Novel & Cerita ทะลุมิติ

ลลิตาครางระริก กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วเส้นประสาทจนร่างเกร็งแน่นไม่ยอมหยุด อกเอวแอ่นโค้งไปข้างหน้าด้วยความเสียวซ่าน จ๊วบบบ... จ๊วบบ... “น้ำจะแตกแล้ว อา... อ๊าๆๆ” ลลิตาร้องกระเส่าเมื่อคลื่นแห่งความหฤหรรษ์ซัดสาดเข้ามา โลกทั้งใบแตกกระจาย โปรยปรายประกายดวงดาวระยิบร ะยับลงมารอบตัว

หญิงสาวดวงตาเบิกกว้างเมื่อมองไปเห็นรถจักรยานและรถสามล้อ จึงคิดว่าน่าจะเอาทั้งสองอย่างออกไปใช้ จากนั้นเธอก็ลองเข้าออกมิติและเอาของออกมาหลายครั้งซึ่งวิธีการก็ไม่ยาก แค่เธอลูบไปที่สร้อยถักแล้วนึกถึง เธอก็จะเห็นประตูห้างสรรพสินค้าอยู่ตรงหน้า พอเดินเข้าไปก็จะเหมือนเ ธอเดินอยู่ในห้างที่ไม่มีผู้คนแต่มีสินค้าอยู่เต็มไปหมด เวลากลับก็แค่เดินผ่านประตูห้างกลับมาก็จะมาอยู่ในสถานที่ที่เธอเดินเข้าไป ส่วนการนำสิ่งของออกจากมิติ ก็แค่เธอจับสร้อยไว้แล้วหลับตาลงนึกสิ่งที่อยากได้ สิ่งนั้นก็จะมาวางอยู่ตรงหน้าเธออย่างง่ายดาย

หยางหมิงอวี้ถามเรื่องที่คาใจอยู่ “ข้าพามาได้แต่พากลับไม่ได้ เรกิเท่านั้น ที่จะพาข้ามไปมาได้ นางสามารถใช้พลังเวทย์ธาตุสถิตทั้งห้า เพราะเมื่อพลังเราทั้งสี่รวมตัว จะทำให้ประตูมิติเปิดออกทั้งสองด้าน แต่ก็มีเวลาจำกัดเท่าที่พลังของพวกเราจะทำได้เท่านั้น แล้วเหตุการณ์ที่ดวงจิตแ ตกกระจายในครั้งนั้น มันเป็นอุบัติเหตุ! เป็นการกระทำของคนผู้นั้น ข้าเตือนนางแล้วแต่นางไม่ฟัง!”

เสียงของหญิงสาววัยรุ่นดึงสติของเธอกลับมา บัวรัตนาจำใบหน้าของเธอได้ เด็กคนนี้คือหนึ่งในทีมงานของบริษัทออแกไนซ์ นี่คือวันแต่งงานของเธอเองจริง ๆ “หรือว่า...ฉันได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ฉันทะลุมิติมาเกิดใหม่อีกครั้ง!” บัวรัตนารู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นแรงไม่หยุด ถึง จะเคยอ่านนิยายหรือดูซีรีส์แนวทะลุมิติมาไม่น้อย แต่อัลฟ่าสาวไม่เคยคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้กับตัวเอง

ชายหนุ่มล้วงเอาก้อนหินที่อยู่ด้านในสุดของลิ้นชักใต้โคมโฟหัวเตียงออกมา เนยรับก้อนหินสีดำมาดูอย่างงงๆ ขนาดของมันนูนแบนใหญ่ขนาดครึ่งฝ่ามือดูคล้ายรูปหัวใจขอบมนเรียบ มีเส้นสีขาวลากผ่านในแนวทแยง “ใช่ของเนยไหม?” “น่าจะใช่ค่ะ” เธอลูบก้อนหินสีดำช้าๆ ใจก็กำลังคิดถึงหนังสือ ปกแข็งสีแดงเล่มนั้นว่าได้กล่าวถึงวัตถุนำทางทะลุมิติยังไงบ้าง? เธอยังไม่ได้อ่านรายละเอียดจึงไม่แน่ใจว่าก้อนหินนี่นับว่าเป็นสิ่งของที่พาทะลุมิติได้หรือไม่?

หน้าต่างตัวเลือกสีทองโปร่งแสงลอยเด่นหราขึ้นตรงหน้าในจิตสำนึก [ตัวเลือกทางเลือกชีวิตขั้นสูงสุด] [ตัวเลือกที่ 1 ปลดล็อกประตูมิติกาลเวลา เพื่อเดินทางไปเริ่มต้นภารกิจใหม่ในโลกใหม่ ที่มีความท้าทาย สนุกสนาน มั่งคั่ง และอันตรายยิ่งกว่าเดิม]

สถานะ: สำเร็จ “ภารกิจสุดท้ายเสร็จสิ้นแล้วเมี้ยว~ จากนี้ไป ระบบจะเข้าสู่โหมดจำศีล และปล่อยให้โฮสต์ได้ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างแท้จริง ยินดีที่ได้พบเจอกันในเวอร์ชั่นนี้ และยินดีที่จะได้พบกันในเวอร์ชั่นใหม่นะขอรับโฮสต์!” หลายสัปดาห์ผ่านไป หลี่หยางจื่อค่อย ๆ ฟื้น ฟูร่างกาย ในขณะที่โลกภายนอกดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ชีวิตของเธอกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หลังจากที่ประสบทั้งการทะลุมิติไป การต่อสู้ และการเรียนรู้ในอีกมิติหนึ่ง เธอก็กลับมาเป็นหลี่หยางจื่อที่เข้มแข็งขึ้น และรู้จักคุณค่าของชีวิตมากขึ้น

พูดไปก็สะอื้นไป เธอรู้ดีว่าเขาจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ เธอไม่ไปไหน แต่เป็นเธอต่างหากที่ไม่มั่นใจ เธอเป็นนักเขียน ย่อมเคยอ่านนิยายมาหลายแนวเพื่อเพิ่มประสบการณ์ในการเขียนและก็พอเดาๆ ได้ ถึงจะมีนิยายหลายเรื่องที่ตัวเอกทะลุมิติแล้วไม่ได้กลับไป แต่ก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่ตัวเอกก ลับสู่โลกแห่งความจริง 'ฉันไม่อยากกลับไป' 'ฉันอยากใช้ชีวิตที่นี่' 'ได้โปรดให้ฉันอยู่กับเขาเถอะนะ'

ับรู้ถึงสิ่งผิดแปลกบางอย่าง เมื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าคมก้มลงทอดมองสตรีในอ้อมแขน ที่บัดนี้เนื้อตัวเปลือยเปล่า ผิวนวลต้องแสงอ่อนจนดูราวไข่มุกชั้นดี เขาเหลือบลงมองตนเองก็พบว่าร่างท่อนบนไร้อาภรณ์เช่นกัน ยังไม่ทันที่ความคิดจะประติดประต่อ สตรีในอ้อมแขนเขาก็ขยับกายเบา ๆ เ ปลือกตางามค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้น มือเล็กรีบกอดเขาแน่น ก่อนจะปล่อยออกแล้วแตะร่างหนาตรงหน้าอีกครั้ง เพื่อให้แน่นใจว่าผู้ที่อยู่เบื้องหน้าคือคนจริง ๆ ไม่ใช่ความฝัน

เธอกำลังจะหันหลังกลับไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อจะไปอาบน้ำ จู่ ๆ แสงสีฟ้าจากคอนแทคเลนส์เปล่งประกายออกมา ดึงเธอเข้าไปในห้วงอีกมิตินึง โดยที่เธอไม่รู้ตัว. จิตวิญญาณของเธอได้เข้าไปในอีกมิตินึง ในยุคเก่าแก่สมัยโบราณของราชวงศ์จีน ในร่างหญิงสาวที่เต็มไปด้วยรอยแผ ล