ใครเป็นผู้แต่ง ยาย การ์ตูน ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด?

เรียกได้ว่า คำถามว่า "ใครเป็นผู้แต่งเพลงใหม่ล่าสุด 2567 ที่ได้รับคำชมมากที่สุด" ไม่มีคำตอบตายตัว เพราะความนิยมขึ้นกับรสนิยมและพื้นที่ แต่ถ้าต้องยกชื่อที่คนทั้งโลกพูดถึงมากที่สุดในปี 2567 ฉันมักนึกถึงนักแต่งเพลงและนักร้องที่เขียนเพลงของตัวเองและได้รับเสียงชื่นชมจากสื่อ รวมถึงแฟนเพลงอย่างกว้างขวาง หนึ่งในชื่อที่โผล่มาเสมอคือ Taylor Swift ซึ่งผลงานในปี 2567 โดยเฉพาะเพลงจากอัลบั้ม 'The Tortured Poets Department' ถูกยกให้เป็นตัวอย่างของการเล่าเรื่องผ่านเพลงที่เฉียบคมและมีเสน่ห์ในด้านทำนองกับเนื้อร้อง คนวิจารณ์หลายสำนักชมการจัดวางเมโลดีและรายละเอียดการเรียงคำของเธอ ขณะที่แฟนเพลงให้ความหมายใหม่ ๆ กับเพลงเหล่านั้นจนกลายเป็นวัฒนธรรมย่อยบนโซเชียลมีเดีย ทำให้ชื่อเธอปรากฏบ่อยเมื่อพูดถึงเพลงที่โดดเด่นในปีนั้น ในมุมมองของฉัน ความสำเร็จของเพลงไม่ได้เกิดจากผู้แต่งเพียงคนเดียว แต่มาจากการร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ นักดนตรี และการตอบรับของสังคม ตัวอย่างเช่น ในวงการเคป็อปและเพลงอินดี้ระหว่างประเทศ มีทีมโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงที่ทำงานเงียบ ๆ แต่ได้ผลกระทบมาก การที่เพลงจะได้รับคำชมอย่างล้นหลามมักมาจากความสมดุลระหว่างเนื้อหา เพลงที่มีท่อนฮุคติดหู การผลิตเสียงที่เข้ากับเทรนด์ และการสื่อสารทางอารมณ์ที่ตรงจุด นอกจากนี้ ในฉากเพลงไทยก็มีนักแต่งเพลงรุ่นใหม่หลายคนที่ปล่อยงานในปี 2567 แล้วได้รับคำชื่นชมทั้งด้านเนื้อร้องและการเรียบเรียง ชื่อเหล่านั้นอาจไม่ได้ติดอันดับโลก แต่ได้รับการยกย่องอย่างหนักในวงการและจากแฟนเพลงท้องถิ่น ซึ่งทำให้คำว่า "ได้รับคำชมมากที่สุด" แปรผันตามมุมมองที่แตกต่างกัน สุดท้ายนี้ ฉันคิดว่าการเลือกใครเป็นผู้แต่งที่ได้รับคำชมมากที่สุดในปี 2567 ต้องยอมรับเรื่องความหลากหลายของเกณฑ์ตัดสิน ถามใจตัวเองว่าให้ความสำคัญกับความเป็นสากล ความลึกของเนื้อเพลง หรือกระแสโซเชียล เพราะคำตอบอาจเป็นคนละชื่อกัน บางคนอาจโหวตให้ Taylor Swift เพราะการครองสื่อและฝีมือการแต่งเพลง ในขณะที่บางคนอาจยกย่องโปรดิวเซอร์หรือศิลปินท้องถิ่นที่สร้างความหมายใหม่ให้กับวัฒนธรรมเพลงของตน สำหรับฉัน การได้เห็นเพลงที่ทำให้ผู้ฟังเข้าใจตัวเองหรือเห็นมุมมองใหม่ ๆ คือสิ่งที่น่าชื่นชมที่สุด และนั่นคือความสุขเล็ก ๆ ที่ยังคงทำให้ตามฟังงานใหม่ ๆ ต่อไป

ความคิดแรกที่วิ่งเข้ามาคือการเอารูปแบบของยายที่เป็นทั้งผู้มีอำนาจและน่ากลัวมาขยายเรื่องราวอย่างลึกซึ้ง — นึกถึง 'Spirited Away' กับตัวละครอย่างยูบาบะเป็นต้นแบบได้ดีมาก ฉันชอบไอเดียทำแฟนฟิคที่ย้อนแสงให้ตัวละครยายประเภทนี้ไม่ใช่แค่ตัวร้ายจอมโหด แต่เป็นคนที่มีเหตุผล มีความต้องการ และมีอดีตที่ทำให้เธอเป็นแบบนั้น แทนที่จะเขียนซ้ำบทบาทแม่มดผู้ชั่วร้ายอย่างเดียว ลองเล่าเป็น POV ของคนใช้ในบ้านอาบน้ำที่ค่อยๆค้นพบความเปราะบางของยาย หรือเขียนเป็นมหากาพย์อธิบายว่าทำไมเธอต้องเก็บผมเด็กไว้ ทำไมต้องตั้งกฎเข้มงวด ฉันมักจะชอบผสมโทนระหว่างความแฟนตาซีกับความเป็นมนุษย์ ทำให้ผู้อ่านเห็นทั้งพลังและบาดแผล อีกมุมที่ฉันมักจะหยิบมาคือการเขียนเป็นชีวิตประจำวันหลังฉาก—ยายในบทบาทที่ไม่มีคำสาป แสดงความอ่อนโยนกับคนที่เธอรัก หรือแม้กระทั่งการพบรักในวัยชรา นี่เป็นพื้นที่ที่ปล่อยให้จินตนาการเล่นได้มาก ทั้งดราม่า แบบย้อนอดีต และความอบอุ่นเล็ก ๆ ที่ทำให้ตัวละครมีมิติ เมื่อเขียนจบแล้ว มักรู้สึกว่าได้ให้โอกาสตัวละครยายได้มีเสียงของตัวเอง เหมือนยกหน้ากากออกแล้วเห็นคนจริง ๆ อยู่ข้างใน

หัวใจยังเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นแผงหนังสือเก่ามีป้าย 'พิมพ์ครั้งแรก' ติดอยู่ — มันคือความรู้สึกแบบนักล่าสมบัติที่ไม่เหมือนใคร ฉันมักเริ่มจากการไล่ตามร้านหนังสือมือสองที่เชี่ยวชาญเรื่องมังงะและนิยายภาพ เพราะร้านพวกนี้มักได้เล่มที่พนักงานร้านรู้จักรายละเอียด เช่น ปกต้นฉบับ กระดาษสีที่มาพร้อมกับพิมพ์ครั้งแรก หรือแถบโอบิที่หายาก อีกแหล่งที่ไม่ควรมองข้ามคือการไปงานหนังสือใหญ่ งานแฟนมีต หรือคอมมิคคอนที่พ่อค้ามือสองมักเอาเล่มแรร์มาขายด้วย ตัวอย่างอย่าง 'Dragon Ball' เวอร์ชันพิมพ์แรกในบางประเทศมีจุดสังเกตเฉพาะที่ทำให้แตกต่างจากพิมพ์ซ้ำ เช่น การเรียงสีปกและฉลากสำนักพิมพ์ ฉะนั้นการสังเกตสันหนังสือ ป้ายพิมพ์ และหมายเลข ISBN เป็นเรื่องสำคัญ เมื่อเจอเล่มที่สนใจ ฉันจะตรวจสภาพอย่างละเอียด ดูความเหลืองของกระดาษ รอยพับ หรือคราบน้ำ เพราะสภาพมีผลต่อมูลค่ามาก และอย่าลืมเช็กใบเสร็จเก่า แผ่นพับโปรโมท หรือการใส่ลายเซ็นที่อาจทำให้เล่มนั้นพิเศษขึ้น การต่อรองราคาได้บ้างเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าเป็นเล่มพิมพ์แรกจริง ๆ การลงทุนเก็บรักษาให้ดีจะทำให้ความภูมิใจมันคุ้มค่า เหมือนได้เก็บชิ้นส่วนของประวัติศาสตร์สื่อบันเทิงไว้ในมือ

เพลงธีมจาก 'Maya the Bee' มักเป็นบทเพลงที่คนพูดถึงบ่อยที่สุดเมื่อเอ่ยถึงการ์ตูนผึ้งในความทรงจำของคนหลายรุ่น ฉันรู้สึกว่าสาเหตุหลักมาจากความเรียบง่ายของเมโลดี้และจังหวะที่เข้าถึงได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยิน เพลงนี้ถูกใช้เปิดรายการ แทรกซีนสำคัญ แล้วก็กลายเป็นซาวด์แทร็กที่ผู้ใหญ่มักฮัมตามเวลานึกถึงวัยเด็ก สมัยก่อนตอนดูรายการ ผมมักจะติดใจกับการที่ทำนองมันชัดเจนและมีเอกลักษณ์พอที่จะทำให้คนจำตัวละครได้ทันที แม้จะถูกดัดแปลงเป็นเวอร์ชันต่างประเทศหรือถูกคัฟเวอร์โดยศิลปินสมัยใหม่ เมโลดี้หลักยังคงโดดเด่นและถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น นอกจากนี้ธีมนี้ยังมักถูกนำไปใช้ในคลิปสั้น ๆ หรือรีมิกซ์ทำให้คนรุ่นใหม่ได้เจออีกครั้งในรูปแบบที่ทันสมัยขึ้น ถาพลักษณ์ของเพลงประกอบที่ดีที่สุดสำหรับผมจึงไม่จำเป็นต้องเป็นเพลงโปรดของนักดนตรีชื่อดัง แต่เป็นเพลงที่เชื่อมโยงกับความทรงจำและบรรยากาศของตัวเรื่องได้ชัดเจน เพลงธีมของ 'Maya the Bee' ทำหน้าที่ตรงนั้นได้ดีจนกลายเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในแวดวงการ์ตูนผึ้งสำหรับหลายคน เพราะไม่ว่าจะในห้วงเวลาไหน มันก็เตือนให้คิดถึงสนามหญ้า แสงแดด และการผจญภัยเล็ก ๆ ของตัวละครได้เสมอ

รากเหง้าของตัวละคร 'ย่า' ในการ์ตูนจริงๆ แล้วผสมผสานมาจากนิทานพื้นบ้านและบทบาทของผู้สูงอายุในสังคมหลายวัฒนธรรม ผมมองว่าเธอเป็นสัญลักษณ์ที่แปลงร่างได้—บางครั้งเป็นผู้ให้คำแนะนำที่ชาญฉลาด บางครั้งเป็นตลกคาแรคเตอร์ที่โดดเด่น หรือเป็นแม่มดที่มีพลังเหนือธรรมชาติ ตัวอย่างชัดเจนคือรูปแบบของ 'Yubaba' ใน 'Spirited Away' ที่ใช้รูปลักษณ์ของหญิงสูงอายุผสมกับอำนาจและความละโมบ ทำให้ย่ากลายเป็นทั้งป้าร้ายและตัวพลิกสถานการณ์ การ์ตูนฝั่งตะวันตกเองก็สร้างย่าในโทนต่างๆ เช่นตัวละคร 'Granny' ใน 'Looney Tunes' ที่เป็นตัวละครขี้เล่นแต่แข็งแกร่งทางอารมณ์ สิ่งที่น่าสนใจคือกระบวนการเปลี่ยนแปลงนี้สะท้อนความเปลี่ยนแปลงของค่านิยมสังคม—จากความเคารพเชิงพิธีการสู่การมองย่าเป็นมนุษย์ที่มีทั้งข้อดีและข้อบกพร่อง ฉันชอบมองย่าในแง่นี้เพราะมันทำให้บทบาทของผู้สูงอายุมีมิติและนำไปสู่การเล่าเรื่องที่ลึกขึ้นกว่าการเป็นแค่ตัวประกอบเท่านั้น

พอเอ่ยถึงชื่อ 'เบบี้เลิฟ' ในวงการหนังสือไทยแล้ว ผมมักจะนึกถึงงานแปลจากภาษาอังกฤษที่คนไทยหลายคนอ่านกันเมื่อหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งหนังสือที่มีชื่อว่า 'Baby Love' ที่เป็นนิยายภาษาอังกฤษฉบับคลาสสิก ถูกเขียนโดย Joyce Maynard และมีฉบับแปลเป็นภาษาไทยที่ได้รับความสนใจจากผู้อ่านในช่วงหนึ่ง พอได้อ่านเวอร์ชันแปลก็รู้สึกว่าบรรยากาศและการสื่อความรู้สึกของตัวละครถูกเก็บไว้ค่อนข้างดี ทำให้ผู้อ่านไทยเข้าถึงเนื้อหาได้ไม่ยาก ในมุมมองของคนที่ติดตามทั้งงานแปลและงานเขียนไทย ผมก็ระมัดระวังเพราะชื่อเดียวกันมักจะถูกใช้ซ้ำในผลงานต่าง ๆ บ่อยครั้ง ฉะนั้นถ้าต้องการความแน่ชัดจริง ๆ ให้สังเกตปก หน้าปกด้านใน หรือข้อมูลผู้แปลและสำนักพิมพ์ เพราะบางครั้งนิยายไทยต้นฉบับที่ใช้ชื่อนี้อาจมีผู้แต่งคนละคน เล่มที่เป็นที่นิยมในตลาดหนังสืออาจเป็นทั้งงานแปลหรืองานเขียนไทยแท้ก็ได้ แต่ถาพรวมแล้ว ถ้าพูดถึงฉบับแปลที่คนไทยคุ้นกัน ชื่อนักเขียนต้นฉบับที่มักถูกอ้างถึงคือ Joyce Maynard ซึ่งเป็นผู้แต่งนิยายภาษาอังกฤษที่มีชื่อเรื่องเดียวกัน

มีเพลงเปิด-ปิดบางชิ้นที่เมื่อได้ยินแล้วเหมือนย้อนเวลาไปทันที — นี่คือเหตุผลว่าทำไมแฟนเก่ายังคงยกให้บางเพลงเป็นสุดยอดตลอดกาล เสียงแหบก้องของ 'A Cruel Angel's Thesis' มันไม่ใช่แค่ทำนอง แต่มันคือวัฒนธรรมสำหรับคนที่โตมากับยุค 90 เพลงนี้จับจังหวะความสับสนของตัวเอกและกลั่นออกมาเป็นพลังเสียงที่ทุกคนร้องตามได้ตั้งแต่บรรทัดแรก ส่วน 'Tank!' จาก 'Cowboy Bebop' เป็นตัวอย่างของเพลงเปิดที่ทำหน้าที่ตั้งบรรยากาศได้สุดยอด ระบบแซ็กโซโฟนกับบิ๊กบีทนั้นเหมือนประกาศว่าเรื่องนี้ไม่อยากให้คุณพักสายตาแล้ว สุดท้ายต้องพูดถึง 'Moonlight Densetsu' ที่ทำให้การ์ตูนเมจิกเกิร์ลกลายเป็นเพลงรวมคนร้องประสานเสียงในโรงเรียนและงานแฟนมีต รสนิยมของแฟนเพลงรุ่นเก่ามักผสมอยู่กับความทรงจำ—คอนเสิร์ต, การแชร์คาสเซ็ตเทป, หรือการดูซ้ำในช่วงสอบ มันเลยไม่ใช่แค่คะแนนชาร์ต แต่เป็นแอมบิแอ้นซ์ของวัยที่ผมยังคอยหยิบมาเปิดอยู่เป็นครั้งคราว

แฟนแนวโรแมนซ์ดราม่าที่ชอบอ่านนิยายออนไลน์คงเคยเจอพล็อต 'นางเอกท้อง พระเอกไม่สนใจ' บ่อย ๆ แล้วสงสัยว่ามันมาจากใครเป็นต้นฉบับจริง ๆ หรือเปล่า ฉันมองว่าไม่มีผู้แต่งแค่คนเดียวที่เป็นเจ้าของพล็อตนี้ เพราะมันคือท็อปปิกยอดนิยมของวงการนิยายออนไลน์ทั้งไทยและแปลต่างประเทศมากกว่า ฉะนั้นเวลาพูดถึง 'นิยายแนวนี้ที่ได้รับความนิยม' ควรมองเป็นกลุ่มผลงานมากกว่าผลงานชิ้นเดียว — นักเขียนอิสระบนแพลตฟอร์มอย่าง Dek-D, fictionlog หรือ ReadAWrite มักหยิบประเด็นนี้มาขยายเป็นเรื่องยาว และผู้อ่านก็ตอบรับกันดีเพราะมันเต็มไปด้วยอารมณ์ สถานการณ์ตึงเครียด และโอกาสในการพัฒนาตัวละคร ส่วนตัวฉันชอบสังเกตว่าเหตุผลที่พล็อตนี้ปังคือการผสมระหว่างความขัดแย้งทางความสัมพันธ์และความต้องการเห็นการเติบโตของตัวละคร ผู้แต่งหลายคนใช้ไอเดียนี้เพื่อดันให้ตัวนางเอกแกร่งขึ้นหรือเผยปมของพระเอกที่ทำให้เขาหนีปัญหา การเล่าเรื่องที่ดีจะไม่หยุดที่การตั้งท้องเท่านั้น แต่ขยายไปถึงผลกระทบด้านสังคม ความสัมพันธ์กับครอบครัว และการตัดสินใจที่สะเทือนใจ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมหลาย ๆ เรื่องที่ใช้พล็อตนี้ถึงติดชาร์ต ถ้าต้องแยกชื่อคนเดียวออกมาเลย ฉันจะบอกว่าไม่มีชื่อเด่นเพียงชื่อเดียว แต่มีกลุ่มนักเขียนหน้าใหม่และนักแปลจากต่างประเทศที่ทำให้เทรนด์นี้เข้าถึงผู้ชมวงกว้างแทน การติดตามรีวิวจากคอมมูนิตี้หรือแท็กในเว็บไซต์นิยายออนไลน์มักช่วยชี้ว่าเรื่องไหนกำลังได้รับความนิยม ณ ขณะนั้น และนั่นแหละที่ทำให้แนวนี้ยังคงมีชีวิตและพัฒนาไปเรื่อย ๆ ด้วยสไตล์คนเขียนที่แตกต่างกัน

แค่พูดถึงคำว่า "แมวในการ์ตูน" ก็เหมือนเปิดตู้สมบัติที่เต็มไปด้วยตัวละครสุดคลาสสิกและแบรนด์ยักษ์ใหญ่ ในมุมมองของฉัน ตัวละครที่ได้รับความนิยมมากที่สุดทั่วโลกคงต้องยกให้ 'Hello Kitty' ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะแทบไม่มีใครไม่รู้จักหน้าตาเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยพลังการตลาดนี้ ไม่ว่าจะเป็นสินค้าระดับไฮเอนด์ร่วมกับแบรนด์แฟชั่น ไปจนถึงสินค้าราคาถูกสำหรับเด็ก ตัวละครนี้ถูกออกแบบให้เข้าถึงได้ง่ายและไร้เพศชัดเจน จึงทำให้ข้ามอายุข้ามวัฒนธรรมได้มากกว่าตัวละครแมวที่มีพล็อตชัดเจน เช่น 'Garfield' หรือ 'Tom' ของ 'Tom and Jerry' ที่โดดเด่นในด้านคาแรกเตอร์และมุกตลก แต่ไม่ได้ขยายตัวเป็นไลฟ์สไตล์แบรนด์ได้เท่า 'Hello Kitty' ในระดับโลก ในแง่ของอิทธิพลทางวัฒนธรรมและการจดจำด้วยภาพ ยังมีอีกหลายตัวที่แข็งแกร่งไม่แพ้กัน เช่น 'Doraemon' ที่ถึงแม้ว่าจะเป็นหุ่นยนต์แต่ถูกมองเป็นแมวได้ในบริบทการ์ตูนญี่ปุ่น และมีสถานะเหมือนสัญลักษณ์ของยุคสมัยในเอเชีย นักอ่านในหลายประเทศเติบโตมากับนิทานและอนิเมะเรื่องนี้จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำร่วม 'Garfield' ก็เป็นอีกตัวที่มีฐานแฟนคลับเหนียวแน่น โดยเฉพาะในฝั่งสหรัฐฯ ด้วยมุขเสียดสีผู้ใหญ่และการเป็นคาแรคเตอร์สายเกียจคร้านที่สร้างมุกได้ตรงใจคนวัยทำงาน ส่วน 'Tom' จาก 'Tom and Jerry' แม้จะเป็นแมวที่มักจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ แต่องค์ประกอบการ์ตูนสแลปสติกและเสียงประกอบทำให้เขาเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของการ์ตูนยุคบุกเบิกที่ไม่มีใครลืม นี่แสดงให้เห็นว่าการวัดความนิยมขึ้นอยู่กับมุมมอง—ถ้าวัดที่จำนวนสินค้าและการรับรู้ระหว่างวัย 'Hello Kitty' ชนะ ถ้าวัดจากอิทธิพลเชิงศิลปะและประวัติศาสตร์การ์ตูน 'Tom' หรือ 'Felix the Cat' ก็มีน้ำหนักไม่แพ้กัน ท้ายที่สุดฉันมองว่าเรื่องความนิยมยังต้องคำนึงถึงบริบทท้องถิ่นและประเภทของสื่อด้วย บางคนอาจยกให้ 'Puss in Boots' จากภาพยนตร์แอนิเมชันเป็นแมวที่ดังในหน้าจอใหญ่ ขณะที่แฟนมังงะในญี่ปุ่นอาจยก 'Doraemon' ขึ้นแท่น ในขณะที่คนรักมุกเสียดสีทางสังคมอาจนึกถึง 'Garfield' เสมอ สำหรับฉันแล้วการที่ตัวละครแมวแต่ละตัวมีเสน่ห์เฉพาะตัวต่างหากที่ทำให้โลกการ์ตูนสนุก—การที่ 'Hello Kitty' กลายเป็นไอคอนระดับโลกเป็นเรื่องน่าทึ่ง แต่ฉันยังชอบที่จะย้อนดูตอน 'Tom and Jerry' หรืออ่านหน้าคอมมิก 'Garfield' ในวันที่อยากหัวเราะแบบง่ายๆ นี่แหละเสน่ห์ของแมวในการ์ตูน: พวกเขามีบทบาทได้ทั้งเป็นสินค้า เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรม และเป็นเพื่อนที่ทำให้เราอมยิ้มได้ในรูปแบบที่ต่างกันไป

พอได้ลงลึกเรื่องซับไทยแล้ว ผมมักนึกถึงความยุ่งของวงการแฟนซับและการกระจายไฟล์ที่ทำให้ยากจะชี้ชัดคนเดียวที่เป็นผู้แปล 'Advance Bravely' ในตอนยอดฮิตที่สุด ฉันมองว่าในหลายกรณีจะมีทั้งเวอร์ชันแฟนซับหลายไฟล์กับเวอร์ชันรีอัปโดยช่องดังบนแพลตฟอร์มวิดีโอ ซึ่งแต่ละไฟล์อาจมีเครดิตผู้แปลต่างกัน บางครั้งผู้แปลอิสระรับผิดชอบคำแปลฉบับแรก แต่พอคลิปแพร่หลายก็มีคนเอาไปรีอัปต่อโดยไม่ได้แก้เครดิต ทำให้ผู้ชมส่วนใหญ่เห็นเวอร์ชันของคนรีอัปมากกว่าต้นฉบับ แนวทางที่ฉันใช้จำแนกคือมองหาชื่อในคำบรรยายใต้คลิป ลายน้ำในวิดีโอ หรือคอมเมนต์ที่ผู้เผยแพรมักปักหมุด แต่ถ้าเป็นงานแปลเชิงการค้าและได้รับลิขสิทธิ์จริง ๆ จะมีเครดิตชัดเจน เหมือนกับกรณีของ 'Demon Slayer' ที่ผู้จำหน่ายมักใส่เครดิตไว้ตรง ๆ เสมอ ฉันเลยมักไม่รีบสรุปใครเป็นคนแปลจริง ๆ จนกว่าจะเห็นเครดิตต้นทางอย่างชัดเจน