเมตก็ส่งข้อความที่มีความหมายแฝงบางอย่างมาให้ "หลินโจว นายใจเย็น ๆ ก่อนนะเว้ย รับรองว่ามีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่แน่" ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าเหตุผลที่จี้โหรวมาสาย คงเพราะกำลังแต่งตัวจัดเต็มอยู่แน่ ๆ เพราะเธอเคยบอกไว้ว่า เรียนจบเมื่อไหร่เธอจะสวมชุดเจ้าสาวแต่งงานกับผม จนกระทั่งหัวหน้าห้องส่งรูปภาพการ์ดแต่งงานพร้อมข้อความที่เขียนอยู่บนนั้นเข้ามาในกรุ๊ปไลน์ @ทุกคน : "ขอขอบคุณอาจารย์และเพื่อน ๆ ทุกท่านที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานหมั้นของจี้โหรวกับฉู่เสวียนนะครับ! รักมาราธอนสามปี ในที่สุดก็ถึงฝั่งฝันสักที!" มีคนระดมกดไลก์รูปการ์ดแต่งงานใบนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมชั้นต่า

"พูดบ้าอะไรของเธอ ถึงฉันจะไม่มีปิ่นฉันก็ไม่มีวันแต่งงานกับเธอเพราะฉันไม่ไ่ด้รักเธอแบบชู้สาว เราเป็นเพื่อนกันน่ะดีที่สุดแล้วซอลลี่" "ไม่ ไม่เอา ฮือออ ซอลลี่รักนนท์ ต้องการแต่งงานกับนนท์ถ้าไม่ได้แต่งกับนนท์ลี่ก็จะฆ่าตัวตายให้ดู ฮือออ แล้วนนท์จะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตท ี่ทำให้ลี่ต้องตาย ฮือออ ฮือออ"

คนถูกกระแทกถึงกับครวญครางไม่เป็นภาษา ใบหน้าแดงซ่านจากพิษความใคร่สั่นส่ายกับที่นอนจนผมเผ้ายุ่งเหยิงมันเสียวจนเธอแทบขาดใจยามคนด้านบนตอกอัดท่อนลำเข้าใส่ “ซี๊ด..รักนะครับคนดี” มาเฟียหนุ่มยิ่งชอบใจบอกรักด้วยน้ำเสียงกระเส่า มือหนาจับเอวคอดไว้มั่น สอดใส่จนสุดโคนแล้วหม ุนคว้านแกนเนื้อในช่องทางตอดรัดกระหน่ำโหมท่อนเอ็นร้อนสอดใส่ถี่รัวจนได้ยินเสียงเนื้อกระทบกัน

เตโซพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงไม่วายอดนึกถึงเรื่องของดาริกาไม่ได้และทำให้เขากลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีกับปิ่นอนงค์เหมือนคราดาริกาน้องสะใภ้ของเขา แค่อำนาจเงินทองทำให้คนกลายเป็นปีศาจร้าย เป็นคนร้ายที่ทำลายทุกอย่าง ทำลายแม้กระทั่งอนาคตและความสุขของคนที่รักได้ จากที่ยังมีค วามสัมพันธ์อันดีก็ต้องจบสิ้นเพียงเพราะจะต้องเอามันมาให้ได้ด้วยความโลภ

ประกายดาวที่ถูกภีมภพประกบจูบจนริมฝีปากบวมเจ่อ ฟันคมขบเข้าริมฝีปากบางนุ่มนิ่มของเธอ จูบที่ดุเดือดที่ไม่มีความอ่อนโยนใดๆ ร่างบางมือกำผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความโกรธจัด “จ๊วบ จ๊าบ” เขาตึงแขนเธอแนบที่หัวเตียงนอน หมดหนทางต่อต้านที่จะหนี ยิ่งเธอพยายามเปิดปากส่งเ สียง คนใจร้ายยิ่งกระหน่ำปิดเสียงเธออย่างหนักหน่วง เจ็บมาก ฉันเจ็บจนน้ำตาเล็ด กับการกระทำสุดแสนจะป่าเถื่อนของหมอใจร้าย

เพียงเธอยอมรับตรง ๆ แล้วสะบัดผมใส่ขุนเขาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัวมองเธออยู่ เขาเดินตามหลังเพียงเธอมาที่โซฟาตัวเดิม "ไม่ทันไรก็ปากเก่งแล้ว ไหนบอกไม่ร้ายกาจไง" "ก็เพียงไม่ร้ายกาจจริง ๆ แต่กับคนที่ดีกับเพียงนะคะ ถ้าใครร้ายกาจก่อนเพียงก็จะร้ายกาจกลับ" อันธพาลหนุ่มหั วเราะแข็ง ๆ ในลำคอ

ร่างหนายกยิ้มมุมปากอย่างคนเจ้าเล่ห์ "ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำไปก็เพราะว่าฉันรักนายนะแดเนียล นายจะใจร้ายกับฉันไปถึงไหนกัน" "หึ รักฉันหรือว่ารักตัวเองกันแน่"มือหนาสะบัดมือบางออกอย่างไม่ใยดี

“หล่อเชี่ยไรล่ะครับ เขาาว่าพวกอันธพาลยกพวกมาหาเรื่องที่โรงพยาบาลน่ะสิ ดูจากสายตาก็พอรู้แล้ว” “เออจริงว่ะ เฮ้อ.. เบื่อตัวเองที่ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนมอง โธ่เอ๊ย” ขุนเขาตัดพ้อ ทุกวันนี้ยังมีคนมองแบบเหยียด ๆ อยู่คงไม่พ้นคำครหาที่ว่า ‘อันธพาล’ ชอบหาเรื่องไปทั่วสินะ ก็ตอนนั ้นเลือดมันร้อนหนิ ใครหน้าไหนห้ามก็ไม่ฟังแต่ปัจจุบันก็โตเป็นผู้ใหญ่กันแล้วแต่คงลบคำครหานั่นไม่ได้หรอก

"ยัยคนใช้..เธอนี่มันร้ายกว่าที่ฉันคิดอีกนะ หึ...ทนได้ก็ลองดู..ฉันจะทำให้เธอเจ็บเจียนตายเลยคอยดู..." เขาแสยะยิ้ม ดวงตาแข็งกร้าวเหมือนสัตว์ร้าย ความเย็นชาในแววตานั้นสั่นสะเทือนเข้าไปถึงกระดูกหญิงสาว ราวกับประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ...ในบ้านหลังเดียวกัน

Rrrrrr “คุณนาถมีอะไรเหรอ...อะไรนะ” ภัทรพลคิดว่าเรื่องร้ายๆจะผ่านไปแล้วเสียอีกแต่เรื่องที่ภรรยาของเขาโทรมาบอกเมื่อครู่ทำเอาหดหู่อยู่พอสมควรเรื่องเลวร้ายที่ว่านั่นก็คือสารภีไม่ยอมที่จะให้ชีวิตของตัวเองตกต่ำอยู่ในคุกโดยการเลือกที่จะจบชีวิตของตัวเองไป