ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 の小説・ストーリー

หยวนเยี่ยเจาก็ยากจะเข้าใจอยู่ดีว่านางศึกษาการแพทย์ ที่สำคัญนางจบวิชาแพทย์นับตั้งแต่วัยเพียงสิบห้าปี อายุน้อยที่สุดไม่พอนางยังเป็นสตรีผู้เดียวที่ศึกษาวิชาแพทย์ได้และดีเสียด้วยในสำนักศึกษาที่บุรุษยังน้อยซึ่งจะสอบผ่านเข้าไปได้ หากแต่เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดที่นางศ�

เขามีท่าทีอึกอักไม่อยากตอบ แต่พอเจอสายตาคาดคั้นของฉันเขาก็ต้องยอมพูดออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก “เมื่อก่อน สมัยที่พี่ยังเป็นนักศึกษาแพทย์...” “จำไม่เห็นได้เลยค่ะ” “ก็ถ้าพี่เป็นเด็กเร่ขายนมเจอคนกี่คนๆ ก็ไม่รู้ พี่ก็จำไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ ไอ้พี่ตอนนั้นก็ดันหน้าตาดีสุดในรุ่ นด้วยไง”

นักร้องศิลปินที่มา ร่วมถ่ายมิวสิค ยังไม่โดดเด่นเท่าพระเอก ที่หล่อมาก มากจริงๆ " เรียน กินข้าว เรียน สอบ " คติประจำใจของนักเรียนแพทย์ถูกดึงมาให้สติกันอีกรอบ ถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลาเรียนก็เรียน ไปติว ไปสอบ อ่านหนังสือ ชีวิตวนลูปอยู่แค่นั้น " เฮ้ย ตึกแพทย์มีอะไรกันน้อง ทำไม คนเยอะ "

“น้องเจี้ยนเจ้ามาได้อย่างไรกัน มิใช่ว่าตอนนี้เจ้ากำลังศึกษาที่สำนักศึกษาแพทย์หรือไร” เมื่อเอ่ยถึงสำนักศึกษาแพทย์ หลิวหนิงเจี้ยนก็เบ้ปากอย่างหงุดหงิด

เป็นความจริง อย่างนั้นเท่ากับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับอี้หนานก็คงเป็นความจริงด้วยสินะ สติก่อนที่จะเลือนลางฉันถูกรถชน หรือว่าฉันจะตายแล้ว และได้มาอยู่ในร่างผู้หญิงคนนี้แล้วนี่มันยุคทศวรรษอะไรกัน ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหน้าผมหรือแม้แต่ของใช้เหมือนยุค 1980 เลยนี่น่า” ร่างเล ็กบ่นพึมพำก่อนจะเดินสำรวจห้องเห็นปฏิทินหน้าล่าสุดที่เปิดอยู่คือเดือนที่ 5 ปี 1983 ดวงตาของเธอเบิกโพลงโต เมื่อได้รู้ว่าตัวเองทะลุมิติมาอยู่ในยุค 80

เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง เสียงรอบตัวเลือนหายไปพร้อมกับความรู้สึกทั้งหมด ราวกับโลกทั้งใบจมสู่ความมืดอันไร้จุดสิ้นสุด ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ เธอกลับได้ยินเสียงเครื่องมือแพทย์ดังเป็นจังหวะ พร้อมกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูก

แนะนำตัวละคร หลินหลิน/จางลี่หลิน เด็กเอ็นงานดีคนสวยที่ทะลุมิติมาในยุค 80 มากกว่านั้นคือมีสามีที่กลับมาเยี่ยมแค่ปีละครั้ง และที่น่าด่ากว่านั้นคือรังเกียจสามีตัวเอง หาทางหลบหลีกสามียิ่งกว่าหนีโจรหนีปีศาจ จึงถูกปล่อยปละละเลยให้อยู่กับแม่เลี้ยงและน้องสาวของสามี ที่หนึ่งวันห าเรื่องจางลี่หลินได้ทุกนาที

เขมิกาจัดชุดนักศึกษาให้เรียบร้อยแล้วจึงเดินจากไป “มึงลองเล่าความฝันของมึงมาดิ๊” จากนั้นชนกันต์ก็กระตือรือร้นที่จะเล่าความฝันที่เก็บไว้มานานหลายปีให้เพื่อนฟัง พอมาถึงหน้าตึกคณะทั้งสองจึงหยุดเดิน “แล้วมึงจะทำไงต่อ”

�านยุค 80 ซึ่งย้อนเวลากลับไปห่างจากยุคสมัยที่เธออยู่นานหลายสิบปี เมิ่งเหยาในความฝันเป็นเด็กสาวที่ขยันขันแข็ง ช่วยเหลืองานพ่อแม่ทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ เธอเพิ่งจะเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่หวงซานและกำลังจะสอบเข้ามหาลัยที่เซินเจิ้นที่ได้รับการส่งเสริมให้เป็นเขตเ ศรษฐกิจพิเศษแห่งแรกราวปี ค.ศ. 1979-1980

บนกระดาษถูกเขียนขึ้นเพื่อแสดงให้เจียวเหมยได้เห็น “ไม่ค่ะ ฉันเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว” เจียวเหมยเข้าใจเรื่องราวหลังจากปวดหัวจนหมดสติ นางเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าที่นางอาศัยอยู่ตอนนี้ไม่ใช่โลกเดิมที่นางเคยอยู่ จะบอกว่าเป็นโลกต่างมิติก็ไม่ปาน แล้วนางก็อยู่ในช่วงยุคจีนโบราณอ ีกด้วย อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างโทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ ของพวกนี้อย่าหวังว่าจะหาได้ในยุคนี้