ใครแต่งเพลงประกอบหนัง สัตว์มหัศจรรย์?

เพลงประกอบของ 'สัตว์มหัศจรรย์: อาชญากรรมของกรินเดลวัลด์' แต่งโดย James Newton Howard (เจมส์ นิวตัน-ฮาวาร์ด) ซึ่งเสียงดนตรีของเขามีทั้งความกว้างใหญ่และความลึกลับที่เข้ากับโลกพ่อมดได้ดีมาก ผมรู้สึกว่าจังหวะและการใช้เครื่องเป่าของเขาช่วยเน้นอารมณ์ทั้งความหวังและเงามืดในเรื่องอย่างลงตัว บทเพลงบางชิ้นจะใช้ธีมที่คล้ายเสียงระฆังหรือคอร์ดต่ำ ๆ เพื่อสร้างความตึงเครียด ในขณะที่เมโลดี้สายเครื่องสายจะทำให้ฉากที่ต้องการความอบอุ่นหรือความโศกเศร้าโดดเด่นขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง การฟังงานชุดนี้ทำให้ผมนึกถึงการเล่าเรื่องผ่านเสียงมากกว่าการเป็นแค่พื้นหลัง ซึ่งเป็นเหตุผลที่ผมมักหยิบยกเพลงจากหนังมาเปิดซ้ำเมื่ออยากได้แรงบันดาลใจหรือบรรยากาศแบบเดียวกับในฉากสำคัญของหนัง

บอกตรง ๆ ว่าตอนแรกที่ผมเห็นเครดิตบนจอแล้วสะดุดใจเพราะชื่อคนเขียนบทคือ J.K. Rowling — นั่นแหละคำตอบสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยรายละเอียดที่น่าสนใจ หนังชุด 'Fantastic Beasts' ถูกถอดรหัสมาจากแนวคิดและงานเขียนของเธอโดยตรง แม้ต้นฉบับจะเป็นหนังสือเล่มเล็กที่ออกในปี 2001 ซึ่งถูกนำเสนอในรูปแบบตำราในโลกเวทมนตร์ชื่อ 'Fantastic Beasts and Where to Find Them' และในโลกจริงผู้แต่งที่แท้จริงก็คือ J.K. Rowling แต่ในเนื้อเรื่องของจักรวาลเวทมนตร์มันถูกลงชื่อว่าผู้เขียนคือ Newt Scamander ตัวละครนักสะสมสัตว์วิเศษ การนำงานสั้น ๆ แบบตำราไปขยายเป็นภาพยนตร์ยาวทำให้ Rowling ต้องสร้างองค์ประกอบใหม่ ๆ ขึ้นมา — ตัวละคร เหตุการณ์ และเส้นเรื่องที่ไม่เคยมีในหนังสือต้นฉบับมาก่อน นั่นคือเหตุผลที่บทภาพยนตร์ของเรื่องนี้ถูกเขียนโดยเธอเอง ซึ่งต่างจากหนังสือเดิมที่เป็นเพียงคอลเล็กชันข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์วิเศษ การที่ผู้เขียนต้นฉบับมาเขียนบทเองทำให้โทนเรื่องยังคงอิงกับโลกเวทมนตร์ของ 'Harry Potter' แต่มุมมองและเนื้อหากลับแตกต่าง — มีการขยายปมการเมืองของโลกเวทมนตร์ และวางตัวละครใหม่อย่าง Newt Scamander, Jacob Kowalski หรือ Gellert Grindelwald ให้มีบทบาทเชื่อมโยงกับเรื่องราวใหญ่ขึ้น ในฐานะแฟน ผมชอบความกล้าที่ Rowling ใช้ในการเปลี่ยนแปลงงานเล็ก ๆ เป็นจักรวาลภาพยนตร์ที่ซับซ้อน แต่ก็ยอมรับว่าการขยายโลกและเติมรายละเอียดใหม่บางครั้งทำให้จังหวะเรื่องต่างไปจากสัมผัสดั้งเดิมของหนังสือตำรา ถ้าใครอยากรู้แหล่งที่มาจริง ๆ ให้ดูเครดิตของภาพยนตร์และหมายเหตุของหนังสือ — ทั้งสองชี้ชัดว่าแนวคิดเริ่มต้นมาจากงานของ J.K. Rowling และบทภาพยนตร์เองก็เป็นผลงานของเธอด้วย จบด้วยความชอบส่วนตัวว่า แม้จะต่างออกไปจากต้นฉบับ แต่การได้เห็นจินตนาการของ Rowling ขยายตัวบนจอก็เป็นประสบการณ์ที่น่าสนุกและชวนคิดอยู่ดี

ตลอดเวลาที่ฟังเพลงประกอบของ 'สัตว์มหัสจรรย์' ผมรู้สึกได้ถึงฝีมือของ James Newton Howard (เจมส์ นิวตัน ฮาวเวิร์ด) ที่ชัดเจนในทุกชั้นของงานดนตรี เขาคือผู้แต่งเพลงประกอบให้กับภาพยนตร์ชุดนี้ เริ่มตั้งแต่ภาพยนตร์ภาคแรก 'Fantastic Beasts and Where to Find Them' และต่อเนื่องไปยังภาคต่อ ๆ มา น้ำเสียงดนตรีของเขามีทั้งความอ่อนโยน น่าดึงดูด และหน่วงลึกเมื่อต้องพาเราเข้าสู่ความมืดของพล็อต ซึ่งทำให้ฉากที่เป็นมิตรกับสัตว์มหัศจรรย์รู้สึกอบอุ่น ขณะเดียวกันตอนที่ต้องเผชิญกับภัยคุกคามก็มีการใช้เครื่องเป่าและเครื่องสายหนัก ๆ สร้างความตึงเครียดได้อย่างมีชั้นเชิง ผมมักชอบวิธีที่เขาใช้ธีมซ้ำ ๆ แต่เปลี่ยนสีสันทางฮาร์โมนี่และการเรียบเรียงเพื่อให้แต่ละตัวละครมีเอกลักษณ์ทางดนตรี ตัวอย่างเช่นแนวเมโลดี้ที่บรรเลงโดยเครื่องไม้เครื่องมือที่ให้ความละมุน ซึ่งมักถูกผูกกับตัวละครที่อ่อนโยนกว่า ในขณะที่ธีมของตัวร้ายจะมีความแหลมคมและใช้เสียงเบสหนัก ๆ สิ่งนี้ทำให้การชมภาพยนตร์มีมิติทางอารมณ์มากขึ้น เพราะแม้บางฉากจะไม่ได้มีบทพูดเยอะ ดนตรียังทำหน้าที่เล่าเรื่องแทนคำพูดได้อย่างทรงพลัง อีกสิ่งที่ผมชอบคือความร่วมสมัยในการใช้องค์ประกอบสากลผสมกับจังหวะดั้งเดิม—เขาไม่ยึดติดกับรูปแบบออร์เคสตร้าแบบเก่าเท่านั้น แต่ยังแทรกกลิ่นอายทันสมัยที่ทำให้ภาพยนตร์ชุดนี้ฟังไม่ล้าสมัย การเลือกโทน สเกล และการเรียบเรียงของเขาช่วยยกระดับฉากสำคัญให้มีน้ำหนักและช่วยให้ตัวละครรู้สึกใกล้ชิดขึ้น สรุปสั้น ๆ ว่าเสียงของ James Newton Howard ใน 'สัตว์มหัสจรรย์' เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้โลกเวทมนตร์นี้มีชีวิต และผมมักจะกลับไปฟังซาวด์แทร็กเหล่านั้นบ่อย ๆ เมื่ออยากย้อนบรรยากาศของเรื่อง

แฟนหนังแฟนวรรณกรรมแนวเวทมนตร์คนหนึ่งจะบอกเลยว่า 'Fantastic Beasts and Where to Find Them' เปิดเรื่องด้วยการพาเราไปพบกับ นิวท์ สคามันเดอร์ นักสัตววิทยามนตร์สุดขี้อายที่ถือกระเป๋าวิเศษเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ เดินทางมาถึงนิวยอร์กในปี 1926 ด้วยภารกิจที่ดูเรียบง่ายคือตรวจสอบและปกป้องสายพันธุ์ต่างๆ แต่เมื่อเหล่าสัตว์จากกระเป๋าหลุดออกมา เหตุการณ์เล็กๆ ก็ขยายกลายเป็นวุ่นวายใหญ่โต กลุ่มตัวละครที่เข้ามาพัวพันมีทั้ง เจค็อบ โควอลสกี ช่างอบขนมปังชาวมักเกิ้ลผู้ซื่อสัตย์ ผู้กลายเป็นมิตรแท้ของนิวท์ รวมถึง ทิน่า โกลด์สไตน์ อดีตอาวร์และควีนี น้องสาวผู้มีความสามารถพิเศษด้านจิตที่ช่วยเติมมุมอารมณ์ให้เรื่องราวไม่ได้เป็นแค่มายากลเพียงอย่างเดียว โครงเรื่องหลักเดินตามการตามล่าสัตว์ที่หลุดจากกระเป๋าไปยังมุมต่างๆ ของเมือง ขณะเดียวกันก็เปิดเผยปมใหญ่ของสังคมเวทมนตร์ในอเมริกายุคนั้น—ความหวาดระแวงต่อสัตว์และเวทมนตร์ การล่าแม่มดของกลุ่มสุดโต่ง และปฏิกิริยาขององค์กรอย่าง MACUSA ที่พยายามควบคุมสถานการณ์ เหตุการณ์สำคัญในภาพยนตร์รวมถึงการตรวจพบว่าเด็กน้อยคนหนึ่งชื่อ ครีเดนซ์ เบร์โบน เป็น 'ออบสคูรัล' ซึ่งเป็นการสะสมความโกรธและความเก็บกดที่กลายเป็นพลังทำลายล้าง และการเปิดเผยตัวตนที่ซับซ้อนของตัวละครอย่าง เพอร์ซิวัล เกรฟส์ ที่แท้จริงแล้วเชื่อมโยงกับเงามืดใหญ่กว่าเรื่องเล็กๆ ของสัตว์ แทนที่จะเป็นศัตรูตัวเปล่าๆ การแทรกแซงและจิตวิทยาของกลุ่มหัวรุนแรงทำให้เรื่องคลี่คลายไปสู่ระดับที่มีความขัดแย้งทางการเมืองและจิตใจมากขึ้น ภาพยนตร์ไม่เพียงแต่เล่าเหตุการณ์ตามลำดับ แต่ยังสร้างบรรยากาศของความมหัศจรรย์ผ่านการออกแบบสัตว์ที่น่ารักและมีบุคลิกชัดเจน ตั้งแต่ นิฟเฟิลที่ขี้ขโมย ไปจนถึงธันเดอร์เบิร์ดที่สง่าราศี ฉากคอมบิเนชั่นระหว่างจังหวะตลกอบอุ่นของเจค็อบกับความเงียบขรึมของนิวท์ทำให้เรื่องบาลานซ์ได้ดี และแง่มุมที่มืดกว่าของเรื่องทำให้รู้สึกว่าโลกเวทมนตร์ไม่ได้มีเพียงสีชมพู สุดท้ายการเชื่อมโยงกับโลกของ 'Harry Potter' เปิดประตูให้แฟนๆ เห็นความสัมพันธ์เชิงประวัติศาสตร์และตัวละครที่มีอิทธิพลต่ออนาคตของโลกเวทมนตร์ โดยรวมแล้วภาพยนตร์ภาคแรกของชุดนี้เป็นการแนะนำตัวละครและโลกใหม่อย่างมีเสน่ห์ เส้นเรื่องเน้นที่การยอมรับความแตกต่าง ความรับผิดชอบต่อสิ่งมีชีวิต และบาดแผลทางสังคมที่ยังรักษาไม่หาย มุมมองส่วนตัวคือชอบวิธีที่หนังจับความละมุนของสัตว์มหัศจรรย์มาผสมกับโทนเรื่องที่จริงจัง ทำให้ทั้งหัวใจพองโตและคิดตามไปกับปัญหาทางศีลธรรมของตัวละคร เหลือความอยากดูต่อว่าความลับที่ถูกเปิดขึ้นจะพาไปสู่บทต่อไปอย่างไร

เพลงประกอบที่คอยโผล่ขึ้นมาเมื่อสัตว์มหัศจรรย์ปรากฏในฉากของ 'Fantastic Beasts and Where to Find Them' มักเป็นธีมสั้นๆ ที่ถูกออกแบบมาให้สื่อบุคลิกของสิ่งมีชีวิตนั้นทันที — สนุก ปราดเปรียว หรือน่าเกรงขาม โดยรวมแล้วเสียงของ James Newton Howard ทำหน้าที่แบ่งชั้นอารมณ์อย่างชัดเจนและทำให้คนดูรับรู้ได้ว่าไม่ใช่แค่ภาพสัตว์แปลกๆ แต่เป็นตัวละครหนึ่งตัวที่มีนิสัย การหายใจ และวิธีการเคลื่อนไหวของมัน ผมชอบดูว่าแต่ละตัวมีเครื่องมือดนตรีเฉพาะตัว เช่น Niffler มักจะมากับกลิ่นไอของเครื่องสายที่ดีดแบบปิซซีกาโตและเสียงระยิบระยับของเปียโนหรือเชลลิสตา เพื่อสื่อความซุกซนและความตะกละของมัน ในขณะที่ Bowtruckle ได้รับท่วงทำนองที่เบาและเป็นจังหวะจากเครื่องลมสูงหรือเสียงขูดเล็กๆ ทำให้รู้สึกถึงสิ่งมีชีวิตเล็กละเอียดอ่อน Thunderbird มักถูกพยุงด้วยสายไวโอลินกว้างและทองเหลืองที่โก้หรู สร้างความยิ่งใหญ่และความพิสุทธิ์ของธรรมชาติ ส่วน Obscurus ใช้โทนต่ำๆ ของเครื่องสายผสมกับคอรัสหรือซินธิไซเซอร์เพื่อถ่ายทอดความมืดและอันตราย สำหรับผมส่วนที่น่าสนใจที่สุดคือลักษณะการผสมผสานระหว่างดนตรีกับซาวด์ดีไซน์: เสียงของสัตว์จริงๆ อย่างการครางหรือเสียงปีก ถูกผสมกับองค์ประกอบของออร์เคสตราทำให้ฉากนั้นทั้งน่ากลัวและมีเสน่ห์พร้อมกัน เช่นฉากที่ Niffler แอบขโมยในธนาคาร เสียงดนตรีทำหน้าที่เป็นตัวขโมยใจคนดู มากกว่าจะเป็นแค่พื้นหลังธรรมดา เพลงประกอบพวกนี้ทำให้สัตว์ในเรื่องไม่ใช่แค่เอฟเฟ็กต์ แต่กลายเป็นตัวละครที่เราอยากติดตามต่อไป

เมโลดี้ใน 'Hachi: A Dog\'s Tale' ยังติดอยู่ในหัวฉันทุกครั้งที่นึกถึงฉากที่เจ้าหมานั่งรอที่สถานีรถไฟ. งานเพลงโดย Jan A.P. Kaczmarek มีความละมุนและเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยน้ำหนักทางอารมณ์ เขาใช้เครื่องสายเบา ๆ กับเปียโนเป็นแกนกลางแล้วค่อย ๆ เติมแตรไม้หรือฮาร์มอนิกาในจุดที่ต้องการความอบอุ่น ทำให้ซาวด์แทร็กไม่เคยฟังแล้วรู้สึกว่าถูกบังคับให้เศร้า แต่เป็นความเศร้าที่เข้าใจได้ เพลงบางท่อนเป็นเหมือนการหายใจของตัวละคร สร้างพื้นที่ให้ฉากเงียบ ๆ มีความหมายขึ้น ในมุมมองของฉัน งานของ Kaczmarek ดีตรงที่เขาไม่พยายามทำให้ทุกฉากกลายเป็นซิมโฟนีใหญ่โต แต่เลือกโทนเสียงที่เหมาะกับความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสุนัข ฉากสุดท้ายที่ยังคงทำให้ตาคลอ ๆ สำหรับฉันคือช่วงที่ดนตรีค่อย ๆ ลดทอนลงจนเหลือเพียงเมโลดี้เรียบ ๆ ที่วนอยู่ในหัวนานหลังเครดิตจบ นั่นแหละคือสัญลักษณ์ว่าดนตรีไม่ได้มาเพื่อการโชว์ แต่มาเพื่อย้ำความผูกพัน ซึ่งทำให้หนังเรื่องนี้ติดตรึงใจฉันนานอยู่อย่างเงียบ ๆ

บางแหล่งข้อมูลที่พูดถึง 'เถ้าแก่น้อย' กลับไม่ระบุชื่อผู้แต่งเพลงอย่างชัดเจน ทำให้ผมมักต้องอธิบายแบบกว้าง ๆ ว่าเพลงประกอบของหนังบางเรื่องถูกแต่งโดยคณะนักดนตรีภายในหรือบริษัทโปรดักชันเสียง แทนที่จะเป็นคอมโพสเซอร์ชัดเจนแบบหนังบล็อกบัสเตอร์ เมื่อฟังซาวด์แทร็กของ 'เถ้าแก่น้อย' อีกครั้ง ผมรู้สึกว่ามีการใช้เครื่องดนตรีพื้นถิ่นและเมโลดี้เรียบง่ายเพื่อเสริมอารมณ์ตลก-อบอุ่นของเรื่องราว นั่นทำให้โอกาสที่จะเป็นงานของคอมโพสเซอร์อินดี้หรือทีมซาวด์ดีไซน์ภายในค่อนข้างสูง เพราะงานแบบนี้มักเน้นการผสมผสานเสียงในมุมท้องถิ่นมากกว่าการโปรโมตชื่อผู้แต่งเพลงเป็นหลัก ผมคิดว่าสำหรับคนที่อยากรู้ชื่อผู้แต่งอย่างแน่ชัด เครดิตท้ายภาพยนตร์หรือเอกสารประกอบการออกฉายจะเป็นแหล่งที่น่าเชื่อถือที่สุด แต่โดยรวมแล้วเพลงของเรื่องนี้ช่วยสร้างบรรยากาศให้ตัวละครและฉากได้ดี และยังคงติดหูในแบบที่ทำให้เรื่องง่ายต่อการจดจำ

เพลงประกอบจาก 'สัตว์สัตว์' มักจะมีเครดิตชัดเจนในตอนท้ายของรายการหรือในแผ่น OST อย่างเป็นทางการ — ชื่อผู้ขับร้องที่แท้จริงจะปรากฏในสกรีนเครดิตหรือในหน้ารายละเอียดเพลงบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง ฉันชอบไล่ดูตอนจบแล้วจดชื่อศิลปินกับชื่อเพลง เพราะหลายครั้งเสียงร้องที่เราจำได้จะตรงกับชื่อที่ขึ้นในเครดิตจริง ๆ เมื่อรู้ชื่อแล้ว แหล่งที่หาเพลงได้ง่ายที่สุดคือช่องทางอย่างเป็นทางการของผู้ผลิตบน YouTube, หน้าศิลปินใน Spotify หรือ Apple Music และร้านขายเพลงดิจิทัลอย่าง iTunes/Google Play Music ถ้ามีอัลบั้ม OST แบบซีดี บางครั้งก็มีการวางขายตามร้านขายซีดีหรือเว็บขายของสะสมเพลง ส่วนเวอร์ชันคาราโอเกะหรืออินสตรูเมนทัลมักจะถูกอัปโหลดแยกเป็นไฟล์บนช่องของสตูดิโอหรือผู้จัดจำหน่ายเพลง บอกตามตรงว่าการหาที่ยากที่สุดคือเวอร์ชันที่เป็นแทร็กพิเศษหรือโคเวอร์จากงานไลฟ์ ถ้ารู้รอบการปล่อยก็จะง่ายขึ้น และถ้าชอบเก็บสะสม ฉันมักจะซื้อไฟล์ความละเอียดสูงหรือซีดีที่มีไลเนอร์โน้ต เพราะมันมีข้อมูลเครดิตละเอียด ๆ ให้เก็บไว้ด้วย

รายการโปรดของฉันเมื่อพูดถึงหนังผีหัวขาดต้องเริ่มที่ 'Sleepy Hollow' — เพลงประกอบโดย Danny Elfman นี่คือผลงานที่จับบรรยากาศมืดหม่น กลิ่นไอเทพนิยายสยองขวัญ และความเป็นโกธิคได้แบบเต็มสิบ ฉันชอบวิธีที่ Elfman ใช้ธีมทูนหนัก ๆ ผสมกับเครื่องสายที่ขึ้นจังหวะรัว ทำให้หัวข้อตัวหัวขาดของเรื่องไม่ใช่แค่ภาพ แต่กลายเป็นสัมผัสที่กระจายอยู่ในซาวด์สเคป เพลงเขาทำให้ฉากตัดหัวและการตามล่ามีความรู้สึกหนักแน่นและมหากาพย์ เหมือนเพลงกำลังผลักดันความน่ากลัวไหลออกมาทุกจังหวะ ถ้าอยากเข้าใจว่าดนตรีจะเปลี่ยนทิศทางการเล่าเรื่องผีหัวขาดอย่างไร ให้ลองฟังซาวด์แทร็กนี้แบบตั้งใจ แล้วจะเห็นเลยว่าดนตรีไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง แต่วางโทนของทั้งหนังจนฉากผีหัวขาดกลายเป็นสัญลักษณ์ทางดนตรีได้อย่างชัดเจน