ใครเป็นผู้แต่งทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80

เราอยากให้คอสตูมนี้ตะโกนว่าเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 ทันทีที่เห็น—สี เส้น และแสงไฟต้องมาครบแบบไม่อายใคร ชิ้นหลักที่ฉันนึกถึงคือแจ็กเก็ตบอมเบอร์ผ้าซาตินสีเมทัลลิกผสานกับไหล่หนาเล็กน้อย เติมลายพิมพ์เสือหรือกราฟิกนีออนให้ขอบบนและแขน แขนเสื้อควรสามารถพับขึ้นเป็นสไตล์ที่โชว์สร้อยข้อมือโลหะได้ ใส่กางเกงยีนส์เอวสูงทรงตรงขาเล็กน้อยที่กรุด้วยการฟอกสีกรดเพื่อให้ดูขรึมแต่ยังมีลูกเล่น ส่วนชุดทำงานจริงๆ ของช่างเสริมสวยต้องมีผ้ากันเปื้อนหนังเทียมที่มีช่องใส่อุปกรณ์ เช่น กรรไกรหวายหวีและสเปรย์ ซึ่งออกแบบให้เป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ ไม่ใช่แค่ของใช้ รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้ชีวิตชีวา—หมวกไดร์ผมแบบพกพาหรือฮู้ดที่พับเก็บได้, กิ๊บตกแต่งขนาดใหญ่, สแครันชี่ลายโซ่, ถุงมือหนังนิ้วสั้น และแว่นกันแดดทรงสี่เหลี่ยมผสมกระจกสีชมพู ในการเลือกผ้า ให้ผสมผสานลำลองกับฟังก์ชัน เช่น ฟองน้ำซับด้านในที่ไหล่เพื่อให้ทรงยังคงอยู่เวลาทำงานจริง ส่วนรองเท้าเป็นรองเท้าหนังส้นตึกกลาง ๆ ที่ยังเดินทำงานได้ คลิปเล็ก ๆ ที่มีลายกราฟิกจาก 'Flashdance' จะช่วยให้คอนเซ็ปต์ดูเชื่อมโยงยุค 80 มากขึ้นโดยไม่ต้องเลียนแบบทุกอย่าง

คิดภาพฉากซอยผมที่ไฟนีออนกระพริบ สีชมพูอมฟ้า มีลูกค้าถือแฟ้มรูปทรงวินเทจเดินเข้ามา แล้วจู่ๆ เสียงซินธ์หน่วง ๆ ที่อบอวลไปด้วยรีเวิร์บก็พาเราข้ามมิติไปยังโลกยุค 80—นั่นแหละทิศทางที่ฉันอยากให้เพลงประกอบเดินไป. ฉันชอบให้แก่นหลักเป็นซินธ์เวฟแบบที่เน้นเมโลดี้พกพาความหวานและความเหงารวมกัน เพราะมันจับอารมณ์ของยุค 80 ได้ทั้งความกล้าและความเปราะบาง พร้อมทั้งทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างความแฟนตาซีของการทะลุมิติกับความจริงจังของการเปลี่ยนแปลงชีวิตคนทำงานสวย ๆ ในร้านตัดผมอีกด้วย โดยเฉพาะถ้าจะใช้ซาวด์ที่ได้แรงบันดาลใจจาก 'Blade Runner' ในแง่ของบรรยากาศก้อนเมฆสังเคราะห์ แต่ใส่จังหวะป๊อปมากขึ้นเหมือนซาวด์แทร็กของ 'Stranger Things' ที่เล่นกับความคุ้นเคยและความแปลกใหม่พร้อมกัน ในฉากมอนทาจการเปลี่ยนลุค ผมจะเลือกจังหวะที่มีไลน์เบสฟังก์กี้และกลองลินน์ดรัม (LinnDrum) เพื่อให้รู้สึกเคลื่อนไหวและมีพลัง เพิ่มกีตาร์คอรัสเบา ๆ หรือซินธ์แพดเพื่อให้ภาพยังคงหวานละมุน เวลาเป็นฉากเงียบ ๆ สายตาสบกัน ให้ลดจังหวะลง ใช้เปียโนอุ่น ๆ ซ้อนด้วยแพดกว้าง ๆ และแซกโซโฟนเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความใคร่ครวญ—ซึ่งจะทำงานได้ดีถ้าใส่เทคนิคการมิกซ์แบบเทปแซทูเรชั่นหรือแอนะล็อกเอฟเฟกต์เล็กน้อย เพื่อให้ผู้ฟังรู้สึกเหมือนกำลังฟังเพลงจากวิทยุเก่า ๆ ในร้าน ถ้าจะเติมลูกเล่นให้ชัดเจน คำนึงถึงเสียงประกอบที่ไม่ใช่ดนตรีโดยตรงด้วย เช่น เสียงไดร์เป่าผมที่ผ่านฟิลเตอร์สเต็ปการ์ด (filter sweep) ให้กลายเป็นซินธ์สั้น ๆ หรือเสียงกรรไกรเป็นคลิกริทึมเล็ก ๆ สิ่งเหล่านี้ช่วยย้ำธีมการเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 ได้แบบสนุก ๆ สุดท้ายผมมองว่าอย่าไปยึดติดกับสูตรเดียว ลองผสมซินธ์เวฟกับอิทาโลดิสโก้หรือซิตี้ป็อปเป็นบางฉาก จะได้ทั้งความคุ้นเคยและความสดใหม่ เหมือนการปรับทรงผมที่ลงตัวระหว่างคลาสสิกกับเทรนด์ใหม่ ๆ — นั่นแหละความมีเสน่ห์ของโปรเจกต์แบบนี้

กลิ่นสเปรย์ฉีดผมคละคลุ้งกับเพลงซินธ์พอบางทีก็ทำให้ฉันยิ้มโดยไม่ตั้งตัว — นั่นแหละคือทางเข้าที่ดีที่สุดสำหรับธีมของเรื่องทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 ที่ฉันอยากเห็นมากที่สุด: ความทรงจำเชิงประสาทสัมผัสและข้อถกเถียงของความคิดถึงแบบไม่ยอมทิ้งอดีต ในมุมของคนที่ชอบจับจ้องรายละเอียดเล็กๆ ฉันอยากให้เรื่องโฟกัสที่การเป็นช่างเสริมสวยไม่ใช่แค่เป็นงานแต่งผม แต่มันเป็นงานที่ต้องใช้ร่างกาย สัมผัส และการอ่านคน การใช้มือจับหวี สเปรย์ จับผมเป็นก้อนแล้วพันด้วยโรล มันคือการสื่อสารชนิดหนึ่งที่เก็บเรื่องราวทั้งชีวิตลูกค้าไว้ได้ เรื่องนี้สามารถเล่นกับธีมว่าศิลปะมือกับเทคโนโลยีปะทะกันอย่างไร: ยุค 80 คือช่วงเริ่มต้นของโมเดิร์นฮีรูโมเมนต์ แต่ช่างเสริมสวยยังต้องรักษาศิลปะดั้งเดิมไว้ นึกภาพการเผชิญหน้ากับเครื่องมือใหม่หรือแฟชั่นใหม่ที่มาเปลี่ยนวิธีคิดของช่าง นั่นเป็นพื้นที่ที่อารมณ์ของเรื่องเติบโตได้มาก อีกธีมที่ฉันมองว่าเข้มข้นมากคือการประกอบตัวตนและการแสดงออกบนผิวเผิน: ยุค 80 เป็นยุคของการทดลองรูปลักษณ์ การเล่นเพศสภาพและการประกาศตัวตนผ่านทรงผมและการแต่งหน้า เรื่องทะลุมิติที่ให้ตัวเอกเป็นช่างเสริมสวยจะทำให้เราได้เห็นการเปลี่ยนผ่านของลูกค้าแต่ละคน—จากพนักงานออฟฟิศที่ถูกคาดหวังไปจนถึงวัยรุ่นที่ต้องการแสดงตัวตน—และช่างกลายเป็นพยานและผู้ช่วยเปลี่ยนชะตา การยกตัวอย่างฉากเล็กๆ เช่นการทำผมให้หญิงสาวที่อยากหนีความคาดหวังของครอบครัว จะทำให้เรื่องไม่ใช่แค่แฟชั่น แต่เป็นเรื่องของเสรีภาพ สุดท้ายฉันอยากให้เรื่องไม่กลายเป็นนิทรรศการความเก่าแบบหวานเจี๊ยบ แต่มีการตั้งคำถามแบบชวนคิด—อย่างที่หนังอย่าง 'Back to the Future' ทำได้ดี—ว่าการย้อนอดีตแล้วแก้ไขเล็กๆ น้อยๆ จะส่งผลอย่างไรต่อชาติกำเนิดของผู้คนจริงๆ โรงเสริมสวยในย่านเล็ก ๆ อาจเป็นศูนย์กลางของข่าวลือ การเมืองชุมชน และความอบอุ่นทางสังคม เมื่อเล่าในมุมนี้ เรื่องจะได้ทั้งกลิ่นอายวินเทจ ความตึงเครียดเชิงสังคม และการเฉลิมฉลองทางศิลปะของมือช่าง ซึ่งสุดท้ายก็ทำให้เราเข้าใจว่าการเปลี่ยนผมคนหนึ่งเท่ากับการเปลี่ยนมุมมองชีวิตของคนคนนั้นได้จริง ๆ

นี่คือการคาสต์ที่ฉันอยากเห็นมาก—ถ้าซีรีส์ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 ถูกทำจริง ๆ ฉันจะเลือกนักแสดงที่มีไดนามิกและความสามารถในการเปลี่ยนภาพลักษณ์ได้อย่างสุดโต่ง เพราะเรื่องแบบนี้ไม่ได้ต้องแค่ออกแบบทรงผม แต่ต้องขายคาแรกเตอร์ผ่านเสื้อผ้า แสง และมุมกล้องด้วย ฉันเห็นภาพ 'ญาญ่า อุรัสยา' เป็นตัวเอกที่ทะลุมิติมาแล้วต้องปรับตัวกับโลกเก่าได้ไว—เธอทำได้ทั้งบทดราม่าและมู้ดคอมเมดี้ หน้าตาที่เข้ากับแฟชั่นยุค 80 และสัมผัสของความเป็นมิวส์ทำให้ฉากซาลอนที่เต็มไปด้วยสีสันจะมีชีวิตขึ้นทันที ใส่ฉากที่เธอทดลองทำทรงแบบต่าง ๆ แล้วเจอปัญหาเทคนิคแบบฮา ๆ เพื่อโชว์สกิลการแสดงหลากเลเยอร์ ฉันอยากให้มีนักแสดงรุ่นเก๋ามาเป็นเมนเทอร์ในร้าน ซึ่งชื่อที่ฉันชอบคือ 'แอน ทองประสม'—ภาพลักษณ์ของเธอจะทำให้ร้านผมนั้นมีความน่าเชื่อถือและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ส่วนตัวประกอบที่เพิ่มรสชาติแบบโซเชียลไดนามิก ควรมีคนเล่นเป็นช่างคู่แข่งที่คาแรคเตอร์แรง ๆ อย่าง 'เวียร์ ศุกลวัฒน์' เข้าฉากเป็นสไตล์ลิสต์สุดมั่นที่ชอบการโชว์เทคนิค งานนี้จะมีฉากประกวดทรงผมสุดยิ่งใหญ่ที่ดึงเอาอิทธิพลจากแฟชั่นจริง ๆ ของยุค 80 มาผสมกับทริคโมเดิร์น ฉากย่อย ๆ ฉันอยากเห็นการคาสต์ที่หลากหลาย เช่น นักแสดงดาวรุ่งที่มาเป็นลูกค้าประจำเพื่อสะท้อนประเด็นสังคมยุค 80, นักดนตรีที่ปรากฏตัวเพื่อเพิ่มซาวด์แทร็กแบบวินเทจ และคาเมโอเซเลบต่างประเทศสักคนเพื่อเพิ่มเกรดสากล ในภาพรวมฉันคิดว่าการบาลานซ์นักแสดงวัยกลางคนและดาวรุ่งจะทำให้เรื่องทั้งฮา ทั้งซาบซึ้ง บทจะได้พื้นที่พัฒนาเยอะ และฉากซาลอนจะไม่กลายเป็นเพียงฉากประกวด แต่กลายเป็นโลกเล็ก ๆ ที่คนดูอยากเข้าไปนั่งคุยด้วยนาน ๆ

ชื่อนี้ดูคุ้นหูแต่ข้อมูลผู้แต่งกลับไม่ชัดเจนในแหล่งหลัก ๆ เท่าที่จำได้ 'ทะลุมิติไปเป็นหมอหญิงยอดอัจฉริยะ' มักปรากฏในรูปแบบฉบับแปลไทยที่หมุนเวียนอยู่ในเว็บบอร์ดและกลุ่มอ่านนิยายออนไลน์ต่าง ๆ ซึ่งทำให้การระบุผู้แต่งต้นฉบับโดยตรงค่อนข้างยุ่งยาก ในหลายกรณี ชื่อผู้แต่งที่เห็นบนหน้าโพสต์หรือหน้าปกเป็นนามปากกาของผู้แปลหรือคนอัปโหลด ไม่ใช่ชื่อผู้แต่งต้นฉบับจริงเสมอไป มุมมองของผมในฐานะคนที่ตามอ่านนิยายแนวทะลุมิติมานานคือถ้าต้องการความชัวร์ ควรเช็กฉบับที่มีเครดิตชัดเจน เช่น ฉบับตีพิมพ์หรือแพลตฟอร์มแปลอย่างเป็นทางการ เพราะฉบับที่ปล่อยในกลุ่มมักขาดข้อมูลส่วนนี้ไป แต่โดยรวมเรื่องนี้ดูเหมือนเป็นงานแปลจากนิยายจีน/จีนออนไลน์ที่มีชื่อเรื่องหลากหลายเวอร์ชันภาษาต้นฉบับ ดังนั้นชื่อผู้แต่งที่เห็นในที่ต่าง ๆ อาจไม่ตรงกันตามแต่ละแหล่ง ท้ายที่สุดความรู้สึกส่วนตัวคือเรื่องราวแนวแพทย์ข้ามมิติมักถูกดัดแปลงหลายครั้ง ทำให้ผู้เขียนที่แท้จริงบางครั้งถูกกลืนด้วยชื่อผู้แปลหรือผู้โพสต์ การยืนยันตัวผู้แต่งต้องอาศัยฉบับที่มีเครดิตชัดเจนเท่านั้น แต่การได้อ่านพล็อตแบบนี้ก็ให้ความสนุกส่วนตัวพอสมควร

พอเห็นชื่อเรื่องนี้แล้วความคิดแรกที่ผุดขึ้นคือมักมีเวอร์ชันต่างๆ กระจายอยู่ตามเว็บอ่านนิยายฟรีต่างๆ ฉันติดตามนิยายแนวทะลุมิติมานานพอสมควร ดังนั้นเมื่อเจอ 'ทะลุมิติไปเป็นเศรษฐีนียุค 80' บ่อยครั้งจะพบว่าชื่อผู้แต่งที่ปรากฏไม่เหมือนกันไปตามแพลตฟอร์ม บางเว็บใส่ชื่อผู้แต่งจริง บางเว็บแปะชื่อผู้แปลหรือยูสเซอร์ผู้ลงให้ฟรี ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้คนสับสนว่าผู้แต่งตัวจริงคือใคร ในมุมของคนอ่านที่อยากให้เครดิตถูกต้อง ฉันมักดูที่หน้าปกของเล่มพิมพ์หรือหน้าข้อมูลของแพลตฟอร์มที่มีการเผยแพร่อย่างเป็นทางการ เพราะถ้าเป็นงานที่ถูกลิขสิทธิ์ จะมีชื่อผู้แต่งและสำนักพิมพ์ชัดเจน ถ้าเจอแค่ไฟล์ที่ถูกอัปโหลดโดยผู้ใช้ทั่วไป บางทีชื่อที่ระบุเป็นแค่ชื่อบัญชี ไม่ใช่ผู้แต่งตัวจริง นี่แหละเหตุผลที่ฉันชอบเก็บลิงก์หรือบันทึกข้อมูลผู้แต่งเมื่อเจอเวอร์ชันที่น่าเชื่อถือไว้เป็นหลักฐานสั้นๆ ก่อนจะลงมืออ่านจริงจัง

ฉันชอบจินตนาการถึงซาลอนเล็กๆ ที่ไฟนีออนสลัวและเพลงซินธ์ลอยมาเป็นฉากหลัง แล้วค่อย ๆ ปั้นความสัมพันธ์จากการสัมผัสเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างกรรไกรกับผม เรื่องราวแบบนี้จะเขย่าจิตใจได้ดีเมื่อเน้นไปที่ความเป็นชุมชนและความไว้วางใจมากกว่าดราม่าเร่งรีบ ฉากที่ฉันเห็นอยู่ในหัวคือการสอนเทคนิคพอร์มแบบโบราณให้เด็กฝึกงาน ค่อยๆ มืออ่อนโยนขณะสาธิตวิธีม้วนลอน พูดคุยเรื่องชีวิตประจำวัน และในขณะเดียวกันเผยความลับเล็กๆ ของลูกค้า การเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 มีมิติที่แท้จริงเมื่อแสดงว่าแต่ละคนไม่ได้มาเพียงขอแค่ตัดผม แต่ต้องการการยอมรับ การปลอบประโลม และบางครั้งก็การยืนยันว่าพวกเขาสวยในแบบของตัวเอง ความสัมพันธ์ที่ฉันแนะนำให้เน้นคือ 'ความผูกพันเชิงการเรียนรู้' แบบ mentor-apprentice ที่ค่อยๆ กลายเป็นครอบครัวเลือก ความใกล้ชิดของการทำงานด้วยมือ—สัมผัสศีรษะ, เหงื่อ, กลิ่นยาหอมของวัตถุดิบ—สร้างบรรยากาศที่นิยามว่าเป็นความใกล้ชิดไม่โรแมนติกก็ได้ แต่เต็มไปด้วยการดูแลและการเติบโตร่วมกัน ถ้าต้องการใส่พล็อตโรแมนติก ให้ทำแบบค่อยเป็นค่อยไป: ฉากเปลี่ยนทรงผมสำคัญที่ทำให้ตัวละครตัวหนึ่งกล้าส่งตัวเองออกไปสู่โลกภายนอก หรือความล้มเหลวในการไว้ใจที่ต้องใช้เวลาเยียวยา ผลงานสื่อหลายชิ้นอย่าง 'Pretty in Pink' ให้ความรู้สึกวัฒนธรรมยุค 80 ได้ดี แต่ฉันอยากเห็นมุมเล็กๆ ของชีวิตจริงมากกว่า แทนที่จะให้ฉากใหญ่เป็นจุดศูนย์กลาง เพื่อให้เรื่องกระทบใจจริง อย่าลืมเล่นกับรายละเอียดประสาทสัมผัสและบริบทสังคม: สไตล์การแต่งตัว, เพลงจากวิทยุ, ความกดดันทางเศรษฐกิจของยุคนั้น และมิตรภาพข้ามรุ่นที่ไม่จำเป็นต้องพูดเยอะแต่เห็นได้จากการกระทำ การวางจังหวะความสัมพันธ์ต้องมีทั้งความขัดแย้งเล็กๆ และการยอมรับฉับพลัน เช่น ลูกค้าหนึ่งคัดค้านคำแนะนำของช่าง แต่เมื่อเห็นตัวเองสะท้อนในกระจก กลับยอมรับการเปลี่ยนแปลง ฉากแบบนี้ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าเส้นผมคือสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลงทางใจ ในท้ายที่สุดฉันอยากให้เรื่องลงท้ายด้วยภาพซาลอนที่ยังคงเปิดไฟ อยู่ต่อไป แม้ผู้คนจะเปลี่ยนผ่านไป แต่ความสัมพันธ์ที่อบอุ่นยังคงอยู่ในมุมมองของฉัน

มีนิยายแนวย้อนเวลาที่น่าสนใจมากเรื่องหนึ่งคือ 'ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80' ซึ่งเขียนโดยนักเขียนนามปากกา 'เหวินหลง' หลายคนอาจคุ้นเคยกับผลงานแนววิทยาศาสตร์และแฟนตาซีของเขาที่มักผสมผสานความเป็นจริงกับจินตนาการได้อย่างลงตัว เรื่องนี้โดดเด่นที่การพาผู้อ่านย้อนกลับไปยุค 80 ด้วยมุมมองของตัวเอกที่พยายามเปลี่ยนแปลงอนาคต กลิ่นอายของยุคสมัยถูกถ่ายทอดอย่างละเอียด ทั้งวัฒนธรรมป็อป เพลงดัง และเทคโนโลยีที่กำลังเปลี่ยนแปลง เหวินหลงใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่น การใช้โทรศัพท์หมุนเลข หรือรสชาติของขนมยอดนิยมในสมัยนั้น ทำให้เรื่องราวมีชีวิตชีวา สำหรับคนที่ชอบแนวสืบสวนสอบสวนย้อนยุคผสมวิทยาศาสตร์ อาจลองอ่านผลงานอื่นของเขาเช่น 'ลิขิตฟ้าลิขิตตะวัน' ที่มีกลิ่นอายคล้ายกันแต่เน้นปมปริศนามากกว่า

นี่คือภาพที่ผมมองเห็นเมื่อคิดถึงนักเดินทางข้ามมิติที่กลายเป็นเศรษฐีนียุค 80: เสื้อสูทพลังงานสูงที่ตัดเย็บด้วยวัสดุเงาวับ สีพาสเทลตัดกับแสงนีออน และเครื่องประดับทองคำหนักหน่วงที่มีลวดลายเทคโนโลยีลึกลับซ่อนอยู่ มิติที่ทะลุผ่านไม่ได้มาเปลี่ยนแค่เสื้อผ้า แต่ทำให้รายละเอียดเล็ก ๆ เช่นป้ายชื่อ หัวเข็มขัด หรือกระเป๋าเข็มทิศมีแสงประหลาดวิบวับราวกับไม่อยู่ที่โลกเดียวกัน การออกแบบควรบาลานซ์ระหว่างความหรูแบบ 'มือเติบ' กับองค์ประกอบอื่นโลกที่บอกว่าเขามาจากอีกที่หนึ่ง เช่นรอยแผลที่เป็นเส้นแสงสีม่วงใต้ผิวหนัง หรือคอนแทคเลนส์ที่สะท้อนลายวงกลมเชิงเลขคณิต รูปทรงผมอาจเป็นทรงโมโนลิทที่ขัดกับไหล่กว้างและเบาะที่นั่งรถคาสเซ็ทคลาสสิก การใช้แผงรายละเอียดจากภาพยนตร์เก่าอย่าง 'Blade Runner' ช่วยให้โทนภาพรวมดูมีมิติไซเบอร์โนร์ม แต่งเติมความโอ่อ่าแบบ 80s ด้วยหมุด ไหล่พอง และแพตเทิร์นกราฟฟิกที่หนักแน่น ในทางปฏิบัติ ผมมักเริ่มจากซิลูเอตต์ก่อน แล้วค่อยเติมเท็กซ์เจอร์และเครื่องประดับที่บอกเล่าประวัติศาสตร์ของตัวละคร การคิดเรื่องท่าทาง การถือของ หรือการวางแสงสำคัญมาก เพราะมันทำให้คนดูเชื่อว่าตัวละครคนนี้เคยข้ามมิติจริง ๆ และไม่ได้เป็นแค่การแต่งคอสเพลย์ เท่านี้ก็ได้คาแรคเตอร์ที่ทั้งน่าเกรงขามและมีเสน่ห์แบบย้อนยุคสมัย 80s แล้ว

แฟนนิยายย้อนยุคต้องไม่พลาด 'ทะลุมิติไปเป็นเศรษฐีนียุค 80' ที่กำลังเป็นที่พูดถึงในวงการนักอ่าน! จริงๆ แล้วเราสามารถอ่านได้ทั้งในเว็บนิยายชื่อดังอย่าง Dek-D.com หรือแอปอ่านนิยายอย่าง Meb ซึ่งมักจะมีการอัปเดตตอนใหม่เป็นประจำ แถมยังมีฟีเจอร์ให้อ่านแบบออฟไลน์ได้ด้วย จุดเด่นของเรื่องนี้คือการย้อนยุคไปในยุค 80 ที่รายละเอียดเสื้อผ้า ไลฟ์สไตล์ และวัฒนธรรมถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างสมจริง ทำให้เหมือนได้ย้อนเวลาไปสัมผัสบรรยากาศสมัยก่อน พล็อตเรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อสร้างธุรกิจของตัวเอกก็ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูละครเกาหลีย้อนยุคเลยล่ะ