คำขอร้อง

" หนูเทียนอย่าเพิ่งมีแฟนนะลูก "

ชายสูงวัยกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก ในขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารอยู่ ดวงตาทั้งสองของเขาเหม่อลอย

" ค่ะคุณพ่อ ว่าแต่ทำไมเหรอคะ "

เทียนหอมรับคำแต่ก็ยังมีความสงสัย สาวน้อยแสนสวยวัย 18 ปีเศษ มองบิดาบุญธรรมด้วยแววตาใสซื่ออย่างรอคอยคำตอบ

" ก็พ่อจะให้เธอแต่งงานกับอาก้องหลังเธอเรียนจบนะสิ "

ณดานันท์ตอบแทนด้วยน้ำเสียงสูงปรี๊ด ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแฝงแววเสียดสีอันแสนคุ้นตา

ที่เธอรู้ก็เพราะว่าเธอแอบได้ยินบิดาคุยกันเมื่อวันก่อน

" น้องชายคุณพ่อเหรอคะ "

หากแต่เทียนหอมไม่ได้สนใจคำพูดของอีกฝ่าย เธอหันไปถามบิดาบุญธรรมเพื่อความแน่ใจ ดวงหน้างามหมดจดของเธอซีดเผือด

" ใช่ลูก เทียนทำเพื่อพ่อได้มั้ยลูก  "

ณดลตอบด้วยสีหน้ารู้สึกผิดและละอายแก่ใจ

" ถ้าคุณพ่อขอ เทียนก็ทำให้ได้ค่ะ "

เทียนหอมยิ้มพรายด้วยความไร้เดียงสา ณดลคลี่ยิ้มบางๆและมองเธอด้วยสายตาอ่อนละมุน เขารู้สึกผิดต่อบุตรบุญธรรมมาก แต่ก็คิดว่านี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว

" แหม ลูกสาวที่แสนดี "

ณดานันท์ลากเสียงยาว เธอไม่ค่อยชอบเทียนหอมเท่าไหร่นัก

" เงียบไปเถอะ ณดา "

ผู้เป็นบิดาหันไปเอ็ดบุตรสาวแท้ๆเบาๆ ดวงตาขุ่นเคือง

ขณะนี้ณดานันด์มีอายุ 24 ปี เธอเรียนจบแล้วแต่ไม่ยอมทำอะไร ได้แต่ผลาญเงินเล่นไปวันๆ ผิดกับเทียนหอมที่ขยันตั้งใจเรียน และมีความต้องการที่จะช่วยกิจการที่กำลังจะล้มของเขากิจการ

" ก็จริงนิคะ ทำไมเหรอคะ อาก้องหาแฟนเองไม่ได้ใช่มั้ย ก็ไม่แปลกขี้เหร่ซะขนาดนั้น "

ณดานันท์ยังคงพูดต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างเยียดหยัน เมื่อนึกไปถึงอาชายที่เธอจำได้ว่าเขาอ้วนและผิวคล้ำ

" มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เราไม่ต้องยุ่ง "

บิดาต่อว่ายังไม่ชอบใจ พลางหันไปมองบุตรสาวบุญธรรมด้วยสายตาเป็นห่วง

" ณดาไม่ยุ่งหรอกค่ะ ขอแค่คุณพ่ออย่ายกสมบัติทั้งหมดให้ยัยเทียนก็พอ "

ณดานันท์กล่าวอย่างเกรี้ยวกราด จ้องหน้าบิดาอย่างไม่สะทกสะท้าน รอยยิ้มของเธอแข็งกระด้างและปราศจากความเกรงกลัวใดๆ

ความจริงตอนที่พ่อกับแม่ของเธอหย่ากัน เธอได้มาอยู่กับแม่ แต่ผู้เป็นแม่ได้สอนเธอว่า ถ้าเธอไม่ยอมกลับมาหาพ่อ สมบัติทั้งหมดกลัวว่าพ่อของเธอจะยกให้บุตรบุญธรรม แล้วเธอจะไม่ได้อะไรเลย ณดานันท์ก็เลยกลับมาอยู่บ้าน เมื่อทวงสิทธิ์ทั้งหมดของเธอ

" ในหัวเราคิดได้เท่านั้นหรือ "

ณดลมองบุตรสาวแท้ๆด้วยความผิดหวัง ทำไมบุตรสาวของเขาถึงได้นิสัยแย่ขนาดนี้

" ใช่ค่ะ นังเทียนไม่ได้เป็นลูกของคุณพ่อ เป็นแค่กาฝาก  "

ณดานันท์กล่าวเสียงเข้มและจ้องมองเทียนหอมด้วยความไม่ชอบใจอย่างเปิดเผย

" พ่อรักหนูเทียนเหมือนลูกสาวแท้ๆคนนึง "

ณดลแย้งขึ้น เขาเป็นห่วงความรู้สึกของบุตรสาวบุญธรรมเป็นอย่างมาก เพราะเธอไม่มีใคร เธอมีแค่เขาคนเดียว

แม่ของเทียนหอมได้เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน หลังจากมาอยู่กินกับเขาได้ไม่ถึง 10 ปี เขารักภรรยาคนนี้มาก และเอ็นดูบุตรสาวของภรรยามากด้วยเช่นกัน เขาสัญญากับเธอว่าจะดูแลเทียนหอมให้ดีที่สุด

" หึ ถ้ารักทำไมต้องให้แต่งงานกับอาก้องละคะ "

หล่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มกระหยิ่มใจแบบผู้ชนะ

" เรากำลังจะล้มละลาย จำเป็นต้องให้อาก้องช่วยกิจการ "

ผู้เป็นพ่อบอกความจริงในที่สุด ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอยและสิ้นหวัง

เทียนหอมก็รู้เรื่องนี้ดีเช่นกัน เธอรู้มาว่าหลังๆมานี้พ่อของเธอมีปัญหาเกี่ยวกับการเงิน เธอจึงอยากจะช่วยทุกอย่างที่ช่วยได้

" ด้วยการขายนังเทียนเหรอคะ แต่ณดาว่าสมควรแล้วค่ะ มันควรตอบแทนครอบครัวเราบ้าง "

ณดานันท์หัวเราะอย่างชอบใจ เธอไม่เชื่อหรอกว่าพ่อของเธอจะล้มละลาย ถึงจะขาดทุนบ้างแต่อาก้องคงไม่ยอมให้ครอบครัวของเธอเป็นอะไรไปหรอก หญิงสาวคิดอย่างมั่นใจ

" พ่อไม่ได้คิดแบบนั้น พ่อคิดว่าถ้าพ่อต้องตายไปพ่ออยากให้มีคนดูแลเทียนหอมแทนพ่อ  "

ณดลพูดอย่างยอมแพ้ เขามองบุตรสาวบุญธรรมพร้อมคลี่ยิ้มบางๆที่อ่อนโยนและขมขื่นใจ

" ก็ให้อาก้องให้เงินเราสิคะ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องแต่งงานเลย"

ณดานันท์ถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความเสียดสีอย่างเข้มข้น

" อาก้องช่วยเราหมดไปหลายสิบล้านแล้วลูก พ่อเกรงใจเขา พ่อคิดว่าการที่ทำแบบนี้มันดีแล้ว "

ผู้เป็นพ่อกล่าวด้วยความอับจนหมดหนทาง เขาถอนหายใจด้วยไม่รู้จะอธิบายลูกสาวอย่างไรดี

" เกรงใจอะไรกันคะ เงินนั่นก็เป็นของคุณปู่คุณย่าไม่ใช่เหรอคะ "

ณดานันท์ยังคงดื้อด้าน

" ไม่มีเลยลูก ตอนที่อาก้องได้ออกจากบ้านไป เขาไม่ได้อะไรไปแม้แต่สตางค์เดียว เขารวยขึ้นมาได้เพราะตัวเขาเองทั้งนั้น มีแต่เราที่ไปขอความช่วยเหลือจากเขา "

เขาเม้มปากก่อนจะเอ่ยคำพูดอันน่าตกตะลึงออกมา

" อ๋อหนูเข้าใจแล้วค่ะ คุณพ่อเลยให้นังเทียนไปแต่งงานเพราะว่าจะได้เอาสมบัติมาใช่ไหมคะ "

เธอเลิกคิ้วถามอย่างไม่อินังตังขอบ

" ไม่ใช่อย่างนั้นลูก เหมือนที่พ่อบอก ถ้าพ่อเป็นอะไรไป จะได้มีคนดูแลเทียนหอมแทนพ่อ "

เขาพยายามอธิบายอีกรอบอย่างใจเย็น มองซีกหน้าของบุตรสาวแท้ๆด้วยความเบื่อหน่าย และหันไปมองบุตรสาวบุญธรรมด้วยความลำบากใจ

" แล้วทำไมพ่อไม่คิดถึงหนูบ้างล่ะคะ ถ้าบริษัทล้มละลายจริงๆแล้วหนูจะอยู่ยังไง"

คราวนี้ณดานันด์กลับนั่งไม่ติด

" ก็นั่นไง ถ้าเทียนหอมแต่งงานกับอาก้อง ต่อไปอาเขาจะได้มาดูแลกิจการของพ่อ พ่อทำเพื่อลูกทั้งสองคนนะ "

เขาอธิบายอย่างอ่อนใจ ใบหน้าสูงวัยเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้า

" คุณพ่อไม่สบายเป็นอะไรเหรอคะ"

น้ำเสียงหวานถามออกไปอย่างห่วงใย เธอไม่ได้สนใจเหตุผล ว่าทำไมเขาถึงอยากให้เธอแต่งงานกับน้องชายแท้ๆของเขา เธอคิดว่าเขาคงจะคิดมาดีแล้ว

" เปล่าหรอกหนูเทียน พ่อแก่แล้วก็แค่อยากวางแผนอนาคต ครอบครัวของเราก็กำลังจะใกล้ล้มละลาย ให้คนในครอบครัวมาช่วยดูแลดีกว่า"

ชายสูงวัยพยายามปกปิดความจริง ตอนนี้เขาไม่สบายหนักมากและไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่ เขาจึงอยากให้ลูกทั้งสองคนได้ในสิ่งที่ดีที่สุด

" ยัยเทียนหอมก็สบายไปเลยสิคะ ได้ข่าวว่าอาก้องรวยมาก แต่ก็ขี้เหร่มากเช่นกัน "

ณดานันท์เหยียดริมฝีปากอย่างรังเกียจ ภาพจำของเธอในวัยเด็ก เธอจำได้ว่าอาก้องมีรูปร่างหน้าตาที่น่าเกลียดมาก เขาแก่กว่าเธอเกือบ 10 เห็นจะได้ เธอยังเคยแอบคิดในใจเลยว่าถ้าใครได้แต่งงานกับเขาคงจะโชคร้ายไปทั้งชีวิต อีกทั้งเขาค่อนข้างเป็นคนที่หยาบกระด้างมากด้วย แม่ของเธอเคยเล่าให้ฟังว่าสมัยก่อน อาก้องเป็นลูกของเมียน้อย เลยทำให้ไม่ได้อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ คุณย่าได้ขับไล่เขาไปที่อื่น ไม่ได้สมบัติแม้แต่ชิ้นเดียว เลยต้องกระเสือกกระสนจนมีอย่างทุกวันนี้

" เงียบปากไปได้แล้วณดา"

ผู้เป็นพ่อขึ้นเสียงเข้ม ก่อนจะลุกเดินออกจากโต๊ะอาหารด้วยความโมโห

ณดานันท์มองตามยังไม่ใส่ใจ เธอชอบทำให้ผู้เป็นพ่อเสียอารมณ์บ่อยๆจนชินเสียแล้ว

" ยินดีด้วยนะจ๊ะว่าที่เจ้าสาว "

เธอบอกให้น้ำเสียงเย้ยหยัน เหยียดยิ้มอย่างสะใจ

" อย่างน้อยฉันก็ได้ช่วยพ่อ "

แม้เทียนหอมจะอายุน้อยกว่า แต่เธอก็มีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่กว่าณดานันท์มาก

" แหมดีจริง ได้ดูแลคนแก่อีกคน บอกไว้เลยนะว่าอาก้อง ทั้งแก่ทั้งขี้เหร่และเรื่องมากสุดๆ  "

ณดานันท์ทำท่าขนลุกขนพอง แต่กระนั้นเธอก็ผลิยิ้มเจิดจ้าอย่างผู้ชนะ

เธอรู้สึกสะใจที่พ่อเลือกสิ่งที่น่าขยะแขยงให้กับเทียนหอม

" อย่างน้อยเขาก็รวยไม่ใช่เหรอ"

แม้จะไม่พอใจผู้หญิงตรงหน้า แต่เทียนหอมก็แสร้งทำปากดี

" ปากดีไปเหอะนังเทียน ขอให้แกตกนรกเหมือนที่พ่อตั้งใจก็แล้วกัน "

ณดานันท์ลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยความโมโห แต่ก็ไม่วายที่จะหันมาต่อว่าเทียนหอม

เทียนหอมไม่โต้ตอบอะไรเธอได้แต่นั่งยิ้มน้อยๆ อย่างปลงต่อชีวิต  ที่ผ่านมาณดลก็ดูแลเธอมาดีพอแล้ว ดีมากด้วยซ้ำสำหรับคนอย่างเธอ การที่เขาจะขอให้เธอทำอะไรจึงยากที่เธอจะปฏิเสธเขาได้

ฝ