21 Story

I was the top repair specialist at a luxury goods store. Ninety percent of the shop's revenue came from my work alone. In three years, I turned a run-down little shop on the brink of closing into a nationwide chain. All because I clocked in two minutes late one morning, the newly appointed supervisor, Tom Menzie, locked the front doors and announced he was taking everyone on a company trip. I asked why no one bothered to tell me. Tom sneered, "Well, those who can do more are trusted with more. We're going on vacation. You stay and work overtime. If you can't handle it, then get the hell out!" I was so mad that I laughed. I called the owner directly. "I heard you're firing me."

Right after finishing a meeting, I opened a forum and saw a warning post. The location tag was our company. The title read: “Red flag! What a cheap company. Anyone who joins is a total sucker. They can’t even afford a decent coffee break.” The photo attached showed the expensive coffee and five-star desserts I had just asked my assistant to distribute to everyone. I frowned and tagged the entire group chat, asking if anyone had suggestions about the afternoon tea. A Gen-Z intern who had just joined, Julian Hayes, instantly replied with a voice message: “Boss, no offense, but these assembly-line desserts are full of trans fats. Nobody would eat them.” “A truly humane company hires a Michelin chef to cook and slice everything fresh on site. That’s what real respect for employees looks like.” I laughed in disbelief. Our company’s daily coffee break budget was thirty dollars per person—already considered top-tier in the industry. So I replied, “Since it’s impossible to satisfy everyone’s taste, we’ll cancel afternoon tea from now on and convert the budget into cash for everyone instead.” Less than five minutes later, that post was updated: “Guys, can you believe this? I made a perfectly reasonable suggestion and the lame boss immediately canceled the whole coffee break perk! This is the true face of corporate greed—can’t handle even a little bit of honesty!”

เมื่อผีสาวแสนสวยโผล่มาในถ้ำเสือ สุดท้ายก็ต้องตกเป็นเหยื่อ เพราะเสือจะขย้ำผี “ผีอะไร หลอกเก่งชะมัด หลอกให้รักแล้วก็จากไปเงียบๆ” *วันฮาโลวีนที่แสนเร่าร้อน ผีสาวสุดเซ็กซี่ที่เขาจับกระแทกทั้งคืน แท้จริงเธอคือน้องสาวของเพื่อนสนิท เขาจะทำอย่างไร ถึงจะได้ครอบครองผีสาวตนนั้น* พระเอก สรวิชญ์ (เสือ) อายุ 25 ปี นักศึกษาระดับปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยชื่อดังในลอนดอน ประเทศอังกฤษ นางเอก อัญรินทร์ (น้ำผึ้ง) อายุ 21 ปี นักศึกษาปี 3 คณะบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยชื่อดังในประเทศไทย

จะทำยังไง...เมื่อเขาดันไปตกหลุมรักผู้หญิงที่คิดว่าเป็นคู่ขาของเพื่อนรัก และจะทำยังไง เมื่อคำปฏิญาณของกลุ่ม เป็นห่วงมัดคอทำให้เขาต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ "เรื่องเดียวที่เราจะไม่ทำ ก็คือเอาผู้หญิงต่อจากเพื่อน ถึงแม้ว่าเพื่อนจะไม่เอาแล้วก็ตาม" วรายุ เหมบดินทร์...วาโย อายุ 26 ปี ทายาทโชว์รูมรถหรูนำเข้าและเป็นเจ้าของสนามแข่งรถชื่อดัง เฌอนารีน สิริวศินทร์...เฌอ อายุ 21

เพราะมีหน้าที่สำคัญต้องทำ แต่ก็โดนรุ่นน้องจอมป่วนอย่างเลโอ Nightshade มาวุ่นวาย ตามจีบไม่เว้นแต่ละวัน "ทฤษฎี 21 วัน" เลยถูกใช้เป็นไม้ตายเด็ดของฉัน คิดว่ามันจะกันคนกะล่อนอย่างหมอนี่ให้พ้นทางได้มั้ย?!

สีหราช เลิศรัตนวรชัย อายุ 21 ปี หรือสิงโต มีสายพันธุ์ อัลฟ่า ฟีโรโมนกลิ่นเหล้านอก มีนิสัยอารมณ์ร้อน พูดจาโผงผาง เป็นนักแข่งรถระดับฝีมือฉกาจ ความที่เป็นลูกคนเล็ก จะมีความเอาแต่ใจเล็กๆ อยากได้อะไรก็ต้องได้ มีความเป็นผู้นำสูง  กลิ่นหอม กำจรวัฒนา อายุ 18 ปี โอเมก้ากลิ่นมะลิ เขาเป็นเด็กกำพร้า พ่อของเขาที่เป็นเพื่อนสนิทกับเฮียสิงหล เสียชีวิตกะทันหัน แม่ของเขาหนีไปมีครอบครัวใหม่ ทำให้กลิ่นหอมไร้ที่พึ่ง เฮียสิงหลจึงรับอุปการะกลิ่นหอมได้รับกลิ่นหอมเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์เลิศรัตนวรชัย กลิ่นหอมทำหน้าที่เป็นแม่บ้านดูแลความความสะอาด เขาได้รับโอกาสจากแสนดี ที่ส่งเขาเรียนมหาวิทยาลัย แสนดีให้กลิ่นหอมไปมหาลัยกับสีหราชทุกวัน โดยไม่รู้เลยว่าแสนดีกำลังฝากปลาย่างไว้กับแมว

The moment my best friend dashes into the lottery shop ahead of me and rattles off that familiar string of numbers, I know instantly that she has been reborn, too. In my past life, my best friend and I were shortlisted for an interview at a Global 500 company just before graduation. However, there was only one opening available. On the day of the interview, I had a sudden urge to buy a lottery ticket, but as a result, I missed the interview, and my best friend got the job. As it turned out, I won the jackpot, totaling 50 million dollars. After graduation, I lived a carefree life, lounging at home and living off the interest. Meanwhile, after entering the company, my best friend was paid little and got bullied every single day. Eventually, she vented her anger on me and shoved me off a rooftop. I died from the fall instantly. After my death, my boyfriend covered for her, twisting the story to claim that I'd gone mad from idling too long and jumped on my own. The two of them fed on my misfortune, becoming influencers with millions of fans and raking in fortune. When I open my eyes again, I am reborn to the very day I bought that lottery ticket.

ลีโอ ลีโอเนล โอลิเวอร์ อายุ21ปี ลูกเสี้ยวเยอรมันจีน เขาเป็นทายาทมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในมาเก๊าและฮ่องกง แต่กลับต้องมาเรียนในเมืองไทยเพราะถูกคนของศัตรูปองร้าย เขาจึงต้องปิดบังตัวตนที่แท้จริงไว้ ตอนกลางวันเขาจะทำตัวเป็นเด็กเนิร์ดอยู่ในมหาลัยเพื่อไม่ให้มีใครสนใจ แต่พอกลางคืนเขาก็กลายเป็นเสือที่จ้องขย้ำเหยื่อ แต่ยัยร้อยศพคิดอยากจะลองดีนัก เขาก็จะสนองให้ แพร นลิน ศรีสมบัติ อายุ 20 ปี ลูกสาวเจ้าโรงแรมในเมืองพัทยา เธอเป็นนักศึกษาปี2 เธอพบกับฝรั่งหน้าหล่อที่ย้ายมาเรียนกะทันหัน แต่นายนั่นกับไม่ยอมสนใจเธอเหมือนผู้ชายคนอื่นเธอจึงต้องงัดสาระพัดวิธีที่จะทำให้เขามาสยบแทบเท้าเธอให้ได้ แต่แล้วสิ่งที่เขาฝากไว้คือทายาทตัวน้อยๆต่างหาก

On the fifth year of their marriage, finding the vitamin C her husband bought tasted too bitter, Jeanne Dotson went to the hospital with the bottle. The doctor took one look and frowned. "This isn't vitamin C." "I-I'm sorry, Doctor?" "I could say it a dozen times and it'd still be the same," the doctor replied, pointing at the bottle. "This is Mifepristone. Taking too much of it doesn't just cause infertility—it can do serious harm to your body." Jeanne felt a lump stuck in her throat, and her fingers turned pale from clenching the bottle. "That's impossible. My husband got this for me. His name is Darren Walsh—he's a doctor here too." The doctor looked up at her, his expression turning strange, tinged with something she couldn't quite read. After a pause, he gave a small smile. "Miss, you might want to visit the psych ward instead. We all know Dr. Walsh's wife—she gave birth just two months ago. Don't let your imagination run wild, all right? There's no point."

At three in the morning, the class monitor, Hayden Clark, suddenly posted a message in the group chat announcing that the graduation photos would be taken the morning after next. He then sent a payment QR code in the chat, where each student had to pay 50 dollars for the graduation photos. I told Hayden that I had my thesis defense scheduled for the morning after next and asked if the time could be changed. He immediately snapped back at me, “Is your time the only time that matters? If you can’t come, then get lost!” Wanting to keep the peace, I paid the money and went through great trouble to rearrange my schedule. But when the day for the photos finally arrived, Corin Vale told me, “The graduation photos were already taken yesterday!”