ร้ายรักอันธพาล Novels & Stories

"พูดบ้าอะไรของเธอ ถึงฉันจะไม่มีปิ่นฉันก็ไม่มีวันแต่งงานกับเธอเพราะฉันไม่ไ่ด้รักเธอแบบชู้สาว เราเป็นเพื่อนกันน่ะดีที่สุดแล้วซอลลี่" "ไม่ ไม่เอา ฮือออ ซอลลี่รักนนท์ ต้องการแต่งงานกับนนท์ถ้าไม่ได้แต่งกับนนท์ลี่ก็จะฆ่าตัวตายให้ดู ฮือออ แล้วนนท์จะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตท ี่ทำให้ลี่ต้องตาย ฮือออ ฮือออ"

“หึ เธอนี่ก็ร้ายเหมือนกัน” อันดาคือยัยตัวร้ายชัดๆ “ฉันร้ายมากกว่าที่คุณคิด” “งั้นพวกเราอยู่ด้วยกันได้ คนนึงก็ร้าย อีกคนก็เลว คนศีลเสมอกันเท่านั้นที่สามารถอยู่ด้วยกันได้”

คนถูกกระแทกถึงกับครวญครางไม่เป็นภาษา ใบหน้าแดงซ่านจากพิษความใคร่สั่นส่ายกับที่นอนจนผมเผ้ายุ่งเหยิงมันเสียวจนเธอแทบขาดใจยามคนด้านบนตอกอัดท่อนลำเข้าใส่ “ซี๊ด..รักนะครับคนดี” มาเฟียหนุ่มยิ่งชอบใจบอกรักด้วยน้ำเสียงกระเส่า มือหนาจับเอวคอดไว้มั่น สอดใส่จนสุดโคนแล้วหม ุนคว้านแกนเนื้อในช่องทางตอดรัดกระหน่ำโหมท่อนเอ็นร้อนสอดใส่ถี่รัวจนได้ยินเสียงเนื้อกระทบกัน

เตโซพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงไม่วายอดนึกถึงเรื่องของดาริกาไม่ได้และทำให้เขากลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีกับปิ่นอนงค์เหมือนคราดาริกาน้องสะใภ้ของเขา แค่อำนาจเงินทองทำให้คนกลายเป็นปีศาจร้าย เป็นคนร้ายที่ทำลายทุกอย่าง ทำลายแม้กระทั่งอนาคตและความสุขของคนที่รักได้ จากที่ยังมีค วามสัมพันธ์อันดีก็ต้องจบสิ้นเพียงเพราะจะต้องเอามันมาให้ได้ด้วยความโลภ

กานต์ยิการ์เอ่ยด้วยท่าทีที่เหนือกว่าอดีตคนรัก จากนั้นทั้งสองก็บรรเลงเพลงรักต่อโดยไม่รู้สึกผิดอะไร ต่างฝ่ายต่างโหยหาซึ่งกันและอีก @S2C Club อีกด้านของภีมภพ ขณะที่ภรรยาในนามของตนสนุกก็อดีตคนรัก ด้านภีมภพร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนๆ นั่งกระดกขวดบรั่นดีอย่างเ อาเป็นเอาตาย ตั้งแต่มาถึงร้าน

เพียงเธอยอมรับตรง ๆ แล้วสะบัดผมใส่ขุนเขาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัวมองเธออยู่ เขาเดินตามหลังเพียงเธอมาที่โซฟาตัวเดิม "ไม่ทันไรก็ปากเก่งแล้ว ไหนบอกไม่ร้ายกาจไง" "ก็เพียงไม่ร้ายกาจจริง ๆ แต่กับคนที่ดีกับเพียงนะคะ ถ้าใครร้ายกาจก่อนเพียงก็จะร้ายกาจกลับ" อันธพาลหนุ่มหั วเราะแข็ง ๆ ในลำคอ

“มือคู่นี้ของเองมีไว้ใช้เพื่อช่วยเหลือคน และก็มีไว้เพื่อทำลายคนเช่นกัน ต่อจากนี้มันก็ขึ้นอยู่ที่เองแล้วว่าจะใช่มันเพื่อทำอะไร” “...” “เองมันเป็นคนดวงแข็ง ดวงแมว 9 ชีวิตศัตรูคิดร้ายมันจะแพ้ภัยตัวเอง” มุมปากหนาของชายชรายกยิ้มออกมา ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเด็กหนุ่มรุ่นรา วคราวหลานของแกเสียงเรียบ

ร่างหนายกยิ้มมุมปากอย่างคนเจ้าเล่ห์ "ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำไปก็เพราะว่าฉันรักนายนะแดเนียล นายจะใจร้ายกับฉันไปถึงไหนกัน" "หึ รักฉันหรือว่ารักตัวเองกันแน่"มือหนาสะบัดมือบางออกอย่างไม่ใยดี

“หล่อเชี่ยไรล่ะครับ เขาาว่าพวกอันธพาลยกพวกมาหาเรื่องที่โรงพยาบาลน่ะสิ ดูจากสายตาก็พอรู้แล้ว” “เออจริงว่ะ เฮ้อ.. เบื่อตัวเองที่ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนมอง โธ่เอ๊ย” ขุนเขาตัดพ้อ ทุกวันนี้ยังมีคนมองแบบเหยียด ๆ อยู่คงไม่พ้นคำครหาที่ว่า ‘อันธพาล’ ชอบหาเรื่องไปทั่วสินะ ก็ตอนนั ้นเลือดมันร้อนหนิ ใครหน้าไหนห้ามก็ไม่ฟังแต่ปัจจุบันก็โตเป็นผู้ใหญ่กันแล้วแต่คงลบคำครหานั่นไม่ได้หรอก

"ยัยคนใช้..เธอนี่มันร้ายกว่าที่ฉันคิดอีกนะ หึ...ทนได้ก็ลองดู..ฉันจะทำให้เธอเจ็บเจียนตายเลยคอยดู..." เขาแสยะยิ้ม ดวงตาแข็งกร้าวเหมือนสัตว์ร้าย ความเย็นชาในแววตานั้นสั่นสะเทือนเข้าไปถึงกระดูกหญิงสาว ราวกับประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ...ในบ้านหลังเดียวกัน