Romans & histoires นักสืบ

จู้หย่งปังกับไป๋ฉิงเหวินหันไปสบตาพยักหน้าให้กัน ในฐานะนักสืบฝึกหัดพวกเขาต้องทำให้รองเจ้าสำนักไป๋รู้สึกพึงพอใจให้ได้ “วันนี้พวกเราจะสืบคดีใดหรือ ” “หลังจากการกวาดล้างนักฆ่าครั้งใหญ่ ยังคงเหลือนักฆ่าอีกกลุ่มหนึ่งที่ยังหาไม่พบ แน่นอนว่านี่เป็นคดีอันดับหนึ่งที่ต้อง คลี่คลาย”

เจนสันเงยหน้ามอง วอล์ทมองเจนสันอย่างไม่อยากเชื่อรวมถึงตกใจที่เขาเด็กขนาดนี้ “คุณคือนักสืบที่ช่วยเราหาตัวนักโทษหลบหนีได้จริง ๆ เหรอ?” เจนสันขมวดคิ้ว “ผมเป็นแฮกเกอร์ ไม่ใช่นักสืบ” เขาหยุดชั่วขณะก่อนเพิ่มเติมว่า “และผมก็ไม่มีความคิดที่จะช่วยคุณไขคดี แต่ผมกำลังหาตัวน้อง ชายที่หายตัวไปหลายปีแล้ว”

ชัญญาถามด้วยเสียงที่คาดคั้น “ผมได้ข้อมูลที่คุณต้องการแล้ว” เสียงของนักสืบตอบกลับมาอย่างจริงจัง “จากการสืบสวนของผม คนที่น่าสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้องมีอยู่สามคน คือ ธีรเทพ อาคิรา และณัฐรินีย์ครับ”

ชายร่างสันทัดกล่าวทักทายอย่างนอบน้อมต่อชายหนุ่มรุ่นลูกหลานที่มีอายุอานามน้อยกว่าตนตรงหน้า " สวัสดีครับตามสบายนะครับอาประดิษฐ์ " ประดิษฐ์ คือชื่อนักสืบมือฉมังในวงการ เป็นตำรวจเก่าที่ผันตัวมาทำอาชีพนักสืบ ด้วยความที่เป็นตำรวจเก่าทำให้มีเส้นสายมากในหลายที่หลายสาขา กิจการอาชีพ ใหม่จึงดำเนินไปได้เป็นอย่างดี

นักสืบให้ข้อมูล “เธอสืบต่อไป ฉันต้องการหลักฐานมากกว่านี้ เอานี่ไปเช็คค่าจ้าง” นุชจรีหยิบสมุดเช็คมาเขียน แล้วฉีกเช็คส่งให้นักสืบ

นักสืบเอ่ยขึ้นหลังจากการเล่าทุกอย่างที่เขาไปสืบมาให้ภูบดินทร์ฟัง “ไม่เป็นครับ เอาเป็นว่าผมพอจะได้เบาะแสบ้างแล้วล่ะ ที่เหลือผมจะสืบต่อเอง แล้วนี่..เป็นค่าจ้างส่วนที่เหลือนะครับ” ภูบดินทร์ยื่นซองใส่เงินสีน้ำตาลให้กับนักสืบคนนั้นไป

‘นักสืบ’ คือตัวตนที่แท้จริงของชายคนนี้ เขาถูกว่าจ้างจากรองประธานบริษัทในเครืออสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ให้ติดตามการเคลื่อนไหวของหญิงสาวนามว่า เปรมยุดา อินธินันท์ ด้วยราคาสูงลิบลิ่วอย่างที่ไม่เคยมีใครเสนอมาก่อน มีหรือจะไม่รีบคว้าเอาไว้แต่ถึงผู้ว่าจ้างจะจ่ายตามราคาของทางบริ� �ัทกำหนดก็ต้องทำอยู่ดีในเมื่อเป็นอาชีพของเขา “แล้วก็นอกจากป้าที่อยู่ด้วยกันญาติคนอื่น ๆ ก็ไม่ค่อยได้มายุ่งเกี่ยวกับบ้านเธอเท่าไหร่ ต่างก็มีครอบครัวกันหมด” ห้องประธานเจ้าหน้าที่บริหาร

"คงต้องรอดูต่อไปว่าจะได้เรื่องอะไรมาบ้างตอนนี้นักสืบกำลังพยายามสืบรื้อเส้นทางการเดินบัญชีของผู้ชายคนนั้นอยู่แต่ไม่รู้จะทำได้หรือเปล่า" กวินเองก็เครียดกับเรื่องนี้อยู่เหมือนกันเขาเพราะยิ่งได้ข้อมูลจากนักสืบมามากเท่าไรเรื่องมันก็ยิ่งดูมีเงื่อนงำมากขึ้นเท่านั้น

อาจารย์ชาญชัยถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แสดงความรู้สึก "สวัสดีครับ ผมซาเอบะ นักสืบอิสระ และนี่คือหลินหลิน เพื่อนของนักศึกษาที่ชื่อเมย์ครับ เรามีคำถามเกี่ยวกับเธอ" ซาเอบะตอบกลับ

“เดี๋ยวก่อนนะท่านอ๋อง นี่ท่านเริ่มสอบสวนข้าแล้วงั้นหรือ” “ขออภัยแต่ข้าจำเป็นต้องรู้ เจ้าทราบหรือไม่ว่าคนร้ายคือผู้ใด” “นักฆ่า” “เรื่องนั้นข้าพอจะเดาได้”