Attack And Occupy Bl

My husband sponsored a poor female college student. While I was being dragged into an alley by a criminal, he was helping her pick out lingerie. While I was hospitalized with serious injuries, he used the money my mother left me to buy her a limited-edition handbag. I confronted him in a heated argument, but he accused me of being unreasonable. "I thought your injuries were so serious, but look—you didn’t even die! Besides, your money is my money. I’ll spend it however I want!"

In my last life, my brother Leo—the heir to the Moretti crime family—stripped our estate bare of every last soldier, all for a Vegas jaunt. All because his new flame, Scarlett, had a jones for the high-roller tables. The Volkovs—our rivals, the very ones Leo had just pissed off—saw their opening and stormed our gates. My mother, Sofia, took a bullet meant for me. Died protecting me. I blew up Leo’s phone, my pleas turning to screams. He didn't answer. He waltzed back in after the shooting stopped, bringing our men home, but far too late for it to matter. Then, the news from Vegas. Scarlett was gone. A suicide note left behind. In it, she painted me as the monster. The one who’d leaked our weaknesses to the Volkovs. The one who'd orchestrated a fake kidnapping and torture plot, all to drive her to despair and lure Leo home. A perfect, tragic lie. Leo read the letter calmly. Then he burned the letter and told me, "Forget it. It's handled." Father tore into Leo for abandoning his post, for leaving his family to die. And me? I was named the new Consigliere. But after the celebration, Leo cornered me in the wine cellar. His face was a mask of cold fury as he pressed the barrel of his gun to my forehead. "This is for family traitors," he hissed, his voice pure venom. "The throne is my birthright, not some backstabbing bitch's prize!" When I opened my eyes again, I was back. Right in the middle of the fire and the blood. This time, I shoved my mother behind me, dragging her toward the panic room. And the bastards who were too blind to believe me? They’ll regret it.

I get picked up by the cops in the middle of the night for street vending. While questioning me, they pull up my file. One officer eyes me suspiciously through my mask and asks, "What's a Clairefield University graduate like you doing selling stuff on the street at midnight?" I freeze and lean over to look at the file. The ID number matches mine, but the photo has been replaced with one of Madison Bass. That's when it hits me—20 years ago, I was the one who got accepted to Clairefield University! Dazed and numb, I stumble home only to hear my husband, Joseph Gunther, speaking on the phone. "Madison, don't worry. I won't let Lucy interfere with your life. Just go abroad in peace." It's him! Joseph helped Madison steal my identity and my future. My stomach twists. I turn to confront him, to expose the truth. But before I can, he strangles me to death with a belt. "I'm sorry, Lucy. You can't ruin Madison's future…" When I open my eyes again, I'm back in the classroom. Our homeroom teacher is handing out university application forms. This time, I'm taking my life back.

葬儀屋の息子 涼川 蛍は、ある日謎の組織にデスゲームとして監禁される。富豪の狂乱として観覧される中、どんどん猟奇的なものへと加速する。 更にゲームマスター ルキは早々に蛍のサイコパスを見抜いていたが、蛍には人に言っていない犯行が存在する事を知らない。傾いたまま続いていく関係の二人のサイコパス。 数多くのサイコパスを飼い慣らしてきたルキと少年猟奇殺人犯の蛍。 果たしてどちらが本当のサイコパスなのか。

ภาคินวางแผนจัดฉากเพื่อให้ศิวกรต้องขายหน้า แต่เขาเกิดพลาดขึ้นมา เขาจึงได้เข้าไปอยู่ในฉากที่เขาเป็นคนจัดขึ้นมาเสียเอง งานนี้ภาคินจะหาทางแก้ไขอย่างไร เพื่อให้เขาออกมาจากฉากนั้นได้โดยไม่ต้องขายหน้า

หากพระเจ้ากำหนดพรหมลิขิตในเส้นทางรักครั้งนี้ ได้โปรดอย่าใจร้ายกับพวกเขานักเลย ความรักที่มีแต่ความซับซ้อนหากจุดจบคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นเช่นไรโปรดติดตาม #สุดขอบฟ้านับดาว

"เพราะเวลาจะนำพาความรักของสองเราให้มาบรรจบกัน" เพราะเห็นภรรยาเป็นของตาย จึงไม่เคยแสดงความรักมากมายที่มีต่อกันให้ได้รับรู้ กว่าจะรู้ตัวก็เกือบจะสายเกินไป แนะนำเรื่อง คนิน อัลฟ่าผู้เพียบพร้อม ทั้งหน้าตาและฐานะสมกับการเป็นอัลฟ่า แม้กระทั่งกลิ่นซินนามอนประจำตัวล้วนสร้างเสน่ห์ให้ใครต่อใครอยากเข้าหา ทว่าคนินรักและหวงภรรยามาก เสียแต่ไม่เคยแสดงออกแม้ว่าจะผูกพันธะแล้วก็ตาม หอมกรุ่น โอเมก้าหน้าหวานเจ้าของร้านกาแฟเล็ก ๆ เขารักและหวงแหนร้านกาแฟนี้มาก ทั้งที่มีสามีที่แสนจะรวย เพราะที่นี่คือความทรงจำที่สำคัญ ทำให้หอมกรุ่นยอมทะเลาะกับสามีเพื่อรักษาร้านกาแฟนี้ไว้ หอมกรุ่นเริ่มไม่เข้าใจและไม่อยากจะอดทนต่อไปเกือบตัดใจยอมปล่อยมือจากคนรักไป น้องเวลา เจ้าก้อนแป้งตัวน้อย ตัวแทนความรักของพ่อและแม่ แต่พ่อก็ไม่น่ารัก ไม่ค่อยจะมีเวลาให้น้องเวลากับแม่สักเท่าไร กว่าพ่อจะได้เห็นความน่ารักของน้องเวลา ก็เกือบจะไม่ทันกาลเสียแล้ว

‘ตะวัน’ ไม่คิดว่ากวางน้อยที่เขาข่มเหงจะหลุดไปได้ หนึ่งปีต่อมา กลับพบว่า ความทรงจำส่วนหนึ่งของน้ำเหนือที่มีต่อเขาได้หายไป...

น้ำหน้าอย่างแก จะมาเป็นเมียพวกเราได้เหรอ คนไร้สกุลใครจะเอาทำเมีย เป็นแค่นางบำเรอชั่วคราวก็ฝันแล้ว!" เขายอมเป็นเมียเพื่อแลกเงิน แต่กลายเป็นแค่ของเล่น และพอของเล่นกลายเป็นของรัก สามคุณชายเลยกลายเป็นโบ้ เรื่องย่อ

In our five years of marriage, I had given in to my husband, John, for a grand total of three times. The first time was during my pregnancy. He had taken his ex-girlfriend Stacy, who had once taken three bullets for him, back home and cared for her. When I became angry, he immediately sent her away once she recovered. The second time was after childbirth, when I was ready to return to work. To repay a favor, he gave the position I had worked years for to Stacy. He said it was so I could rest well. I looked at my son, who needed me, and I conceded. The third time was during our son’s birthday. In front of the entire company, he had announced that Stacy was his wife, all so she could establish herself in the company. I gave him two choices: divorce or send her away. Without hesitation, he chose the latter and immediately sent her abroad. The fourth time was when my father suddenly had a heart attack and urgently needed surgery. He disappeared again. I searched everywhere for him to cover the hospital expenses, and I finally discovered that he had gone to the airport to pick up a pregnant Stacy, who was returning to the country. Because of that, my father missed the best chance for treatment and died. I was done giving in. I disguised the divorce agreement as our son’s medical bill and tricked him into signing it. No compensation or apology would matter. I did not wish to have him near my son or myself again.